Ouders en sadisten
Duns Ouray
Ouders lopen langer op deze planeet rond dan hun kinderen. Ze kennen het onderscheid tussen goed en kwaad. Het ligt dan ook voor de hand dat ouders die kennis doorgeven aan hun kinderen. Zo is het ook eeuwen gegaan; er is zelfs een woord voor: opvoeding.
Waar komt het bizarre idee vandaan dat opvoeding niet meer wenselijk zou zijn? Dat kinderen op ‘een natuurlijke manier’ moeten opgroeien? Dat kinderen ‘vrij’ moeten zijn van ‘de bagage’ van hun ouders?
De ouders die hun kinderen een opvoeding onthouden, sturen ze op een ellendige weg naar volwassenheid. Het plaatje is altijd hetzelfde: drugs en criminaliteit, luiheid en ledigheid, agressie en asocialiteit, hersenloze consumptie van popcultuur.
Wanneer deze kinderen rond hun dertigste nog niet totaal hersendood zijn, kijken zij met spijt terug op hun leven. Ze hebben nog nooit een bijdrage geleverd aan de samenleving, en zijn daar nu ook te lui en te stom voor. Ze hebben zelfs actief afbreuk gedaan aan de samenleving.
Maar voor henzelf werd het leven ook een tranendal. De criminaliteit bleek toch niet te lonen. De drugs trokken toch een grote wissel op het lichaam en de geest. De hypes en de popcultuur waar ze achter aan liepen, bleken toch nietszeggend.
Maar wat zijn dit voor ouders? Ouders die toestaan dat hun kind een TV op de slaapkamer heeft. Ouders die hun kind niet corrigeren in het openbaar. Ouders die hun kind met een brommer of ‘muziek’ voor overlast laten zorgen. Ouders die hun kind ‘zijn eigen weg laten ontdekken’.
Deze ouders kiezen voor zichzelf de weg van de minste weerstand. Voor hun kinderen én voor de samenleving betekent dat een lange weg van ellende. Deze ouders zijn sadisten, die duidelijk niet van hun eigen kinderen houden.
Duns Ouray is epistemoloog, maar nu even niet. De Nederlandse politiek is vaak bron van inspiratie voor zijn tweede leven als scribent. Duns beleeft een pervers genoegen aan deze mensentuin. IJdelheid en arrogantie komen weliswaar overal voor ‘in het wild’, maar komen in de Nederlandse politiek toch het best tot hun recht.
Algemeen, 11.08.2005 @ 09:20
[Home]
8 Reacties
op 11 08 2005 at 09:54 schreef Bitterzoet:
Wat een abrupt einde weer. Net als ik een verhelderend inzicht verwacht, een verbluffende oplossing, een opzienbarende clou — is het verhaaltje alweer uit.
Desalniettemin heb je wel gelijk met het bovenstaande.
op 14 08 2005 at 18:13 schreef joop gerritse:
Ik ben er helemaal mee eens. Alles is goed gegaan in de jaren ’60 behalve het allerbelangrijkste: de opvoeding van kinderen. Die moesten uiteraard niet lijden onder hetzelfde juk als wijzelf en dus:
1. ikzelf heb geen kinderen. Ik wist al waar het toe zou leiden
2. de meeste anderen hebben wel kinderen. Het resultaat is duidelijk. En ga me nu niet vertellen dat ik ze nodig zal hebben om mijn pensioen te betallen, want dat gaan ze niet doen. Ze weten niks, ze kunnen niks, en ze willen niks ook. Gelukkig ben ik goed gezond en ik kan ook na mijn 65e prima mee. Maar de mensen met kinderen kunnen verkommeren in een bejaardensilo. Eigen stomme schuld.
op 19 08 2005 at 06:15 schreef Duns:
@Bitterzoet: nee, een verbluffende oplossing heb ik niet.
Ouders zouden minder vaak de weg van de minste weerstand moeten kiezen.
op 19 08 2005 at 07:15 schreef Bitterzoet:
Mensen zouden minder snel en wat meer weloverwogen aan kinderen moeten beginnen.
Of verplicht een ouderschapscursus laten volgen met een fokverbod als je het examen niet haalt.
op 19 08 2005 at 20:36 schreef Duns:
In ieder geval zou de kinderbijslag bij meer dan twee kinderen moeten vervallen.
Het is voor mij een raadsel dat de kinderbijslag geen onderwerp is van het publieke debat; ik hoor er tenminste nooit iemand over.
Opnieuw een teken hoe schraal het publieke debat in NL is?
op 20 08 2005 at 09:17 schreef Vertel mij wat:
Duns Ouray slaat de spijker perfect op zijn kop, kijk maar om je heen dan zie je de vruchten van deze zogenaamde vrije opvoeding en dat meer als dat je lief is.
op 24 08 2005 at 16:45 schreef Annelies:
Jullie hebben toch wel het boekje van Thomas Rosenboom gelezen? Klik anders even op mijn link.
op 24 08 2005 at 17:20 schreef Duns:
Mijn stuk was (eerlijk gezegd) sterk ge-inspireerd op Dalrymple. Rosenboom schrijft nu een stuk met dezelfde strekking. Het thema hangt in de lucht.
Dalrymple heeft de afgelopen tijd meegedaan om twee symposions op Frontpage Magazine. Met name het laatste symposion kan ik iedereen aanraden:
http://www.frontpagemag.com/Articles/ReadArticle.asp?ID=19110
Het valt me trouwens op dat de qualiteit op Frontpage nog steeds groeit, en dat terwijl het alle gevestigde media al met afstand versloeg. Dit symposion is dan ook weer, geheel trouw aan de oorspronkelijke Griekse betekenis van het woord, een Feest!
RSS
