Excuusziekten

65 Reacties

op 26 09 2005 at 10:13 schreef Esther Gasseling:

Geachte heer Ouray,
Is het wel eens bij u opgekomen dat er gezinnen zijn waar beide ouders werken voor brood op de plank – en niet voor een dikke BMW of een verre vakantie? Misschien troost de wetenschap u dat dat geen belemmering hoeft te zijn voor de gemeenschappelijke maaltijd, schone kleding, samen een boekje lezen voor het slapen gaan en op tijd naar bed. Wellicht dat u die discipline na een volledige werkdag zelf wat moeilijker kunt opbrengen? Wist u ook dat een diagnose als dyslexie dan niettemin kan voorkomen? En dat het schoolleven van deze 8-jarige die wel wil maar niet altijd kan, vervolgens met een paar kleine kunstgrepen een stuk prettiger en vooral effectiever kan worden gemaakt? Zodat ook deze leerling straks normaal een vervolgopleiding kan volgen en zodoende later in zijn eigen onderhoud voorzien, waardoor hij een minimaal beroep hoeft te doen op de verzorgingsstaat.
Heeft u zelf kinderen? Doen zij het goed op school? Dat is dat vast en zeker 100% uw eigen verdienste. Gefeliciteerd!

op 26 09 2005 at 11:58 schreef Bitterzoet:

Meneer Ouray is voor de zoveelste keer wel erg kort door de bocht.
Er zijn ook kinderen die dus *echt* dyslectisch zijn of autistische trekjes hebben. Is dat dan allemaal te wijten aan die moeders die wel van hun kind houden, maar evengoed gaan werken? En hoe zit het precies met die vaders dan?

Voel ik me aangesproken? Ja. Heeft meneer Ouray gelijk? Nee. Alhoewel ik vast een generaliserend stukje zal zijn omdat columns dat nou eenmaal altijd zijn, en niet anders kunnen zijn dan dat, omdat geen stelling te poneren valt ZONDER te generaliseren, vind ik dit een heel eng stukje.

bah

op 26 09 2005 at 12:01 schreef Bitterzoet:

Ach Peter, wees zo vriendelijk dit weg te halen. Ik heb geen zin om me te laten meeslepen in een totaal nutteloze discussie.

met dank.

op 26 09 2005 at 12:15 schreef Peter Breedveld:

Ik pieker d’r niet over. Moet je maar eens tot tien tellen voor je weer een boze reactie plaatst.

Bovendien is jouw reactie en die van Esther me uit het hart gegrepen. Er begint zich de laatste tijd een trend af te tekenen waarbij ouders worden afgeschilderd als parasieten die de zielige kinderloze zwoegers krom laten liggen voor hun voorzieningen.

In de laatste HP/De Tijd worden we door één van mijn favoriete columnisten, Bart Croughs, zelfs erger dan dieven genoemd:

In de media zwelt de roep om meer overheidssubsidie voor de kinderopvang aan. Begrijpelijk. Veel ouders hebben geen zin om zelf voor hun kinderen te zorgen, en hebben ook geen zin om zelf de kosten van de opvang van hun kinderen te betalen. Dat moeten anderen maar doen. Dit standpunt is weinig opmerkelijk: het verlangen om op andermans zak te leven is nu eenmaal wijd verbreid. Maar er is een probleem: er zijn weinig mensen te vinden die vrijwillig aan dit verlangen tegemoet komen.
Er bestaan twee manieren om deze spelbrekers toch te laten bloeden. Heb je een beetje lef, dan steek je zelf direct fysieke arbeid in het uitvoeren van je idealen: je wordt een dief. Heb je wat minder lef, dan roep je in artikelen in kranten en weekbladen de overheid te hulp: die dient het geld van de dwarsliggers af te pakken. We spreken dan niet langer van diefstal, maar van belastingheffing. Aangezien de overheid het vuile werk opknapt, is deze weg geheel risicoloos; dit is dan ook de weg die intellectuelen volgen.
Omdat intellectuelen zichzelf graag als hoogstaander beschouwen dan dieven, bedenken ze ijverig redenen om de slachtoffers van hun idealisme ervan te overtuigen dat ze geen slachtoffer zijn, maar dat ze er juist profijt van hebben dat ze gedwongen worden te betalen voor zaken waar ze niet om gevraagd hebben. De kinderlozen en de ouders die liever zelf voor hun kinderen zorgen, wordt toegeroepen: “Goedkope kinderopvang is goed voor de emancipatie van vrouwen! Het is goed voor de integratie van allochtonen! Het is goed voor de economie! Het is het heil voor al onze kwalen! Je zult later nog dankbaar zijn dat je gedwongen werd te betalen voor de opvang van andermans kinderen!” Enzovoorts, enzovoorts.
De doorsneedief zal, indien gepakt, niet snel de brutaliteit hebben om verontwaardigd tegen te werpen dat de diefstal toch echt in het eigenbelang van het slachtoffer is.
Dat is het sympathieke van dieven: ze zijn eerlijk.

Croughs en geestverwanten, van wie je stukken kunt lezen op de site van de Stichting Meer Vrijheid (zie link hiernaast), lijken helemaal nergens meer belasting voor te willen betalen, behalve voor de gevolgen van een onverantwoordelijke levensstijl, daar mag de gemeenschap dan weer wel voor opdraaien, anders ben je ‘betuttelend’.

op 26 09 2005 at 12:20 schreef John:

Je zou ook kunnen beargumenteren dat de schandelijke manier waarop veel kinderen worden behandeld te wijten is aan het feit dat materieel gewin boven alles gaat bij een grote groep mensen. En dat dit niet alleen door de maatschappij wordt getolereerd, maar zelfs in brede kring aangemoedigd. Nee, ik ben niet uitgesproken links, overigens.

op 26 09 2005 at 12:22 schreef Bitterzoet:

Ik ben niet boos, hoe kom je d’r bij?

Overigens kan ik best enigszins met Ouray meegaan; ik vind nl. ook dat er wel heel makkelijk een ziekte worden gehangen als oorzaak van een ongewenste situatie, en dat bij iedere afwijking van het gewenste ideaalplaatje van ‘de zoon/dochter’.

Maar het verband met het zonodig moeten werken van ouders (vooral die moeders hè! Alsof ze soms een keuze hebben) gaat me te ver.

op 26 09 2005 at 12:23 schreef Lagonda:

Tis ook onzin. Ik rijd zelf een dikke BMW, en mijn kinderen functioneren uitstekend.

op 26 09 2005 at 12:26 schreef John:

Het komt er in de praktijk vaak op neer dat vrouwen uiteindelijk toch maar hun baan opgeven om thuismoeder te worden. Twee deeltijdbanen zou voor veel gezinnen ideaal zijn, maar dat is voorlopig een utopie. Ontzettend jammer. Overigens: ik vind kinderen dan maar fulltime de creche in pleuren misdadig.

op 26 09 2005 at 12:55 schreef Peter Breedveld:

Ik geloof dat het goed is dat moeders deel blijven uitmaken van de vaderlandse ‘work force’. Voor zover ik weet is er ook een maatschappelijke behoefte aan. Dat in ruil daarvoor goede kinderopvang wordt geboden, lijkt me wel zo eerlijk. Dat dit door buitenstaanders nogal snel wordt betiteld als ‘je kinderen in de crêche dumpen’, vind ik bijna misdadig. Daar komt nog bij dat kinderen in de crêche sociale vaardigheden ontwikkelen. Wij maken zelf geen gebruik van kinderopvang (we hebben een au-pair), maar onze jongste dochter gaat twee dagdelen naar de peuterspeelzaal om precies die reden.

Wie nu in Nederland, in de Randstad, in een enigszins fatsoenlijk huis wil wonen, in een buurt waar je ook na acht uur nog gerust de voordeur kunt opendoen, ontkomt er bijna niet aan dat beide ouders gaan werken. Tenzij één van de ouders geweldig verdient, natuurlijk. Maar we hebben het nu over normale mensen.

Is dat ‘materieel gewin’ boven de opvoeding van je kinderen stellen? Ik denk van niet.

Er is trouwens nog iets anders: het hebben van een baan is voor mensen als ik en mijn vrouw onontbeerlijk voor de geestelijke gezondheid. Ik denk dat dit geldt voor veel mensen.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook wel eens een beetje kriegel word van die moderne ziekten. Iedereen heeft maar dyslexie, ADHD, is allergisch voor iets, is hoogbegaafd. Ik kan me vaak niet aan de indruk onttrekken dat het meestal een bepaald slag mensen is die daar last van heeft. Mensen van wie het me nooit verbaast, in elk geval. Ik ben althans niet verwonderd over het feit dat mijn kinderen normaal functioneren, me ‘s nachts niet wakker houden, zich gedragen in het sjieke restaurant waar ik graag eet (alledrie) en de televisie pas aanzetten als ik zeg dat het mag.

op 26 09 2005 at 14:17 schreef John:

Begrijp me nou niet verkeerd en vat die kritiek niet persoonlijk op! Ik kan ook geen oordeel vellen over jullie situatie. Mijn zoontje heeft ook tussen z’n 2e en 4e jaar wekelijks 2.5 dagdeel in een creche verbleven. Ik vind er op zich ook niets mis mee, kinderopvang, maar mensen trekken vaak geen grenzen, dat bedoelde ik. Er lagen babies van slechts enkele maandenfulltime daar in de wieg, dan zeg ik: neen! Neem dan geen kinderen. Kan ook nog altijd…
Ik ken diverse moeders voor wie werken ook een geestelijke noodzaak was, maar die toch zijn gestopt. Ik ken ook mensen die uit de randstad weg zijn getrokken om minder te hoeven werken. Of die, zoals ik, hun fijne auto (Passat) inruilden voor iets kleiners (Peugeot 306). Ik wil niet zeggen dat het per definitie verkeerd is als beide ouders werken,ik wil alleen maar zeggen dat er goede afspraken over het aantal uren en de taakverdeling thuis moet worden gesproken en dat het belang van het kind voorop staat… Als het daar niet goed mee gaat, nou dan gewoon de levensstandaard aar beneden schroeven en niet zeuren.

op 26 09 2005 at 14:20 schreef Hidde:

Het feit dat moeders deel moeten danwel willen blijven uitmaken van de ‘work-force’ pleit nog niet voor het uit belastinggeld betalen van kinderopvang. In concreto: anderen ervoor op laten draaien. Kinderen zijn een eigen keuze net zo goed als het beide hebben van een baan. Dan mag je de (luxe)gevolgen daarvan zelf ook financieren.

Af en toe op vakantie gaan is ook erg goed voor de geestelijke gezondheid van eenieder (ook die van werkende vrouwen), maar ik geloof niet dat dat uit belastinggeld wordt betaald.

En wat is de definitie van een "enigzins fatsoenlijk huis"? Heeft iedereen daar "recht" op, of alleen jij? Moeten we dat volgens jou ook gaan finacieren uit belastinggeld?

En wie verplicht jou om in de Randstad te gaan wonen. Ga lekker in Zoutkamp zitten als je het elders zo duur vindt.

En een beetje een fatsoenlijke auto, is dat ook een soort basisvereiste? Het geeft een hoop vrijheid en mogelijkheid tot ontplooiing. Ook voor vrouwen. Misschien moeten we dat ook gaan subsidieren….

op 26 09 2005 at 14:41 schreef Peter Breedveld:

Wat de basisvereisten zijn waarvoor we gezamenlijk willen betalen, maken we samen uit als we gaan stemmen, nietwaar? Dus als Nederland niet bereid is om te betalen voor kinderopvang, zodat mensen kunnen gaan werken, of voor een fatsoenlijke verzorging van ouderen, dan zijn er, geloof ik, partijen waar dan massaal op kan worden gestemd. Democratisch wordt dan besloten om ouderen te laten wegrotten, mensen met kinderen zelf voor kinderopvang te laten betalen en meer te besteden aan de aanweg van wegen of de inzet van ednorme hoeveelheden politiemensen om voetbalsupporters naar het stadion te begeleiden.

Ik woon in De Randstad omdat hier meer werk is. Ik zou liever in Drenthe wonen of zo, maar ja, daar is de werkgelegenheid veel minder. Ik ben wel bezig met plannen om iets te beginnen in Italië of Spanbje. Maar daar zit niet echt veel schot in.

Al die mensen die foeteren tegen het subsidiëren van kinderopvang realiseren zich niet -of het kan ze niks schelen- dat ik moet meebetalen aan de hobbies van fervente automobilisten, vernielzuchtige voetbalsupporters, rokers, junkfoodverslaafden, alcoholisten, luilakken, ‘kunstenaars’, publieke televisie, bibliotheken die ik nooit bezoek, opera’s die ik nooit zie, allerlei rare clubjes en verenigingen waar ik niets mee heb, mensen die blijkbaar nog steeds niet weten dat je van neuken zonder condoom zwanger kunt worden, politiemensen waar ik alleen maar last van heb en zo kan ik gerust een middag doorgaan.

Ik vind dat zo’n kleinzielig gezeik. Ik betaal toch ook belasting, dan mag ik daar, lijkt mij, best iets voor terugkrijgen. Wat overigens theoretisch is, want wij betalen onze kinderopvang helemaal zelf.

We kunnen de belasting natuurlijk ook helemaal afschaffen. Ik ben daar voor, dat iedereen gewoon voor zichzelf zorgt. Ik betaal niet aan de welvaartsziektes van kinderlozen, zij niet aan de scholing en opvang van mijn kinderen. Dat hele voetbalcircus en de staatstelevisie is ook mijn pakkie-an niet.

Goed idee, eigenlijk. Weg met de gesubisieerde kinderopvang!

op 26 09 2005 at 15:15 schreef Hidde:

"Wat de basisvereisten zijn waarvoor we gezamenlijk willen betalen, maken we samen uit als we gaan stemmen, nietwaar? Dus als Nederland niet bereid is om te betalen voor kinderopvang, zodat mensen kunnen gaan werken, of voor een fatsoenlijke verzorging van ouderen, dan zijn er, geloof ik, partijen waar dan massaal op kan worden gestemd."

Als ik niet zou willen betalen voor pak ‘m beet subsidie aan het "platform verbetering rijvaardigheid op de brommer voor vrouwen uit Staphorst" dan trek ik aan het kortste eind. Mijn enkele stem die ik uitbreng bij m’n gang naar de stembus verlost mij niet van die plicht. Wat dat betreft is democratie helaas geen waarborg voor mijn persoonlijke vrijheid (en keuzemogelijkheid).

En bovendien Peter, sinds wanneer verklaar jij zo makkelijk leidend "waar Nederland toe bereid is" of "wat Nederland vindt". Dan kun je deze site en al z’n discussies ook wel opdoeken. Want we komen er wel achter wat "Nederland" vindt als "Nederland" naar de stembus gaat.

"Ik woon in De Randstad omdat hier meer werk is. Ik zou liever in Drenthe wonen of zo, maar ja, daar is de werkgelegenheid veel minder."

Tja, keuzes, keuzes…. koop ik toch die mooie auto of gaan we een verre reis maken? Die keuzes mag je allemaal lekker zelf (en voor jezelf) maken. En ook zelf betalen (of niet) wat mij betreft. Drenthe zou een prima keus zijn trouwens, naar mijn mening de mooiste woonprovincie van Nederland. Spanje is me te warm.

"Al die mensen die foeteren tegen het subsidiëren van kinderopvang realiseren zich niet -of het kan ze niks schelen- dat ik moet meebetalen aan de hobbies van fervente automobilisten, vernielzuchtige voetbalsupporters, rokers, junkfoodverslaafden, alcoholisten, luilakken,….."

Daar sla je de plank wat mis. Enigzins intelligente personen (zoals denk ik ook Croughs) zijn ook mordicus tegen subsidies/belastinggeld voor het rijtje doelen dat je nu opnoemt. Voor veel van de Croughs fans (op de door jouw gelinkt site) kan dat niet ver genoeg gaan. Zelfs bijvoorbeeld geestelijk gehandicapten die geen mogelijkheid hebben tot het zelf verwerven van inkomsten moeten zicht maar zonder belastinggeld in leven houden, bijvoorbeeld door liefdadigheid. Dat gaat mij duidelijk een stap te ver. Dat geld dat – wat mij betreft – niet naar kinderopvang gaat (dan ga je maar wat minder vaak naar een sjiek restaurant), is prima aan te wenden voor dat soort doelgroepen.

op 26 09 2005 at 15:23 schreef Peter Breedveld:

Even voor de duidelijkheid: ik kan gewoon naar sjieke restaurants blijven gaan, want ik betaal mijn kinderopvang al helemaal zelf. (Ik zou nog vaker kunnen gaan als mijn medelanders wat minder vet vraten, minder rookten en meer aan lichaamsbeweging deden. Wat lees ik echter op de site van de Stichting Meer Vrijheid: dat maatregelen van de overheid op dat gebied als onwelkome inmenging in ons priveleven wordt gezien)

Ik ben echter bereid om belasting te betalen voor de kinderopvang van mensen in een minder riante positie. Niet om ze op vakantie te kunnen laten gaan, maar voor het algemeen belang. De maatschappij is beter af met werkende moeders.

Trouwens, ik ben niet tegen de democratie, hoor. Ik ben deze site begonnen omdat ik met mijn politiek-incorrecte ideeën geen podium krijg in de gevestigde media, niet om de regering omver te werpen.

op 26 09 2005 at 15:35 schreef Hidde:

Ik vermoed dat de Meervrijheid lieden de huidige overheidssituatie niet als uitgangspunt nemen. Maar dat roken, vet eten, etc. een persoonlijke keuze is, waar je dus ook zelf de gevolgen van moet dragen (en niet de overheid/belastingbetaler). In concreto: rook je helemaal gek als je wilt, maar betaal dan ook je eigen bestraling of zorg dat je een goede particuliere verzekering hebt. Althans dat is wat ik er van maak op die site.

"De maatschappij is beter af met werkende moeders."

Wanneer je niet voor kinderopvang kiest hoeft de vrouw niet de facto ‘het slachtoffer’ te worden. Je kan beide minder gaan werken. Ik denk dat we vrouwen serieus genoeg kunnen nemen om ze dat in een gelijkwaardige relatie zelf af te laten dwingen. Daar hebben we geen overheid of belastingbetaler voor nodig.

op 26 09 2005 at 15:35 schreef Duns Ouray:

Lieve mensen,

Ik zie enkele felle reacties op mijn stukje. Dat verbaast niet, want de kritiek die ik geef kunnen mensen op zichzelf betrekken.

Heb ik gelijk of ongelijk? Dat is in zijn algemeenheid niet te zeggen. Wellicht zijn autisme, dyslexie en ADHD *echte* ziekten. Maar ziekte … is in the eye of the beholder. Ik ben ervan overtuigd dat gebrek aan opvoeding, gebrek aan rust en andere moderniteiten een grote rol spelen in de ziekte van de meeste kinderen die gediagnostiseerd worden met autisme, et cetera. Die overtuiging stoel ik op de steekproef in mijn persoonlijke omgeving.

Moeten moeders werken? Dat is de verantwoording van de moeder zélf. Tegelijkertijd heerst er in Nederland een paradigma dat moeders behoren te werken. Dát is fout.

De VVD heeft deze week een wetsvoorstel ingediend waarbij scholen verplicht worden om te zorgen voor kinder-opvang, opdat de ouders volledig kunnen werken. Nu weet ik dat de VVD een dependance van de PvdA is, en dat het me daarom niet zou moeten verbazen dat via deze VVD het oude socialistische ideaal gerealiseerd wordt om de opvoeding van de kinderen weg te halen bij de ouders en over te brengen naar de staat. Maar het is wel de nekslag voor het laatste beetje beschaving dat Nederland nog kent.

In Amerika melden veel moeders trots dat ze ‘stayed home mom’ zijn. Ze zijn trots op hun bewuste keuze om zichzelf iets te ontzeggen, opdat hun kinderen optimaal kunnen opgroeien. Ook is (in California) de bijstand zo hoog dat alleenstaande moeders met kinderen er niet bij hoeven te werken. Dat is beter dan het model van de VVD.

Peter Breedveld zegt dat het noodzakelijk is voor de geestelijke gezondheid om te gaan werken. Dat kan ik me niet voorstellen. Was er iets mis met de geestelijke gezondheid van onze moeders, die allemaal thuis waren om de kinderen op te voeden?

Dan het argument dat het niet eerlijk is dat moeders voor een optimale opvoeding van hun kinderen thuis moeten blijven. Tsja, het is ook niet eerlijk dat ik met flap-oren ben geboren. Het leven is verschrikkelijk oneerlijk. Dat is vervelend, maar het is geen argument tegen mijn stelling.

Tot slot is er een verzoek om mijn stukje weg te halen. Dat zou jammer zijn. Als de lezer naar de mond wil worden gepraat door voorspelbare, behaagzieke, herkauwende columnisten, dan kan die lezer bij alle Nederlandse dagbladen terecht.

Het unieke van het internet is dat het schrijvers als ondergetekende, anoniem en zonder commercieel belang, de gelegenheid biedt om mijn versie van de waarheid onverbloemd over het voetlicht te brengen. De keerzijde is dat dat wel eens kan wringen.

op 26 09 2005 at 15:52 schreef Peter Breedveld:

Even ter verdediging van de immer temperamentvolle Bitterzoet: haar verzoek betrof haar eigen stukje, niet dat van jou, Duns.

"Was er iets mis met de geestelijke gezondheid van onze moeders, die allemaal thuis waren om de kinderen op te voeden?"

Je bent misschien wat ouder dan ik, maar mijn moeder moest de deur uit om te werken, om de rekeningen te kunnen betalen. We waren niet arm, maar we hadden het ook niet breed. Die baan van mijn moeder was een keiharde noodzakelijkheid.

Ik weet niet hoe dat vroeger zat, maar ik moet bekennen dat ik me moeilijk kan voorstellen hoe die moeders dat vroeger volhielden, dag-in-dag-uit dezelfde domme routine. Ik vind het een prettig idee dat mensen zich, gesubsidieerd door de gemeenschap, tegelijk kunnen ontplooien en nuttig maken voor diezelfde gemeenschap.

@Hidde:

"Wanneer je niet voor kinderopvang kiest hoeft de vrouw niet de facto ‘het slachtoffer’ te worden. Je kan beide minder gaan werken. Ik denk dat we vrouwen serieus genoeg kunnen nemen om ze dat in een gelijkwaardige relatie zelf af te laten dwingen. Daar hebben we geen overheid of belastingbetaler voor nodig."

De praktijk is iets anders. Mannelijke werknemers die parttime willen gaan werken, zodat hun vrouwen ook kunnen gaan werken, moeten het nogal eens stellen met een pijnlijk gebrek aan begrip. De druk om níet om flexibelere werktijden te vragen is erg groot.

Daar zou trouwens best wat aan mogen worden veranderd.

op 26 09 2005 at 16:03 schreef Bitterzoet:

Uw arrogante, meneer Ouray, laat zich het duidelijkst lezen in *deze* zin:

"WELLICHT zijn autisme, dyslexie en ADHD *echte* ziekten."

Verder betrek ik uw stukje niet op mezelf, want ik als alleenstaande moeder van drie, kan gelukkig zeggen dat ze alledrie niet lijden aan die (wellicht) ziektes die u daar opnoemt. WEL heeft een van mijn kinderen een andere *echte*, zeer ernstige, en zeldzame ziekte, en u mag mij geloven dat het mij zeer, zeer zwaar valt dat ik gedwongen ben om te werken voor mijn brood.

Wie bent u wel niet dat u zo aanmatigend denkt te kunnen generaliseren en ja, ook oordelen.

Nogmaals, BAH

op 26 09 2005 at 17:00 schreef Peter Breedveld:

Toch even dit stukje van Elma Drayer (Trouw, 22 september) plaatsen:

Bij mij in de buurt is een pand waar ik steevast licht huiverend langsfiets. De hoge ramen zijn van onder tot boven volgeplakt met kindertekeningen. Op de stoep versperren liefst twee van die olijke bakfietsen voor kleutervervoer de soepele doorgang. En altijd klinkt er een hels gekrijs in en om het pand.

Het bericht is duidelijk: wij zijn heel erg leuke, heel erg betrokken ouders. Ons universum draait om de kinderen. En die wensen wij geen strobreed in de weg te leggen.

Aan dit griezelhuis moest ik denken bij de Abel Herzberglezing die Rita Kohnstamm afgelopen zondag uitsprak. De psychologe brak een lans voor zelfbeheersing en prettige omgangsvormen. Bovenal pleitte ze voor een opvoeding die het kind serieus neemt, maar niet in alles zijn zin geeft. ‘Milde frustratie’, daar krijg je volgens haar aangenamer wezens van.

Kohnstamms visie heeft onmiskenbaar de charme van de eenvoud, in een tijd waarin opvoedhysterie de boventoon voert.

Het kan niemand zijn ontgaan: moderne ouders zitten bij de geringste pedagogische kwestie met de handen in het haar. Er is zelfs een term voor bedacht: opvoedingsonzekerheid. Gewoon eens een grens trekken hier of daar, welnee. Ze bellen de hulplijn, hangen aan de lippen van de supernanny, raadplegen de ouderschapscoach. Het grootbrengen van kinderen, welbeschouwd de normaalste zaak van de wereld, is tot op het bot geproblematiseerd.

Begrijpelijk genoeg, nu het Nederlandse gezin gemiddeld 1,5 nakomelingen telt. Dat anderhalve kind moet natuurlijk wel het leukste, talentvolste en briljantste zijn dat er in de wijde omtrek rondloopt. Overstelpt wordt het met aandacht. En is zo’n fantastisch kind even niet zo fantastisch, dan is professionele hulp inroepen wel het minste.

Een groeiend legertje deskundigen verdient inmiddels een prettige boterham aan al dat gemodder en getob. Uiteraard houden zij de mythe -hoho, opvoeden, dat gaat zomaar niet- graag in stand.

Ik weet het, niet alle ouders zoeken hulp. Juist opvoeders die je een zekere honger naar pedagogische bijscholing zou toewensen, talen er niet naar. Ouders die het, met een beetje gezond verstand, best zelf zouden redden, snakken alom naar bijstand.

Het is misschien wat veel gevraagd, maar mij zou terugkeer naar enige opvoedkundige nuchterheid beter bevallen.

Nog niet zo lang geleden hoorden kinderen er gewoon bij. Ze waren niet het centrum van het universum, maar een vanzelfsprekend onderdeel ervan. En dat wellicht niet alle bloedjes even perfect waren- nou ja.

Neem dat gezin van zeven kinderen. Eentje was niet zo vlot met lezen en schrijven. Twee waren uitgesproken druk, altijd nieuwsgierig naar de grenzen van het geduld. In dit tijdsgewricht had de eerste zonder twijfel het label dyslexie aan de broek gekregen. En die beide donderstenen zouden vast pillenslikkende adhd’ers zijn geweest. Ik weet niet wat te prefereren is. Wel weet ik dat mijn broertjes uiteindelijk heel best op hun pootjes terechtkwamen.

Vertrouwen dat de dingen mettertijd wel in orde komen- het gaat ons, hedendaagse ouders, slecht af. Geen wonder: de opvoedmaffia blijft maar suggereren dat de kinderziel reuze kwetsbaar is. Al wat misloopt of goed gaat, zet ze op het conto van de ouders.

Het lijkt mij een grove overschatting van onze rol. In werkelijkheid is de ouderlijke inbreng uiterst bescheiden. Zo dramatisch veel valt er nu eenmaal niet te vertimmeren aan het wezen dat je op de wereld hebt gezet. Daar zorgen al die andere biopsychosociale invloeden wel voor. Liefdevol schuren en schaven is al wat er op zit. Een troostrijke gedachte, wat mij betreft.

Natuurlijk, misbruik en gewelddadigheid zijn te allen tijde uit den boze. En geen kind kan floreren zonder onvoorwaardelijke liefde, van beide ouders welteverstaan. Maar de rest? De rest is nonsens.

op 27 09 2005 at 08:21 schreef BigPete:

Quote: “Heb ik gelijk of ongelijk? Dat is in zijn algemeenheid niet te zeggen. Wellicht zijn autisme, dyslexie en ADHD *echte* ziekten. Maar ziekte … is in the eye of the beholder. Ik ben ervan overtuigd dat gebrek aan opvoeding, gebrek aan rust en andere moderniteiten een grote rol spelen in de ziekte van de meeste kinderen die gediagnostiseerd worden met autisme, et cetera. Die overtuiging stoel ik op de steekproef in mijn persoonlijke omgeving.”

Pardon? Is meneer Ouray afgestudeerd arts? Heeft hij een wetenschappelijk onderzoek verricht naar het voorkomen van autisme, dyslexie en ADHD? Of roept hij in zijn onnozelheid maar iets?

En die “steekproef” in zijn persoonlijke omgeving? Weet meneer Ouray eigenlijk wel wat een steekproef is? Waarschijnlijk niet, anders deed hij iet van die domme uitspraken.

Ouray heeft een deelwaarneming verricht, en kennelijk geconcludeerd dat autisme, ADHD en dyslexie niet bestaan. Over populisme gesproken…

PS diagnosticeren schrijf je met een C, niet met een S.

op 27 09 2005 at 09:12 schreef Duns:

Het is waar dat er voor autisme, dyslexie en ADHD onderzoek bestaat waarin voor SOMMIGE gevallen een fysiologische oorzaak aanwijsbaar lijkt.

Daarom zijn het ook ideale excuus ziekten, want in sommige gevallen bestaan ze echt. En niemand kan bewijzen dat je deze excuus-ziekten niet hebt.

Waar het om gaat is wat er gebeurt NA de diagnose. Dan hoeven noch ‘de patient’, noch zijn omgeving meer inspanningen te leveren. Integendeel, zo mogen excelleren in onaangepastheid. En de problemen, die moet de dokter oplossen.

En zoals alle medici weten, is passiviteit van de kant van de patient funest voor de kansen op genezing.

Niet waar, BigPete?

op 27 09 2005 at 12:59 schreef BigPete:

Quote: Niet waar, BigPete?
Als je me wilt beledigen dan moet je toch met iets beters komen Duns. Dit lijkt nergens op, je lijkt wel een moslim.

op 27 09 2005 at 13:18 schreef Peter Breedveld:

Het is inderdaad opvallend hoe epidemisch dyslexie en hoogbegaafdheid dezer dagen zijn. Iedereen kent wel die ouders wier kind hoogbegaafd is, en dat het heus geen sinecure is, en niets om over te pochen, maar God, iedere keer dat je ze spreekt moet het wel even worden genoemd en er moet om die reden natuurlijk een flink beroep worden gedaan op de tijd en energie van de toch al drukbezette meesters en juffen. Want die begrijpen er natuurlijk niets van. Die zien niet hoe anders hun oogappel is, dat-ie een klas moet overslaan, dat-ie naar het gym moet en niet naar de Mavo.

op 27 09 2005 at 14:12 schreef Bitterzoet:

En ME is ook al zo’n populaire ziekte these days. Onder volwassenen, that is.
En wie nog niet een heuse depressie heeft meegemaakt telt eigenlijk niet mee. En natuurlijk zijn alle minpuntjes uit het *nu* terug te voeren op het falen onzer ouders. Vandaar de populariteit van valium en prozac en bla bla bla bla bla

Kortom; meneer Ouray vertelt niks nieuws. En het zal wel altijd zo blijven. Er zijn *altijd* mensen die zich verschuilen achter een ziekte (of een religie!) om hun eigen verantwoordelijkheid niet te hoeven nemen.

op 27 09 2005 at 14:26 schreef Bitterzoet:

In het verlengde hiervan zou je je eens kunnen afvragen wat het zegt over de mens-in-het-algemeen dat webloggen tegenwoordig zo *in* is (of is het uit om *in* te zeggen?)

Dat terwijl er maar bitter weinig mensen daadwerkelijk iets te zeggen hebben. Hebben zoveel mensen last van een drol die dwarszit en moet de hele wereld dat dan weten? Krijgen "we" te weinig erkenning vanuit de echte wereld en wordt het dan maar gezocht in de virtuele wereld? Is men naarstig op zoek naar die 5 minutes of fame, en dondert het niet *wat* je schrijft *als* je maar wat schrijft? Waar is het streven naar kwaliteit gebleven? Het lijkt wel alsof het alleen nog maar gaat om kwantiteit en je stem doen gelden. Men zou best eens wat kritischer mogen zijn op zichzelf.

Maar dit uiteraard geheel terzijde.

op 27 09 2005 at 14:28 schreef Peter Breedveld:

De weblogger bestaat niet, Bittertje. En dit stuk van Duns is goed, want maakt de tongen, of moet ik zeggen vingers -hahaha- los.

op 28 09 2005 at 10:10 schreef John:

Dat afschaffen van belastingen is helemaal geen raar idee, Peter. Ik betaal met plezier 200 Euro voor een operakaartje als ik daarmee de voldoening krijg dat er geen cent van mijn zuurverdiende geld aan voetbal wordt besteed of rehabilitatie van straattuig met onverantwoordelijke opvoeders.

Enige probleem met dit scenario is natuurlijk het feit dat de hele natie ineens antimilitaristisch wordt op het moment dat ze om een bijdrage voor defensie wordt gevraagd ;)

op 28 09 2005 at 17:36 schreef Peter Breedveld:

Ach, denkend aan Srebenica verwacht ik van het Nederlandse leger toch niet veel meer dan van onze politiemacht. Ik doneer wel aan de Amerikanen.

op 28 09 2005 at 18:01 schreef John:

Als we het dan toch zelf mogen bepalen, misschien maar het vreemdelingenlegioen inhuren ;)

op 28 09 2005 at 18:57 schreef Duns:

@BigPete … waarom zou ik je willen beledigen? daar was ‘Nietwaar, BigPete’ helemaal niet voor bedoeld…

————————

Ik lees in dit interview in het Katholieke Nieuwsblad dat Dalrymple nog een nieuwe excuusziekte heeft gevonden.

Dik zijn heet niet meer ‘onmatigheid’, maar ‘overgewicht’. En binnenkort zal Obesiteit ongetwijfeld een erkende ziekte worden, en worden geeneesmiddelen vergoed door het ziekenfonds …

http://www.katholieknieuwsblad.nl/actueel22/kn2217f.htm

op 29 09 2005 at 11:42 schreef Bitterzoet:

Vindt u zelf ook niet dat u zich op glad ijs begeeft met dit soort kretologie?

Obesitat *is* per slot geen ‘onmatigheid", maar vetzucht en kan wel degelijk een uitsluitend medische oorzaak hebben.

Maar waar stellen ‘we’dan de grens van wat wel/niet vergoed wordt? Wat wel of niet een echte ziekte/ aandoening/handicap is?

Ik hoorde van de week van een dame die door complicaties na cosmetische chirurgie (door het tv-programma Make me beautiful, oid) zich ziek moest melden op het werk. Haar werkgever wilde in 1e instantie geen ziektegeld uitkeren, maar werd door de rechter in het ongelijk gesteld. Terecht, wat mij betreft, want nogmaals: waar ligt dan de grens?

U zou net zo makkelijk kunnen betogen dat de kosten om een gebroken been te zetten na een uit de hand gelopen rugbywedstrijd *ook* maar niet meer vergoed moeten worden. Tenslotte doe je je hetzelf aan, als je zonodig moet sporten. Idem dito als je een gebroken been oploopt op de wintersport. Ga dan NIET op vakantie! Blijf toch thuis in die luie stoel.
De pijnstillers tegen de hoofdpijn omdat je iets te hard die voetbal wilde terugkoppen in het weekend betaal je dan óók maar zelf.
Mensen met longkanker die roken hebben dan ook pech. Op meer dan 1 front.

etc. etc.

op 29 09 2005 at 11:42 schreef Bitterzoet:

Obesitat = obesitassssss

op 29 09 2005 at 13:29 schreef Peter Breedveld:

Eigenlijk moet Duns het zelf zeggen, maar ik denk dat hij hier verkeerd wordt begrepen. Natuurlijk is obesitas vetzucht, maar inmiddels bestaat de neiging om iedereen met overgewicht maar ‘obesitas’ toe te dichten, net als iedereen, die mij lastigvalt met onleesbare lappen proza, als excuus aanvoert dat-ie dyslectisch is. Alle vervelende kinderen hebben ADHD en zelf blijk ik aan dyscalculie te lijden (ik maakte nooit mijn wiskunde-huiswerk).

Maar mij maak je niet wijs dat al die papzakken, die je in steeds grotere getale door de straten ziet strompelen, ‘obesitas’ hebben. Ze vreten te veel en ze zuipen teveel cola. Ze laten hun porties bij de Mac te vaak ‘supersizen’. Kortom, ze lijden aan ‘onmatigheid’.

op 30 09 2005 at 10:26 schreef Duns:

Amen

op 30 09 2005 at 10:37 schreef Duns:

Maar om de vraag van Bitterzoet te beantwoorden:

Natuurlijk behoren botbreuken als gevolg van rugby, en complicaties na cosmetische chirurgie niet vergoed te worden. Het is toch absurd dat Jansen moet betalen als Pieterse bewust risico neemt?

Ik bedoel dit overigens theoretisch; ik geloof niet dat dit in de practijk uit te voeren is.

Beter is dan ook om GEEN medische verzekering te hebben. Je kent gewoon ZELFVERZEKERD zijn. (pun intended)

Zelfverzekerd zijn betekent: het geld dat aan premie besteed zou worden, wordt nu belegd, en daarmee worden medische calamiteiten gedekt.

As je zelfverzekerd bent betaal je niet mee aan de fraude van anderen, aan de overhead, reclame en winst van verzekeringsmaatschappijen en last but not least, je bent altijd verzekerd van de beste medische zorg. Wachtlijsten bestaan alleen voor mensen met een medische verzekering…

Tot slot: de kosten van fraude, overhead et cetera schat ik op 50% van de premie. De verzekeringsmaatschappijen houden deze informatie angstvallig verborgen, zodat er weinig betrouwbaars over te zeggen is.

op 01 10 2005 at 23:55 schreef hermanvanderhelm:

helaas ben ik ouder van twee dyslectische kinderen waar er helaas (sorrie voor het kutwoord)eentje hoogbegaafd van blijkt te zijn. Met dyslectie valt heel goed te leven als je er de hulpmiddelen bijkrijgt. Net zoals iemand die slecht ziende is een bril krijgt aangemeten. Voor die hoogbegaafdheid en de ellende die dit voor een kind meebrengt, zeker in de combinatie dyslectie heeft de wetenschap geen naam en dus wordt er ook geen rugzakje voor beschikbaar gesteld. Twee van mijn andere kinderen "mankeren" niets althans niets waar de wetenschap nog niet iets voor heeft bedacht. Zij gaan dus nog even vrijuit. Verder heb ik een gehandicapt dochtertje die helaas is overleden, maar daar had de wetenschap wel een naam voor: spina bifida. Nog twee andere van mijn kinderen hebben het "geluk" gehad bij de geboorte te zijn overleden, dus daar kon de wetenschap nog geen prijskaartje aan hangen.
Ik kan slechts zeggen: bedenk u tweemaal voor u generaliseert; soms doet het zo’n pijn.

op 02 10 2005 at 23:33 schreef Duns:

Gecondoleerd met uw verlies.

Wellicht wilt u wat meer vertellen over "de hoogbegaafdheid en de ellende die dit voor een kind meebrengt"?

op 03 10 2005 at 12:41 schreef 1lah:

Wel, zal ik het ongevraagd even doen.
Het is behoorlijk ellendig om als kind hoogbegaafd te zijn.
Omdat: je vaak terecht komt in een klas waar je medeleerlingen ouder zijn. En er zijn heel wat andere vaardigheden die in groep meespelen dan snel kunnen assimileren en denken. Bijvoorbeeld sociale of emotionele of fysieke. Dat hoogbegaafde kind is wat dat betreft gewoon zo achterlijk als wat. Of: op leeftijd.
Verder: leert een hoogbegaafd kind ook niet zo gemakkelijk. Het heeft namelijk nooit enige moeite moeten doen om leerstof tot zich te nemen. Maar dat kan het niet volhouden na de middelbare school of zelfs tijdens. Vaak zijn hoogbegaafde kinderen dus drop-outs. Geen diploma.
Verder: zijn het in de ogen van heel wat mensen irritante betwetertjes.

Ik was dolgelukkig toen mijn kinderen het niet bleken te zijn.

op 03 10 2005 at 14:24 schreef Een hoogbegaafd kind leert ook niet zo makkelijk ... (Duns):

Beste 1lah,

Jouw beschrijving van het hoogbegaafde kind is populair gemaakt door het boek ‘Het drama van het begaafde kind’ van Alice Miller.

Ik zou het eerder de Mythe van het Begaafde Kind willen noemen.

Je schrijft zelf al: "een hoogbegaafd kind ook leert niet zo gemakkelijk"

Het kost mij, eerlijk gezegd, moeite om daar serieus op te reageren. Hoogbegaafde kinderen met leerproblemen! De tranen biggelen mij over de wangen.

Einstein en Newton waren hoogbegaafd. Over Goedel kunnen we van mening verschillen. Geloof je werkelijk dat de school drop-outs die rondhangen op de pleinen van de Nederlandse steden te vergelijken zijn met Einstein of Newton?

Ach kom nou toch. Wat een onzin. Wat een kletskoek. Wat een ijdelheid.

op 03 10 2005 at 18:03 schreef herman van der helm:

mijn reactie op de vorige twee berichten.
Mijn ene zoon is dyslectisch en daarbij hoogbegaafd. De eerste levensjaren bleek hij een gewone jongen te zijn met wel wat opvallende kenmerken. Hij zei al op driejarige leeftijd dat mensen geen dieren mochten doden om op te eten. Op de lagere school heb ik de eerste jaren gemerkt dat hij niet graag op school kwam. Toen hij de letters en cijfers had geleerd zei hij letterlijk: "deze ken ik nu en ik kan er dus alles mee doen, dus hoef ik niet meer te leren".
Hij heeft ook tot en met groep vijf niets meer gedaan ondanks alle druk die op hem is uitgeoefend. Hij werd hier zo ongelukkig van dat hij niet meer wilde leven. We hebben toen een andere school voor hem opgezocht een soort "iederwijs"school, waar een leerling het zelf mocht bepalen of hij wat wilde leren en wanneer. Hij leefde hier helemaal op het eerste jaar en kwam fluitend en zingend uit school. Zijn creativiteit heeft hij hier goed ontwikkeld.
Het cognitieve deel liet hij ver achter zich. Op een bepaald moment kwam hij erachter dat de kleuters op school veel beter konden lezen dan hijzelf. Dit ontaardde in onaagepast gedrag, waardoor hij een half jaar niet of nauwelijks meer op school mocht komen, omdat hij een gevaar was voor andere kinderen. Als ouders wilde wij dat hij toch naar school ging, en dus hebben we op eigen kosten een aantal hulpverleners in geschakeld uit het reguliere en het alternatieve circuit. Na een uitgebreid psychologisch onderzoek bleek hoogbegaafdheid en dyslectie. Deze combinatie heeft bijna altijd als consequentie dat ze gaan onderpresteren. Door de slimmigheid heb je dat echter als leerkracht en ouder niet in de gaten en het kind zelf ook niet.
Het probleem weten is een en er wat aan kunnen doen is twee.
Het rugzakje is aangevraagd en op deze indicatie niet te verkrijgen, Het geval is niet zwaar genoeg.
In het alternatieve circuit hebben we de hulp voor mijn zoon gevonden. Hij is hier gaan leren omgaan met zijn dyslectie en het gaan aanvaarden dat hij een handicap had. Hierbij is de hoogbegaafdheid wel weer een voordeel gebleken want nu hij zijn eigen problemen zag is hij er plots als een speer aan gaan werken. Hij vraagt op school om een hoop extra huiswerk, want hij wil zijn achterstand nu hij de lagere school dit jaar gaat verlaten zien weg te werken.
Conclusie voor mij: het is voor mij geen excuusziekte.

op 03 10 2005 at 18:09 schreef 1lah:

Beste meneer Duns,

Ik beschrijf gewoon wat ik van heel nabij heb gezien. Niet wat ik in een boekje heb gelezen.

Verder heb ik ook nergens beweerd dat hoogbegaafden dàt soort drop-outs worden dat rondhangt op nederlandse pleinen. Ik heb een hekel aan nederlandse pleinen. Laat staan dat ik het daarover zou willen hebben.
Wat ik beweer is dat hoogbegaafde kinderen niet zo makkelijk kunnen leren en daardoor op latere leeftijd vaak in de problemen komen. Ze begrijpen alles heel snel en onthouden bepaalde dingen heel snel, maar kunnen niet fantastisch uit het hoofd leren. Omdat ze dat nooit erg veel hebben moeten doen. Bovendien zijn ze zo slim dat ze het nut van uit het hoofd leren betwijfelen.
Ik zei ook dat het vooral moeilijk is voor kinderen, eenmaal volwassen komt het allemaal meestal wel goed.
Dan speelt ook het leeftijdsverschil niet meer.

Overigens, grappig dat u Einstein noemt.
Lees eens een beetje over hem en vooral over zijn studieverloop. Zeer boeiend

op 03 10 2005 at 19:20 schreef 1lah:

Oja, dit ook nog even. Het is niet omdat het geen rooskleurig kinderbestaan is, zo’n hoogbegaafd, dat ik vind dat de overheid daar geld moet inpompen. Helemaal niet. Een leerkracht hier en daar die niet al te clichématig denkt, zou meer dan voldoende zijn.
Hoogbegaafdheid is geen ziekte, zelfs geen excuusziekte, het is alleen lastig. Voor een kind.
Voor een volwassene niet.
Integendeel en omgekeerd.
Voor een volwassene is zwakbegaafdheid of een gebrek aan expertise nogal lastig.

op 03 10 2005 at 22:04 schreef Duns:

Het werk van Einstein, Schroedinger en Goedel kan ik allemaal begrijpen.

Maar wat 1lah schrijft, dat gaat me echt boven de pet.

"Hoog begaafde kinderen die niet goed kunnen leren" … is dat zoiets als de vierkante cirkel? … waar blijkt die hoogbegaafdheid uit?

op 03 10 2005 at 23:25 schreef 1lah:

Goed, Duns, tegen beter weten in, eventjes.

Je kan al een vermoeden hebben dat een kind hoogbegaafd is wanneer het zichzelf heeft leren lezen en rekenen op drie- à vierjarige leeftijd.
In ons gewone onderwijssysteem moet het dan nog en jaar of twee wachten voor het ook iets kan doen met die vaardigheden. Dus slaan ze vaak een jaartje of twee over en komen terecht in een groep kinderen die een of twee jaar ouder zijn. Dat hoeft op zich niet zo erg te zijn, los van het feit dat dat kind misschien wel een behoorlijk IQ heeft maar verder nog meer kind is dan de twee jaar oudere kinderen. (In die zin letterlijk àchter is in vergelijking met zijn klasgenootjes)
Maar goed, zelfs al zit zo’n kind in een hogere klas, dan nog moet het vaak geen inspanning doen om iets te begrijpen van de leerstof. Het gaat er in als pap. Met andere woorden: computer met een prachtig programma dat alles onmiddellijk begrijpt en tot zich neemt. Dat is ook niet zo moeilijk in de lagere school.
In het middelbaar hebben sommige hoogbegaafde kinderen het al moeilijker. Omdat het dan plots niet meer voldoende blijkt om iets te begrijpen. Ze moeten het gewoon ook vaak onthouden, zonder er de logica van in te zien. En dat hebben zij in tegenstelling tot hun gewoon begaafde medeleerlingen nog nooit eerder moeten doen.
Kijk, normaal begaafde mensen moeten vaak iets uit het hoofd leren, voor ze het zich eigen kunnen maken, voor ze het kunnen begrijpen, er enige logica kunnen in ontdekken. Hoogbegaafde kinderen hebben dat tot op een bepaalde leeftijd (voor iedereen verschillend) nooit moeten doen. Ze begrijpen en onthouden omdat ze het begrijpen.
Dat is onmogelijk vol te houden op den duur. Hetzij in het middelbaar onderwijs, hetzij in het hoger onderwijs. Er wordt verwacht dat je ook simpele feitenkennis hebt. Veel feitenkennis. (Vooral in Vlaanderen dan)
En zelfs een hoogbegaafd kind kan niet weten wie wat heeft geschreven in welk boek wanneer het dat boek niet leest.
Het heeft nooit op jonge leeftijd moeten leren studeren. Het heeft niet geleerd enige inspanning te moeten leveren om iets zich eigen te maken. Dus: geeft het vaak op, maakt het zijn studies niet af of doet wat langer over zijn studies dan zijn hoogbegaafdheid op het eerste zicht zou voorspellen.

Ik vraag me wat dat betreft trouwens af of er hoogbegaafde historici bestaan?
Ik weet het niet, maar het lijkt me zeer laag in vergelijking met wiskundigen.

En als laatste: ik vroeg je niet om het werk van Einstein te lezen en begrijpen, wel om eens even zijn studieloopbaan onder de loep te nemen. Die is ook boeiend.

op 04 10 2005 at 08:44 schreef John:

Jan des Bouvrie, Eric de Vlieger en Joop van den Ende zou ik toch echt nauwelijks goede ‘role models’ durven noemen! ;)

op 04 10 2005 at 09:46 schreef Peter Breedveld:

Jan de Bouvrie is hoogbegaafd? Waar bestaan die bijzondere gaven van hem uit, dan? En die De Vlieger, wat kan hij heel goed, behalve de hork uithangen? Joop van den Ende?! Houdt dit in dat Rembrandt en Multatuli ZWAKbegaafd waren?

Hoe dan ook, dat hoogbegaafdheid echt wel bestaat, bestrijdt toch niemand? Zelf vind ik het explosief gestegen aantal kinderen dat hoogbegaafd is, verdacht. En dan nog vormen (in mijn ervaring) die kinderen totaal geen probleem. Wat 1lah zegt: een beetje attentheid en flexibiliteit van de docent doet wonderen. Maar de ouders van die ‘hoogbegaafde kinderen’, die moeten ze allemaal op de trein zet…(Oei! Nu speel ik de CJO wel heel erg in de kaart)

op 04 10 2005 at 10:23 schreef Lagonda:

Duns verwart hoogbegaafdheid met genialiteit. Einstein was niet zomaar hoogbegaafd; hij was geniaal. Overigens is het inderdaad frappant dat Einstein (zoals Ilah opmerkt) op school geen hoogvlieger was. Legendarisch is het verhaal over een van zijn leraren, die ooit tegen hem heeft gezegd dat "hij nooit wat zou bereiken". Einstein heeft zijn baanbrekende theorieen ontwikkeld toen hij werkzaam was als klerk op een octrooibureau.

Ilah heeft gelijk als ze stelt dat hoogbegaafde mensen grote moeite hebben met formeel onderwijs. De problemen die ze beschrijft m.b.t. school, komen mij, als genie, zeer bekend voor. Ja, je leert, snapt en onthoudt alles sneller, maar als je nooit de discipline op hebt hoeven brengen om je studieboeken ook daadwerkelijk eens open te slaan en door te lezen, dan gaat dat vroeger of later een keer mis. Daar komt bij dat je door het gebrek aan mentale uitdaging niet direct staat te trappelen om je te commiteren aan het intens trage bevattingsvermogen van de mongolen die je omringen. De aanvankelijke desinteresse voor de geboden leerstof slaat om in minachting voor de docent die het staat te vertellen, en leidt uiteindelijk, in mijn geval, tot radicale sabotage van het onderwijsinstituut. Mijn schoolcarriere is daarom ronduit boeiend te noemen; iets dat zelfs mijn docenten van destijds niet kunnen ontkennen.

op 04 10 2005 at 11:12 schreef John:

Het onderwijssysteem mag niks kosten en gaat uit van de grootste gemene deler, kinderen met bijzondere interesses of talenten krijgen weinig ruimte. Ik vind het niet zo frappant dat Einstein niet veel deed op school, de stof was
beneden zijn niveau en overmatig intelligente mensen houden vaak niet zo van conformeren…

Jan des Bouvrie is in elk geval dyslectisch, wist ik toevallig. Zijn lelijke zooi is ook nog een zeer onvakkundig in elkaar gezet, aldus een bevriende meubelbouwer,
dit even terzijde. Die Vlieger maakt overigens schandalig lelijke schilderijen. En Joop van Ellende maakt verschrikkelijke kitsch en doet of het cultuur is.

op 04 10 2005 at 12:15 schreef herman van der helm:

De meeste dyslectici zijn beelddenkers, dwz dat ze bij een woord of zin direct een beeld voor zich zien. Een voorbeeld: mijn zoon ziet het woord "agent" en leest "politie".
Dyslectici zijn eigenlijk opgezadeld met taal, maar voor hen is dit eigenlijk een hopeloos stuk gereedschap. Ze zouden veel meer aan tekeningen of foto’s hebben om dingen over te brengen. Bijvoorbeeld het chinese schrift.
In het geval van mijn zoon blijkt dat hij mede door de hoogbegaafdheid een verhaal kan begrijpen zonder dat hij echter kan lezen. Hij gebruikt alle plaatjes en "plaatjeswoorden" om toch goede antwoorden te kunnen geven op gestelde vragen uit het verhaal.
Dit is echt niet te bevatten en je raakt als ouder gigantisch in verwarring. Hij leest wel, maar ook niet.
Overigens niet alleen Einstein, maar ook Jan de Bouvry, Eric de Vlieger, Joop van der Ende en vele anderen zijn mensen met bijzondere gaven, terwijl ze zo dyslectisch zijn als een deur. Dus bang dat hij een drop-out zal worden ben ik niet, maar dat hij het moeilijk heeft in de taalmaatschappij daar ben ik zeker van. Dit is mede te danken aan mensen die volledig onbekend zijn met het verschijnsel dyslectie en daar allerlei vooroordelen aan koppelen.

op 04 10 2005 at 16:10 schreef hermanvanderhelm:

grappig, dat ieder die reageert denkt dat ik heb gezegd dat deze figuren hoogbegaafd zouden zijn. Ik zeg dat ze behept zijn met BIJZONDERE gaven, maar zo dyslectisch zijn als een deur.

op 04 10 2005 at 16:45 schreef John:

Ik denk helemaal niet dat u heeft gezegd dat deze figuren hoogbegaafd zijn. Ik wil alleen maar even duidelijk maken dat hun enige talent bestaat uit mensen geld uit de zakken kloppen ;) Er zijn vast betere voorbeelden te vinden van dyslectici die zich niet door hun leesmoeilijkheden hebben laten weerhouden… Overigens interessant: http://www.dyslexietest.nl/

op 04 10 2005 at 16:58 schreef herman van der helm:

zeg maar herman ipv U john. Zo hoog ben ik nou ook weer niet en het houdt ons op de aarde.

op 04 10 2005 at 23:53 schreef Duns:

Prachtig, om de mythe-vorming over Einstein weer eens te mogen aanschouwen.

Het leven van Einstein is wat de val van het Romeinse Rijk voor historici is … door de tijd heen ziet ieder er zijn eigen gelijk in bevestigd. Ik heb anecdoten van Einstein als argument gehoord voor allerlei management-theoriën, en een bonte stoet van levensbeschouwelijke lariekoek. Overal kom je hem tegen. En nu wordt hij ook als Beschermheilige van kinderen met leerproblemen opgevoerd. Ach, dat kan er nog wel bij!

Onze kantoorklerk uit Bern lijkt wel Jezus, wiens historische bestaan ook volledig verdrongen is door de mythe.

Maar nu even, back to reality!

We zijn in een Orwelliaanse schijn-wereld terecht gekomen. Vervelende kinderen noemen we ziek (ADHD). Ook Luie mensen noemen we hier ziek, en we hebben er zelfs een WAO om heen gebouwd. Domme kinderen -met een leerprobleem – noemen we hoogbegaafd.

What’s next?

Wij kan nog hoger bieden in het Kaartenhuis van de Waanzin?

Wanneer komt er bijvoorbeeld de Nederlandse Vereniging van Hypochonders; welke vanzelfsprekend op subsidie kan rekenen; en waarvan de voorzitter bij NOVA mag komen uitleggen dat het een schande is dat Hypochodria niet als legitieme ziekte erkend wordt?

Hoe lang moeten hypochoders nog onbegrepen lijden, voordat zij eindelijk óók toegang tot de WAO krijgen, waar ze al die tijd al recht op hebben?

op 04 10 2005 at 23:55 schreef Duns Ouray:

Dat moest natuurlijk zijn:

"Wie kan nog hoger bieden in het Kaartenhuis van de Waanzin?"

op 05 10 2005 at 10:34 schreef Duns:

Maar beste Lagonda,

Ik zég helemaal niet dat dyslexie, ADHD, en wat dies meer zij niet bestaan.

Ik zeg dat wij vervelende kinderen ADHD-patiënten noemen.

Ik zeg nergens dat ADHD-patiënten eigenlijk vervelende kinderen zijn.

Duns

Hierboven werd mij ook het verwijt gemaakt dat ik zou generaliseren. Dat verwijt in feitelijk onjuist. Ik heb een verhaal geschreven over Jantje, Pietje en Truusje. Ik heb niets geschreven over ADHD- en dyslexie-patiëntjes, noch over autistische kindertjes.

Tegelijkertijd suggereer ik natuurlijk wel (als ik even helemaal eerlijk ben) dat het hier gaat om een algemeen verschijnsel. In zoverre is dit verwijt aan mijn adres terecht.

op 05 10 2005 at 12:10 schreef Lagonda:

Ik heb schijt aan Einstein, en grote delen van zijn theorieen blijken niet eens te kloppen — maar toch was hij een genie, omdat hij ze bedacht heeft. Daar is geen mythevorming aan.

Verder gooi je de boel wel een beetje op een grote hoop, vind ik. Dat dyslexie vaak als excuus wordt gebruikt om slechte schoolprestaties goed te praten, wil nog niet zeggen dat dyslexie niet bestaat. Idem voor hoogbegaafdheid. Idem voor ADHD. Je verwart het werkelijke probleem (gemakzucht, luiheid) met het excuus.

Hier, een stukje Eco:

“Morons never do the wrong thing. They get their reasoning wrong. Like the fellow who says all dogs are pets and all dogs bark, and cats are pets, too, and therefore cats bark. Or that all Athenians are mortal, and all the citizens of Piraeus are mortal, so all the citizens of Piraeus are Athenians.”
“Which they are.”
“Yes, but only accidentally. Morons will occasionally say something that’s right, but they say it for the wrong reason.”

op 05 10 2005 at 23:15 schreef 1lah:

Kortom: in uw verhaaltje zegt u zo goed als niks.
U heeft het over Jan, Piet, Joris en Corneel.

Wat had ik graag een stukje gelezen over hetzelfde onderwerp, geschreven door iemand die wel iets te zeggen had.

op 05 10 2005 at 23:18 schreef 1lah:

Overigens, niemand zou over Einstein begonnen zijn als u het niet nodig vond uw betoog daarmee te stofferen. Kan tellen qua mythevorming.

op 06 10 2005 at 06:33 schreef Bitterzoet:

"Ik zég helemaal niet dat dyslexie, ADHD, en wat dies meer zij niet bestaan."

Dat zegt u wel degelijk meneer Ouray. Om precies te zijn op 26 en 27 september. "WELLICHT" zijn het echte ziekten en in SOMMIGE gevallen lijkt er een fysiologische oorzaak te zijn. Met andere woorden: meestal zal het gewoon aanstelleritis in ernstige mate zijn.
Niet gaan draaien en terugkrabbelen; dat past een serieus columnist niet.

Verder is er op 26 september al geconcludeerd dat u feitelijk niets nieuws vertelt. Er zijn mensen, en die zullen er ook altijd zijn, die zich verschuilen achter een moeilijk te diagnosticeren cq te bewijzen aandoening of zich vastklampen aan een nevernooit niet te bewijzen religie. Zoals er ook mensen zijn die ziek worden door hun eigen gedrag/eetgewoonten. U noemt obesitas als excuusziekte voor onmatigheid. Hoe zit het dan met al die hart- en vaatpatiënten die hun klachten te danken hebben aan een te vet eetpatroon? De pilletjes tegen een te hoge bloeddruk omdat we ons VEEL te druk maken om onbelangrijke zaken? De pilletjes tegen een te hoog cholesterolgehalte? De burnout omdat we geen nee durven verkopen aan onze baas?
En hoe zit het dan met dat gebroken been van vorige week omdat sporten gezond is en er een preventieve werking van verondersteld wordt en de overheid stimuleert dat want het ziekteverzuim moet worden teruggedrongen etcetera *dus daar GAAN we met z’n allen het veld of trimbaan op*, maar waarvan de behandeling in uw optiek niet vergoed zou moeten worden?

Met andere woorden: wat wilt u nou eigenlijk zeggen? Dat alle kinderen die WELLICHT adhd/dyslexie hebben of lijden onder hun vermeende hoogbegaafdheid GEEN hulp daarvoor krijgen omdat ze MISSCHIEN wel een goed excuus nodig hadden voor hun luiheid?
Dat die enkeling die sport omdat ie gezond wil leven en NIET ziek wil worden pech heeft met z’n hersenschudding omdat de meeste mensen nou 1maal sporten omdat het bier in de kantine zo lekker smaakt?
Wilt u iedere hartaanval onbehandeld laten omdat zoveel mensen vaste klant zijn bij McDonald’s?

Hoe is *uw* gezondheid, meneer Ouray? En van de mensen in uw omgeving? Allemaal fakers? U klinkt nogal verbitterd.

op 06 10 2005 at 11:52 schreef Duns:

Beste Bitterzoet,

Wat je schrijft is feitelijk onjuist.

Als ik zeg dat ADHD, et cetera, WELLICHT echte ziekten zijn, dan ontken ik juist NIET het bestaan.

Ik ben bang dat Bitterzoet leest wat hij/zij WIL LEZEN, en niet wat er STAAT.

Het zou overigens wel droevig met mij -als epistemoloog- gesteld zijn als Lagonda mij inderdaad kon betrappen op bovengemelde fallacy. Quod non.

Op de overige vragen van Bitterzoet, van hart- en vaatziekten tot gebroken been, heb ik hierboven al antwoord gegeven. Ik raad eenieder aan om zijn medische verzekering op te zeggen, en ZELFVERZEKERD te worden.

Tot slot: klink ik verbitterd? Ergens anders merkte Peter Breedveld op dat Duns Ouray vast wel ouder zou zijn dan hijzelf. Ben ik oud en verbitterd?

Ach, in die omschrijving herken ik mijzelf niet. Ik vermoed ten sterkste dat ik jonger ben dan Peter, en vrolijker dan Bitterzoet.

Het conservatisme is juist de filosofie van de jeugd. Ayn Rand rulez!

Maar Bitterzoet, toch bedankt voor je persoonlijke belangstelling!

op 06 10 2005 at 14:10 schreef Bitterzoet:

Jammer.

Ik had gehoopt op minstens 1 reactie van u waarin u daadwerkelijk iets zou *zeggen*.

op 06 10 2005 at 19:05 schreef 1lah:

Als epistemoloog weet u best dat u met het woordje wellicht iets in vraag stelt.
Op z’n minst twijfelt u aan het bestaan van dergelijke ziekten.

op 06 10 2005 at 20:31 schreef Duns:

Beste Bitterzoet,

Ik ga inderdaad niet in op persoonlijke zaken. Ik schrijf niet voor niets anoniem op het internet.

Bovendien leiden persoonlijke zaken af. Je komt dan terecht in allerlei ‘tu quoque’ en ‘ad hominem’ fallacies. Dat heeft geen zin.

Of ik vrolijk of bitter ben, of ik zelf kreupel loop, of dat ik de 100 m in 9.8 doe, dat is allemaal irrelevant.

Beste 1lah,

Lees dan het oorspronkelijke citaat:

"Heb ik gelijk of ongelijk? Dat is in zijn algemeenheid niet te zeggen. Wellicht zijn autisme, dyslexie en ADHD *echte* ziekten. Maar ziekte … is in the eye of the beholder."

Het woordje ‘wellicht’ geeft hier aan dat ADHD et cetera best echte ziekten kunnen zijn.

Niet meer en niets minder!

op 07 10 2005 at 13:56 schreef Lagonda:

Goh, dus dit is nu wat een epistemoloog zoal doet en bedenkt. Ik ben gepast onder de indruk.

op 08 10 2005 at 19:44 schreef 1lah:

Ik vind vooral de uitroeptekens aandoenlijk.