Een ernstig misdrijf
Duns Ouray
Vorige week zag ik Vrij Nederland in de wachtkamer van de dokter liggen; en toen heb ik er onwillekeurig eens in gekeken…
Onder de pakkende kop ‘de nieuwe klassejustitie’ lezen we hoezeer criminelen tekort worden gedaan door ons juridische systeem. Het artikel is een echte eye-opener; na lezing begrijp je dat de échte schoften in Nederland achter een bureau bij Justitie zitten.
Hoogleraar De Ruiter wordt ten tonele gevoerd, en die herkauwt het bekende GroenLinks-riedeltje nog eens. Maar dan sluit ze af met een opmerkelijk zin: “Ik hoop dat ik nooit een ernstig misdrijf pleeg in Nederland, want je bent aan de Goden overgeleverd.”
Wat stáát hier eigenlijk? In het evangelie van De Ruiter is het plegen van een misdaad iets dat je overkomt en waar je zelf dus niet verantwoordelijk voor bent. Misdadigers zijn ongelukkigen, door het lot getroffen. “Hè,” klaagt de moordenaar, “dat mij dat nu weer moet overkomen!”
Zou de Prof dat serieus menen? Ik denk: ja en nee. Enerzijds zal de Prof het nooit expliciet zo stellen. Anderzijds is het wel de impliciete strekking van haar betoog. Een mooi voorbeeld van dogma.
Nederland wordt steeds crimineler. Dat veroorzaakt een ongelofelijke hoeveelheid leed bij slachtoffers, nabestaanden en bij de handvol fatsoenlijke mensen die er nog in dit land wonen. Politie en justitie beperken zich tot criminaliteitsbegeleiding. Criminologen en politici herkauwen bizarre ideeën waarbij de crimineel het slachtoffer wordt. Er verandert niets …
Duns Ouray is epistemoloog, maar nu even niet. De Nederlandse politiek is vaak bron van inspiratie voor zijn tweede leven als scribent. Duns beleeft een pervers genoegen aan deze mensentuin. IJdelheid en arrogantie komen weliswaar overal voor ‘in het wild’, maar komen in de Nederlandse politiek toch het best tot hun recht. Zie ook Het Vrije Volk.
RSS