Gedenk Hitoshi Igarashi

Frans Groenendijk

La Jenny

Iedere geïnformeerde burger weet dat, ondanks dat de Iraanse mullahs hem vogelvrij verklaarden vanwege het schrijven van een boek, de schrijver Salman Rushdie niet daadwerkelijk vermoord is. Lang niet iedereen weet, of wenst zich te herinneren, dat als gevolg van die zogenaamde fatwa *) mensen zijn aangevallen en gedood. Bij een aanval op een hotel in Turkije, als protest tegen de Turkse vertaler, kwamen 37 mensen om het leven. Een aantal vertalers werd aangevallen. De Japanse vertaler werd vermoord.

Tot voor kort wist ik niet wat de datum was waarop die man vermoord werd. Zelfs zijn naam wist ik niet. Hij werd vermoord op 11 juli. 11 juli moet de dag worden van wereldwijde waakzaamheid tegenover de dreiging van het islamofascisme. Dit jaar is het precies 15 jaar geleden dat Hitoshi Igarashi vermoord werd. Daarom is 2006 een goed jaar om te beginnen met het gedenken van deze dag. Meneer Igarashi was geen gewoon slachtoffer van de islamofascisten.

De aanleiding om te gaan zoeken naar zijn naam was een uitspraak in het kader van de zogenaamde cartoonaffaire. Ik vond dit berichtje:

In Beiroet zei de leider van de Sjiietische Hezbolla beweging van Libanon dat het hele gedoe niet was uitgebroken wanneer het 17-jaar oude doodvonnis tegen de Britse schrijver Salman Rushdie was uitgevoerd.

Op zich een weerzinwekkende uitspraak maar toch vond ik de toevoeging in een ander bericht nog schokkender. Daarin stond: ‘Rushdie dook onder en werd nooit aangevallen.’

Hoe ver kan het wensdenken, het wensen dat er geen probleem is met gewelddadigheid en islam, gaan? Hij werd nooit aangevallen… Jarenlang leefde hij in volstrekte verborgenheid. Zelfs moslims die suggereerden dat het vonnis moest worden verzacht werden in elkaar geslagen en verloren hun baan (in Indonesië onder andere). Vorig jaar hebben de Iraanse islamofascisten laten weten dat het doodvonnis nog steeds geldig is: het was een order die niet ingetrokken kon worden.

Voordat ik er over na begon te denken verkeerde ik zo’n beetje in de veronderstelling dat Hitoshi Igarashi ‘gewoon’ een vertaler was die zich vergist had in de teenlengte van de mohammedanen. De moord zou dan evengoed verschrikkelijk zijn geweest, maar op een bepaalde manier wordt het nog treuriger, en ook wel leerzamer, wanneer je wat meer leest over meneer Igarashi. Hij was het tegendeel van Theo van Gogh.

Volgens deze bron was hij tegenstander van de vrijheid van meningsuiting in absolute zin en verdedigde hij zelfs die uitspraak van het monster Khomeiny:

Hitoshi Igarashi werd in zijn gezicht en armen gestoken en bloedde dood op de campus van de Tsukuba Universiteit in Ibaraki op 11 juli 1991. (…) Igarashi, die bekend stond als één van Japans toonaangevende jonge islamdeskundigen in Japan, een man die zelf in Iran had gewoond, besloot de Duivelsverzen te vertalen om zo een brug te slaan tussen Khomeini (en de moslimwereld) en Rushdie.
Volgens Igarashi hadden beide kanten gelijk: Khomeini was gerechtigd de fatwah over Rushdie uit te spreken vanwege zijn positie in de hiërarchie van islamgeleerden; Rushdie, van zijn kant, kon gezien worden als vertegenwoordiger van de Soefi-mystiek; niet anti-Islamitisch maar eerder, vanwege zijn verhuizing vanuit India naar Engeland, als schrijver van literatuur van bannelingen. Een beetje zoals Mohammed. Igarashi’s vertaling was dus absoluut geen poging om moslims de westerse waarden van vrijheid van meningsuiting op te dringen. Het was onderdeel van een streven naar gedeelde waarden met als doel het conflict te beëindigen.

Voor dit zoeken naar gedeelde waarden, iets wat ons voortdurend wordt voorgehouden als de juiste strategie tegenover het islamofascisme, betaalde Igarashi met zijn leven.

Hitoshi Igarashi

*) Over Fatwa’s. Een Engelse versie van dit stukje werd geplaatst door Robert Spencer van de website Jihadwatch”. In een commentaar werd gewezen op het verschil tussen een fatwa en een zogenaamde hukm. Over Rushdie is geen fatwa uitgesproken maar een hukm. Het verraderlijk verschil zit hem daarin dat de fatwa geldigheid verliest in de ogen van de islamofascisten bij de dood van de “geleerde” die dat doodvonnis heeft uitgesproken. De hukm doet dat niet. (link)

Frans Groenendijk wil een politiek platform van de grond krijgen dat actief werkt aan minder wensdenken en doemdenken en meer integriteit en rationaliteit in de Nederlandse politiek.

Tweet

Algemeen, 02.07.2006 @ 03:19

 

 

[Home]