De waarheid over Mohammed

Bruce Thornton

De gevreesde satiricus Ambrose Bierce kwam eens met de schimpscheut dat oorlog Gods manier was om de Amerikanen aardrijkskunde te leren. Hij had ook kunnen zeggen: geschiedenis, want de vijand voelt zich niet vanwege waar hij woont aangemoedigd door onze onwetendheid, maar vanwege hoe hij leeft en waar hij in gelooft. En om die tradities te begrijpen, moeten we de geschiedenis kennen. Helaas volharden we in de huidige oorlog tegen de islamitische jihad in ontkenning van de van de gedocumenteerde geschiedenis van dit geloof. In plaats daarvan nemen we het gedraai de propaganda van apologeten en westerse nuttige idioten voor zoete koek aan.

Die noodzaak om het geloof van de vijand te kennen, is vooral van belang om jihadisten te begrijpen. Want de islam is een intens traditionele religie die geen enkele afwijking duldt van de openbaringen van Mohammed, gecodificeerd in de Koran, de Hadith en de sira, het levensverhaal van de profeet. Zoals Robert Spencer aantoont in zijn onvolprezen biografie The Truth about Mohammed wordt Mohammed in deze bronnen voorgesteld als ‘een uitmuntend gedragsvoorbeeld’, aldus de Koran. Zijn woorden en daden vormen het patroon dat alle vrome moslims moeten navolgen. ‘Moslims zijn niet alleen gehoorzaam als onderdeel van de religieuze voorschriften, maar streven er ook naar hem te evenaren en te imiteren, op alle gebieden van hun leven’, aldus de politicoloog Muqtedar Khan van het Centrum voor de Studie van Islam en Democratie.

Spencer is al jaren een bastion van zeggen waar het op staat. In boeken als Islam Unveiled, Onward Muslim Soldiers: How Jihad Still Threatens America and the West en The Politically Incorrect Guide to Islam (and the Crusades) en als directeur van Jihad Watch heeft de moedige Spencer de historische feiten over de islam gepresenteerd, feiten die door maar al te veel Amerikanen, onder wie sommigen in de regering, worden ontkend of verdraaid. Zijn nieuwe boek bouwt voort op die weg en geeft ons munitie bij het weerstaan van de vijand die niets anders van ons wil dan onze bekering, dood of onderwerping.

Spencer baseert zijn beschrijving van Mohammed op dezelfde bronnen als de gelovigen zelf en hij schildert een portret van de profeet dat niet zal worden herkend door mensen die in het idealistische bedrog van apologeten als Farida Khanam trappen. Spencer citeert zijn bewering dat Mohammeds ‘hart vervuld was van liefde voor de hele mensheid, ongeacht kaste, geloof of kleur’, en de Engelse religieuze schrijfster Karen Armstrong, die beweert dat ‘Mohammed uiteindelijk geweld afzwoor en een moedige, geïnspireerde, geweldloze politiek voorstond die Ghandi waardig was’. Zulke bizarre misleidingen kunnen de toets van Spencers citaten en feiten niet weerstaan. Hij haalt ze uit islamitische bronnen, die alle een Mohammed tonen die geweld uitoefent en rechtvaardigt in dienst van het geloof dat hij uitvond.

Terwijl Spencer Mohammeds leven volgt, zien we het gedrag van de jihadisten van tegenwoordig voor ons geestesoog. Zij beschouwen de profeet als hun voorbeeld. De bron van de arrogante intolerantie van dit geloof schuilt in Mohammeds preek aan de moslims: ‘Gij zijt het beste aller volkeren, bevolen door het juiste, verbiedend wat verkeerd is, en gelovend in Allah.’ De oproep tot vijandschap tegenover ongelovigen komt ook voort uit Mohammeds leven: omdat hij werd verworpen door zijn stamgenoten, de Qureish, ‘gaf Allah zijn apostel toestemming tot vechten en zichzelf beschermen tegen degenen die hen [moslims] onrecht aandeden en hen slecht behandelden.’ Vandaar dat de tegenwoordige jihadisten hun agressie tegen het Westen als rechtvaardig zien.

Maar Mohammed bepleit niet alleen een defensieve oorlog, maar ook geweld in dienst van het geloof: ‘Bestrijd hen [ongelovigen] opdat er geen verleiding meer is’, hetgeen wil zeggen: tot geen enkele gelovige meer wordt afgeleid van zijn geloof. ‘En de godsdienst is van God’, ofwel: tot alleen God nog wordt aanbeden. Hierin zien we de haat van de jihadisten tegen het Westen en de mondialisering terug, met haar politieke vrijheid en hedonistische welvaart die de gelovigen ‘verleiden’ de islam te verlaten.

Later zou de islamitische wet, gebaseerd op de uitspraken van Mohammed, niet-moslims drie opties aanbieden: bekering tot de islam, onderwerping als minderwaardigen onder de islamitische wet of oorlog, schrijft Spencer. Dit herkennen we van de westerse jihadpublicisten die constant lopen te beuzelen over tolerantie en co-existentie.

Alle aspecten van de islamitische geloofsuitoefening komen voort uit de woorden en daden van Mohammed. Toen Mohammeds luitenant Abdulla een Kureishi karavaan aanviel in een maand waarin niet mocht worden gevochten, sloeg Mohammeds aanvankelijke ongenoegen om na een ‘openbaring’ van de aartsengel Gabriel (die de Koran aan Mohammed zou hebben gedicteerd). Daarna heette het: ‘Onderdrukking [van moslims] is erger dan doden’. Abdulla kreeg vergiffenis.
‘Dit was een gedenkwaardig incident’, schrijft Spencer, ‘omdat het een patroon werd: het goede werd gelijkgesteld met alles dat bijdroeg aan het belang van de moslims, en het kwade met alles dat hen schade toebracht, zonder enige verwijzing naar een bredere moraal. Morele normen werd overboord gegooid ten gunste van het overkoepelende principe van het opportunisme.’

Hoe verder in het leven van de profeet, des te overweldigender wordt het bewijs voor de stelling dat Mohammeds gedragsvoorbeeld dé inspiratiebron is voor de moderne jihadpraktijk. De pendant van het onthoofden van vijanden door jihadisten is de onthoofding door Mohammed van zijn vijand Abu Jahl na de strijd van Badr tegen de Quraish. Een ‘openbaring’ na de strijd codificeerde deze praktijk en bracht deze in verband met het afschrikken van de vijand, nodig voor de moslimse overwinning: “‘Ik [Allah] zal schrik brengen in de harten van de Ongelovigen: houw hen boven hun nekken en houw al hun vingertoppen af’. Dit omdat ze wedijverden met Allah en Zijn Boodschapper; bij elke wedijver straft Allah streng.”
Gegeven de omschrijving van wedijver als elke activiteit die gelovigen ‘verleidt’ of in de weg staat van de moslimbelangen, wordt duidelijk hoe die rechtvaardiging werkt voor de terreur die de jihadisten van Indonesië tot Afrika en van Israël tot Engeland plegen.

Net zo ging het met de tactische verdragen en wapenstilstanden, die later gemakkelijk weer konden worden geschonden: ‘Als gij verraad vreest uit een of andere groep, gooi dan het verdrag naar hen terug om op gelijke voet te komen: Allah bemint de verraders niet’ is een uitspraak die ook de dubbele moraal laat zien die vele moslims voor lief nemen als ze met ongelovigen te maken hebben.

Gewapend met dit achterdeurtje ging Mohammed op pad naar de Banu Qaunuqa, een joodse stam die de islam niet wilde overnemen, maar waarmee hij een wapenstilstand had gesloten. Een van Mohammeds beroemdste uitspraken luidt: ‘Oorlog is bedrog’. Dit precedent is duidelijk zichtbaar in de onderhandelingen van de Palestijnen met Israël. Overeenkomst na overeenkomst werd ondertekend door Arafat en anderen, om elke keer weer te worden geschonden als de omstandigheden voor het gebruik van geweld gunstig leken.

De slechte behandeling van vrouwen, de veelwijverij, kindhuwelijken, het stenigen van overspelpleegsters, het afhakken van handen van dieven, verminking van lijken van de vijand, de doodstraf voor afvalligheid, de onderwerping van dhimmi (christenen en joden), en zelfs het vermoorden van schrijvers die de trouwe gelovigen niet aanstaan – denk maar aan het doodvonnis tegen Salman Rushdie, nog steeds van kracht – hebben alle een precedent in de dingen die Mohammed zei en deed.
En zoals Spencer onderbouwt, wordt deze aanroeping van Mohammed voortdurend aangehaald door de jihadistische terroristen zelf; ze leggen een accuraat verband tussen hun geweld en de gezegden en gebeurtenissen in het leven van Mohammed. Om dan te beweren dat deze vrome moslims onwetend zijn van hun eigen religieuze tradities of die zouden ‘kapen’, is moedwillige blindheid.

Misschien wel het belangrijkste door Mohammed geschapen precedent is echter het demoniseren van christenen en joden dat de wortels van modern jihadistisch geweld vormt. Eeuwen voor het bestaan van Israël hadden de daden en woorden van Mohammed de jodenhaat al gelegitimeerd. Spencer toont aan dat die minachting en wrok de machtige barrière weerspiegelt waarmee de West-Arabische joden Mohammed confronteerden, om maar niet te spreken van het vergaande leentjebuur spelen van Mohammed uit de joodse heilige schrift en tradities. De voortdurende weigering van de joden om te accepteren dat Mohammed ‘het zegel der profeten’ was, leidde uiteindelijk tot zijn oorlog tegen deze machtige rivalen, met inbegrip van de Qurayzah van Medina, van wie er tussen de 600 en 700 werden onthoofd. Die haat werd goedgepraat door de joden en de christenen ‘renegaten’ te noemen, die zich tegen God en het ware geloof van hun voorvaderen hadden gekeerd.
En dus vind je door de hele Koran heen een intolerantie en haat tegen joden die nog steeds de islamitische wereld besmet. De notie van apologeten dat de islam een tolerant onderkomen biedt aan joden en christenen wordt verloochend door Koranverzen als ‘O, gij die gelooft! Neemt niet de joden en de christen als uw vrienden en beschermers’, en in de biografie van Ibn Ishaq, door commentaren over joden als ‘Jullie broeders van de apen, heeft God jullie in ongenade laten vallen en zijn wraak op jullie uitgeoefend?’

Gegeven al die bewijzen is het, zoals Spencer schrijft, ‘verbijsterend dat de mythe van de islamitische tolerantie zo gangbaar is geworden, zeker in het licht van Mohammeds openlijke verachting van joden en christenen, zijn oproepen tot geweld tegen hen en de eis dat ze zich moesten bekeren of anders zouden worden onderworpen.
Maar alle historische bewijzen worden ook nog eens gestaafd door hedendaagse gebeurtenissen die laten zien dat moslims het voorbeeld van Mohammed naar de letter volgen, van de vervolging van joden en christenen in islamitische landen tot de rellen en oproepen tot geweld die volgden nadat de Paus een Byzantijnse keizer citeerde die observeerde dat geweld in dienst van het geloof de enige vernieuwing is die de moslims hebben bijgedragen.

Spencer besluit met enkele van met veel gezond verstand getuigende suggesties aan het adres van de zogenaamde ‘gematigde’ moslims. De belangrijkste is dat ze de jihad veroordelen en in hun scholen en moskeeën lesgeven in religieuze tolerantie. Helaas is de kans klein dat dit zal gebeuren, gegeven de kracht van het voorbeeld van Mohammed en zijn onwil tot het sluiten van compromissen, dat ook de meeste moslims van vandaag typeert.
De angst om ‘racistisch’ over te komen en de sentimentele idealisering van de ‘ander’ domineren de Amerikaanse samenleving en maken het nog onwaarschijnlijker dat politici moslimburgers zullen confronteren met de kennis over Mohammed, ook al beroepen jihadisten zich daar nog steeds op.
Tenzij we mensen als Robert Spencer koesteren, ziet het ernaar uit dat alleen een nieuw, aanschouwelijk voorbeeld van jihadistisch geweld binnen onze grenzen ons een lesje geschiedenis zal kunnen geven.

Jihad Watch, 27 oktober 2006

Bruce Thornton is hoogleraar klassieke talen en geschiedenis aan de Cal staatsuniversiteit van Fresno en schreef samen met Victor Davis Hanson het boek ‘Bonfire of the Humanities: Rescuing the Classics in an Impoverished Age’. Ook schreef hij ‘Greek Ways: How the Greeks Created Western Civilization’. Zijn laatste boek is ‘Searching for Joaquin: Myths, Murieta and History in California’. Deze recensie verscheen ook op California Republic.

 
Tweet

Algemeen, 31.10.2006 @ 19:42

[Home]