Ayaan heeft nooit bestaan
Bernadette de Wit
Ayaan Hirsi Ali heeft nooit bestaan. Dat beweert Alies Pegtel (HP/De Tijd) in deel één van een serie die acht (!) afleveringen in beslag zal nemen. Wat drijft deze journaliste?
Na drie maanden grondig onderzoek is een journaliste van HP/De Tijd tot de slotsom gekomen dat Ayaan Hirsi Ali een mythe is, gecreëerd door een groep intellectuele bewonderaars.
Twee dagen na de Zembla-uitzending, begint Alies Pegtel haar relaas, was Hirsi Ali het middelpunt’ van zeven erudiete heren van middelbare leeftijd’ die haar kwamen adviseren over het onderzoek van minister Verdonk naar haar naturalisatie. Ze wist al dat ze per 1 september een nieuwe baan had in Washington. Maar in stilte weggaan, dat was niets voor Hirsi Ali,’ zet Pegtel de toon.
De journaliste vindt haar onthulling dat het vertrekkende Kamerlid hulp kreeg bij het schrijven van haar afscheidsspeech zeer belangwekkend (alsof niet alle politici ghostwriters hebben, schreef Pamela Hemelrijk ). Stomverbaasd: Wonderlijk dat deze beroemde mannen zich zo dienstbaar opstelden’. De arabist Hans Jansen geeft de ironische, maar dat ontgaat Pegtel verklaring: Als vanzelf gaan mensen om haar heen zich voor haar inspannen. Ayaan is een koningin, wij waren haar lakeien’.
Pegtel, net als ik behorend tot het voetvolk der ploeteraars, kan er maar niet over uit dat een Nederlander, laat staan een jonge zwarte vrouw’, in zo korte tijd naam maakte tussen de groten der aarde’. (Hoe bestaat het! En dat voor een Afrikaanse!) Nederland leek te klein voor haar’ en het leek alsof Hirsi Ali vaker in het buitenland was dan in de Tweede Kamer’. Over de doodsbedreigingen heeft de journaliste het dan nog niet gehad, wel vermeldt ze fijntjes dat Hirsi Ali na de Zembla-documentaire even helemaal terug’ was.
Afgelopen september verscheen de autobiografie van Hirsi Ali, Mijn vrijheid. De eerste druk was al meteen uitverkocht, een indrukwekkende prestatie’.
Hirsi Ali leek dat ook te vinden’, schrijft Pegtel, om dit meteen tegen te spreken: bij Pauw & Witteman zei Hirsi Ali op de vraag waarom de media meer aandacht hadden voor haar persoon dan voor haar boodschap dat er al een debat gaande was over immigratie. En toen kwam er een niet-westerse moslimimmigrant, ook nog eens een vrouw, die heel duidelijk partij koos in de discussie. Dat was nieuw. Wat ik zeg, is niet nieuw, het is niet origineel. Het bestond al.’
Alies Pegtel noemt dat een bescheiden zelfanalyse, zeker van iemand die door intellectuelen wordt bejubeld om haar scherpe intellect’ en wel de Nederlandse Voltaire’ is genoemd. Maar waarop is haar fenomenale carrière’ dan wél gebaseerd?
Pegtel vindt het opvallend’ dat die vraag niet eerder werd gesteld. (Hoezo? Pamela Hemelrijk stelde m al in 2002 in AD en gaf direct het antwoord: het slettebakje’ van, toen nog, de PvdA werd gepromoot om de glorieuze comeback van de Partij van de grond te tillen’.)
Het zwaartepunt van Pegtels betoog komt daarna: Zelfs journalisten die in Hirsi Ali’s nabijheid verkeerden, beschrijven haar als de persoon die ze zelf ontkent te zijn: een origineel en oorspronkelijk denker’. Dat is een doorzichtig trucje om Hirsi Ali’s opmerkingen uit te vergroten en tegen haar te gebruiken.
Hirsi Ali schreef haar stukken dus niet zelf, maar liet dat doen door bevriende autochtone Nederlanders’. (Je moet maar durven als zwarte vrouw!) Waarmee wat het werk leek van een ervaringsdeskundige’ in een ander licht komt te staan: waren de Somalische getuigenissen wel Somalisch’? Of waren ze made in Holland’, zet Pegtel er voor de zekerheid nog even bij, en passant het Nederlandse establishment’ in een hoek zettend. Hun bewondering voor Hirsi Ali was minder bijzonder’ dan die leek’: zij lazen ideeën die uit hun eigen midden kwamen en hen wellicht daarom onmiddellijk troffen’.
Aha, de drijfveer van Alies Pegtel wordt al iets duidelijker. Boosaardigheid werd zelden zoetsappiger opgediend: Ontegenzeglijk bezat Hirsi Ali de bijzondere kwaliteit om anderen voor zich te mobiliseren en ze beschikte over de gave de ideeën van haar souffleurs met verve uit te dragen in de media’.
Daarmee is volgens Pegtel afdoende bewezen dat Hirsi Ali als auteur niet echt bestaat.
Het lag trouwens aan haarzelf dat haar vluchtverhaal door Verdonk werd onderzocht: Haar levensgeschiedenis was immers de sokkel waarop haar politieke boodschap rust’. Maar in haar ijver te bewijzen dat Hirsi Ali een fantast is, spreekt Pegtel zich andermaal tegen. Want als dat zo is, dan hoefden de ghostwriters toch niks zelf te verzinnen? Het is van tweeën een, hoor.
De gedachte dat die ghostwriters zich geestverwant voelden van hun Ayaan, komt al helemaal niet in het hoofd van Pegtel op, zó rotsvast is ze overtuigd van de intrinsieke tegenstelling tussen deze jonge zwarte vrouw en een stel middelbare blanke mannen. Never the twain shall meet, nietwaar.
Pegtel neemt het op voor De heilige Ayaan (de Zembla-uitzending waarin het gefingeerde vluchtverhaal van Hirsi Ali als groot nieuws werd gebracht): Voor de doorsnee kijker was het wel nieuws’. En brachten de documentairemakers geen zaken naar boven die tot dan toe onbekend waren? Zoals het verhaal dat Hirsi Ali werd uitgehuwelijkt, wat volgens de ex-man en familieleden helemaal niet zo was, want ze had dat huwelijk alleen maar gebruikt om naar Nederland te komen. Pegtel gelooft die achterklap grif.
Haar collegajournalisten wonden zich vooral op over de motieven van de Zembla-redactie en vroegen zich niet af of Hirsi Ali behalve haar personalia’ ook andere zaken bij elkaar had verzonnen.
Zo stapelen Pegtels suggestieve bewijzen zich op: Hirsi Ali liegt over alles en schrijft niks zelf.
De brief van Verdonk vonden veel gewone burgers’ dan ook begrijpelijk: Hier tekende zich de kloof af die Nederland sinds de opkomst van Fortuyn verdeelt’. En Hirsi Ali stond niet aan de kant van de gewone mensen (en de gewone moslimvrouwen die niet door de Somalische ster geëmancipeerd wensten te worden) waar de journaliste zich achter verschuilt.
Wijselijk vermeldt Pegtel niet dat haar eigen hoofdredacteur in haar eigen HP/De Tijd reeds in 2002 een interview met Hirsi Ali publiceerde over dat vluchtverhaal, wat de claim van Zembla in feite onderuit haalt. Ook laat ze onvermeld dat Steenhuis De heilige Ayaan niet chic’ en demagogisch’ noemde, wat de vraag oproept waarom hij deze serie in zijn blad wil plaatsen.
Het komt volgens Pegtel hierop neer: de flitsende loopbaan van Hirsi Ali wordt verklaard door brede steun uit het establishment’ voor een beeldschone Somalische vluchtelinge’. Ja, die Hirsi Ali deed het alleen met haar uiterlijk en charme! (Dat belooft nog wat voor deel 5, Het schatje van de grachtengordel’.)
In haar reconstructie van Hirsi Ali’s levensloop schrijft Pegtel dat ze de juiste vrouw was op het juiste moment’. Maar staat deze zin niet in elk interview met geslaagde zakenmensen? Vanaf het asielzoekerscentrum op de Veluwe onderscheidde Hirsi Ali zich door haar openheid, trok ze naar Nederlanders toe en nam ze vol enthousiasme taken op zich als tolken en koken, terwijl de andere bewoners alleen maar zaten te klagen en niks ondernamen. Je zou zeggen: geef mij zo’n vluchteling, maar nee.
Het moet voor een stads meisje uit Nairobi een behoorlijke omschakeling zijn geweest om ineens op het christelijke platteland in de Nederlandse provincie te wonen’, aldus Pegtel quasi-invoelend, op weg naar de volgende boosaardige aanval. Want Hirsi Ali had geen last van de aversie tegen asielzoekers’ die in Lunteren heerste. Ze vond iedereen, ook IND-ambtenaren, aardig, beleefd en zorgzaam. En ja hoor: De jonge asielzoekster moet Nederlanders destijds hebben gevleid’ en ze moet hebben aangevoeld dat een positieve, complimenteuze houding haar verder kon brengen dan klagen’.
Zo bewijst Alies Pegtel dat Ayaan Hirsi Ali behalve een oplichtster met sterallures en een opportunist ook nog hypocriet is.
Daar kan Ebru Umar nog een puntje aan zuigen!
Wie is Alies Pegtel? Ze studeerde Italiaans; haar scriptie Apostolaat of lasterjournalistiek, over de strijdbare 19de-eeuwse hoogleraar en journalist Pietro Sbarbaro, werd in 1995 bekroond. Ze ging als journalist werken bij Carp, Quote, Management Team en sinds 2004 zit ze op de redactie van HP/de Tijd. Bij Carp stapte ze op toen dat blad werd verkocht aan databoeren’ zonder affiniteit met journalistiek, zoals ze het zelf omschreef. In Quote onthulde ze de relatie van Mabel Wisse Smit met crimineel Klaas Bruinsma, een verhaal dat volgens Micha Kat was gebaseerd op eigen waarnemingen uit de tijd dat ze lid was van het Amsterdamsch Studenten Corps.
Heel verhelderend was haar deelname aan een discussie van de stichting Vrouw & Media met als onderwerp De krabbenmand’, over de onderhuidse rivaliteit tussen vrouwen in hun gevecht op weg naar de top (later schreef ze in HP/De Tijd: ook al komen er nog zo veel vrouwen aan de top, het blijven bitches’ die het seksegenoten moeilijk maken ook op te klimmen). Ze deed daar een boekje open over haar eigen ervaringen’ (doelend op de kwalificatie dronken tor’ van collegaatje Karin Willems van Management Team?) en zocht onder leiding’ van Yvonne Zonderop, chef van Het Betoog bij de Volkskrant, naar andere omgangsvormen tussen vrouwen op de werkvloer’. Dat was in 2003 en we kunnen in HP/De Tijd lezen wat ze daarvan terecht heeft gebracht.
Bernadette de Wit volgt het nieuwe afzeiken van Ayaan.
Algemeen, 30.12.2006 @ 14:15
[Home]
23 Reacties
op 30 12 2006 at 17:00 schreef GW:
Wie zou dat stukje van Alies Pegtel geschreven hebben ?? Ebru Umar ?? of toch …. Mohammed B.??
(deze briljanten zinnen heb ik zelf geschreven)
op 30 12 2006 at 19:32 schreef Ari:
Ze doen maar Bernadette. Voorlopig heeft ze een groot deel van Nederland aan het denken gezet. Zoniet de ogen geopend. De islam en de hele eeuwenoude cultuur eromheen is verdorven, doortrapt, in en in slecht en misleidend. Ik ga niet meer uitleggen waarom. Weldenkende mensen weten wat ik bedoel. Ik hoop dat Ayaan onze toekomst heeft veiliggesteld, zuiver en alleen dat een afrikaanse vrouw hier in westeuropa heeft moeten getuigen van democratie en inherent hieraan, vrijheid. Want mensen die niet hebben hoeven vechten voor vrijheid weten niet wat dit begrip eigenlijk inhoudt.
op 30 12 2006 at 21:49 schreef GJ Klaver:
Is Ayaan Hirsi Ali uw heldin van 2006?
Stem hier:
op 30 12 2006 at 21:56 schreef vander F:
Een paar maandjes Zyprexa slikken zou het kunnen doen,
anders kan Mw. A. Pegtel altijd nog een aluminiumhoedje opzetten om boze gedachten buiten te houden.
op 30 12 2006 at 23:53 schreef Parsifal:
<>
Ik hoop dat Ayaan onze toekomst heeft veiliggesteld, zuiver en alleen dat een afrikaanse vrouw hier in westeuropa heeft moeten getuigen van democratie en inherent hieraan, vrijheid. Want mensen die niet hebben hoeven vechten voor vrijheid weten niet wat dit begrip eigenlijk inhoudt.
<>
De gemiddelde nederlander is lui en laf. Voor het zware werk heeft hij de muselmannen geimporteerd. Voor heldendom heeft hij een zwarte vrouw annex voormalige moslima nodig.
Verdient zo een volk wel beter, dan fysiek en cultureel te worden gedecimeerd ?
Over die verandering: Hoop je alleen maar, of heb je serieuze redenen en argumenten om aan te tonen dat er daadwerkelijk iets is veranderd ?
Wat zijn wij nederlanders toch een lapzwansen. We laten varken/importmarokkaan Ali B. onze koningin beetpakken, en onze PM beledigen. En als dank beoordelen we hem nog als de populairste artiest ook ?
De zaken moeten niet "een klein beetje bijgestuurd worden", maar alles moet radicaal op de schop.
Ayaan moet onze nieuwe koningin worden.
Parsifal
op 31 12 2006 at 01:00 schreef Bernadette:
Ze heeft een graf.
op 31 12 2006 at 11:31 schreef Huuskesgait:
Gewoon wat dingen op de rij zetten:
Als je eerst een brief, afkomstig van Verdonk, ondertekent, dan kom je daar later niet meer op terug. Anders teken je niet en zeg je dat je het met die brief niet eens bent.
Maar Ayaan Hirsdi Magan tekent wèl, en zegt pas later dat ze het er niet mee eens is.
Dat soort figuren noem ik, en de meeste andere Tukkers met mij, onbetrouwbaar.
En wat ze daar in Kakelhuizen/Drugsdorp/de Open Inrichting binnen een of andere Stinkslootring daarover denken interesseert ons hier niet zoveel.
Goodgoan: Huuskesgait
op 31 12 2006 at 11:33 schreef Ari:
Toch valt er nog wel het een en ander te lachen hier in Nederland. Een aardig intervieuw in ‘De Donkere Dagen’ op AT5. Een behoorlijk aangeschoten Hafid Bouazza die bijna verdrinkt in de prammen van Susan Smit. Vast nog ergens te zien. Kijken.
op 31 12 2006 at 12:28 schreef Bernadette:
Nou ja, zeg, wat is dat voor gedweep?
We hebben, helaas, al een koningshuis. Het zou me niet verbazen als Hirsi Ali zich meer aangetrokken voelt tot een republiek.
Hier kun je t/m 31 december stemmen op de beste kandidaat voor de Oriana Fallaci Award van het jaar 2006.
op 31 12 2006 at 12:34 schreef Lagonda:
Nou ja, zeg! Waarom sta ik daar niet tussen? Wat heeft Oriana wat ik niet heb?
op 31 12 2006 at 13:59 schreef donjon:
<>
op 30 12 2006 schreef Parsifal:
De gemiddelde nederlander is lui en laf. Voor het zware werk heeft hij de muselmannen geimporteerd. Voor heldendom heeft hij een zwarte vrouw annex voormalige moslima nodig.
<>
Daarmee suggereeer je dat de nederlander gekozen heeft voor import van muselmannen.
Ik denk eerder dat die import een gevolg is van het feit dat werkgevers voor de desbetreffende banen te weinig wilden betalen.
Als er voldoende voor betaald zou zijn geworden, had de nederlander er zeker voor willen werken, want ook toen was er werk zat cq zaten er genoeg mensen thuis op werk te wachten.
Om het importprobleem alleen op de nederlander af te schuiven terwijl het beleid was, vind ik wat kort door de bocht.
Beleid dat weliswaar strikt genomen democraties bepaald was, maar in de praktijk door andere factoren bepaald werd/wordt…..
op 31 12 2006 at 19:15 schreef Parsifal:
<>
Daarmee suggereeer je dat de nederlander gekozen heeft voor import van muselmannen.
Ik denk eerder dat die import een gevolg is van het feit dat werkgevers voor de desbetreffende banen te weinig wilden betalen.
<>
Misschien heb je wel gelijk. Ik was iets te zwartgallig.
De "gastarbeiders" zijn inderdaad letterlijk "gehaald" door de werkgevers. De redenen daarachter zijn me echter niet duidelijk.
Of het werkelijk vanwege de lage loonaanbieding was ? Ik weet het niet. Het is dacht ik, vlak na 1960 begonnen. Dat is de periode geweest, net na de ontdekking van de Grote Gasbel van Groningen.
Waarschijnlijk heeft het te maken gehad met de economische groei in die periode, en de toenemende vraag naar arbeidskrachten.
Een tweede belangrijke periode is rond 1975 geweest, net na de oliecrisis. In die periode is het bewust stimuleren van immigratie vanuit moslimlanden begonnen, de spanjaarden en italianen waren alweer naar huis. Wellicht dat vanaf deze periode de Arabische Afpersing een rol speelt.
Maar terug naar de topic. Ayaan. Ik noemde de Nederlander lui en laf. Misschien is het tweede genoemde woord belangrijker. Ik kan me de hysterische anti-Ayaan stemming bij een hoop mensen eigenlijk alleen maar verklaren vanuit lafheid.
Het is toch duidelijk wat Ayaan zegt ? Ze heeft toch hartstikke gelijk ? Ze drukt ons toch met de neus op de feiten ? Ze is een toonbeeld van moed. Iets wat je bij ons nederiglanders met een microscoop moet zoeken.
<>
Beleid dat weliswaar strikt genomen democraties bepaald was, maar in de praktijk door andere factoren bepaald werd/wordt…..
<>
Je hebt gelijk. Maar er moet iets gebeuren. En het zal radicaal moeten zijn. Waar is de geest van de Fortuyn-revolte gebleven ? Alles wordt weer teruggedraaid ! Helden zijn dood of verbannen !!
Parsifal
op 02 01 2007 at 14:14 schreef CC:
Journalistiek van het laagste allooi, dat ik niet anders dan als ‘laster’ kan betitelen.
Niemand heeft mijn kritisch denken over de Islam meer gescherpt dan AHA.
Verder zou ik willen dat dit land meer (blanke) vrouwen en mannen van haar kaliber kende, dan de lafhartige dames en heren die systematisch karaktermoord op Ayaan Hirsi Ali, ex-Nederlander en ex-VVD kamerlid, hebben gepleegd.
Opvallend hoe argumentatie tegen Ayaan’s boodschap achterwege blijft…… en mw. Pegtel een schijntegenstelling tussen Ayaan en haar vrienden creeërt. Een makkelijke manier om het geliefde polderspel genaamd ‘hoe loop ik om de hete Islambrei heen’ te beoefenen.
Ik hoop dat enkele vrienden van Ayaan deze jouranalistieke wanproducties van mw. Pegtel ontzenuwen op hun leugenachtige karakter.
(de naam ‘Pegtel’ doet mij akelig denken aan ‘Pechtold’, een andere, bange Islamapolegeet)
op 02 01 2007 at 15:37 schreef Peter Breedveld:
Mevrouw Pegtel wordt flink te kijk gezet in Ephimenco’s laatste column. Wat blijkt, in tegenstelling tot wat Pegtel beweert, heeft Ephimenco nooit een ongepubliceerde tekst van Ayaan Dochter Van onder ogen gehad, laat staan dat-ie eraan heeft meegeschreven. Tja, dan gaat het verzuim van hoor en wederhoor je lelijk opbreken.
Maar let op, in zijn laatste alinea hekelt Ephimenco de slordige mail die Pegtel hem schreef en daarmee geeft hij zijn critici een stok om hem mee te slaan. Ian Buruma propte zijn boek over de moord op Van Gogh ook vol onwaarheden en vuige laster, maar bij Bas Heijne heet het elke week dat hij alleen iets verkeerds heeft geschreven over de blauwe suède schoenen van Matthijs van Heijningen.
Zo zal het nu ook gaan. Frits Abrahams zal schrijven dat het enige, wat tegenstanders tegen Pegtels stuk inbrengen, die tikfouten in haar ‘Beset Sylvian’-mailtje zijn.
op 02 01 2007 at 15:59 schreef Bernadette:
Dat zou jammer zijn, Peter, maar we zijn nu tenminste voorbereid. ;-)
Ook Leon de Winter heeft al gereageerd. Hij wordt in deel 1 opgevoerd als een van de heren die AHA’s conceptteksten van commentaar voorzag. Niks bijzonders want heel gebruikelijk, als je ‘t mij vraagt (in de lezersreacties op Ephimenco in Trouw schreef iemand dat zijn dochter vertaalster is en toch haar werk nog aan een native Italaan voorlegt).
Bovendien schreef AHA die concepten toch echt zelf. Dat deert Alies Pegtel geheel niet.
op 02 01 2007 at 16:08 schreef Peter Breedveld:
Het kloterige van al dat geouwehoer is dat het voor de zoveelste keer weer niet gaat over wat Ayaan Hirsi Ali zegt. Eerst ging het over hoe ze het zegt, toen over waarom ze het zegt, en wanneer en waar en tegen wie en nu dus over of zij het wel echt is, die het zegt.
Intussen prijst Anja de Afzichtelijke een of ander moslimatheekransje dat in een manifest een boekje opendoet over de betreurenswaardige positie van veel moslimvrouwen. Sjonge, schokkend zeg! Dat nooit eerder iemand aan de bel heeft getrokken!
Ik denk dan meteen weer aan de Twilight Zone.
op 02 01 2007 at 23:39 schreef Benedictus:
Voor veel -vooral mannelijke- moslims is Ayaan een bedreiging, zij morrelt aan hun voorrechten en zekerheden, en veel politici en journalisten zijn jaloers. Gewoon jaloers en niets anders. Bovendien, mensen houden over het algemeen niet van opschudding. Nederlanders dulden moeilijk mensen die met hun hoofd boven het maaiveld uitkomen.
De geschiedenisboeken zullen Ayaan in de -verre- toekomst vermelden, alle jaloerse grijze muizen zijn dan allang vergeten. Helden zijn alleen na hun dood populair. Misschien geldt dit voor Ayaan pas na de volgende burgeroorlog. Ik hoop echter dat die voorkomen kan worden.
op 03 01 2007 at 14:42 schreef Bernadette:
Deze Pegtel heeft dat slim omzeild, Peter. Ze werpt een schijnprobleem op en hoeft het daardoor niet over de inhoud te hebben.
Benedictus, waarom vooral voor mannelijke moslims? Alsof de slavinnen van Allah wel blij zijn met de spiegel die AHA hen voorhoudt.
op 03 01 2007 at 20:16 schreef Benedictus:
Bernadette
Moslimmannen hebben het meest te verliezen. Er zijn, denk ik, best veel vrouwen die Ayaan begrijpen, maar die daar niet voor uit durven te komen. De sociale controle is enorm. Tijdens een demonstratie in Frankrijk tegen het verbod van het dragen van de hoofddoek op scholen werden de vrouwen bijeen gehouden/gedreven door een ring van moslimmannen. Die tv-beelden ondersteunen mijn twijfel over de motivatie van de betreffende vrouwen. In hoeverre waren die vrouwen echt vrij?
Natuurlijk zijn er echte -vooral fanatieke- slavinnen van Allah. Naar mijn mening is dit een minderheid. Je moet er in moslimkringen veel moed voor hebben om Ayaan te steunen, zelfs tussen autochtonen -zie o.a.verhaal in HP/De Tijd- blijkt dit lastig. Voor de moslims is Ayaan een bedreiging, hetzij van positie (mannen), hetzij vanwege de onrust binnen de gezinnen (vrouwen). Autochtonen zijn vooral jaloers, maar willen ook geen onrust.
op 03 01 2007 at 22:27 schreef Bernadette:
Maar dan onderschat je toch hoe bedreigend het is voor die onvrije vrouwen dat een ‘soortgenote’ zich daaraan heeft ontworsteld en vervolgens ook nog gehakt maakt van dat geloof.
Jij interpreteert duidelijk vanuit een progressieve levenshouding, ik probeer het door de ogen van de moslima’s te bekijken. Ik noem ze allemaal slavinnen van Allah, behalve als ze niks meer aan hun geloof doen (Naema Tahir), of er een lichte, symbolische variant van hebben (Nahed Selim).
Een interessant geval apart is Naima El Bazaz. Ze is zeer kritisch:
De bekende Marokkaanse sociologe Soumaya Naamane-Guessous vertelde in een interview: Ik heb tot mijn teleurstelling ontdekt dat het de vrouwen zelf zijn, veel meer dan de mannen, die de vrouw in zon archaïsche positie houden. U moet niet vergeten dat mannen in onze maatschappij door vrouwen worden opgevoed. De echtgenoot speelt geen rol in de opvoeding. Hij gaat van huis een komt s avonds terug en ondertussen wordt alles door de vrouw geregeld. De vrouw brengt zelf die opvoeding over aan de kinderen, en daarmee de hele cultuur. Dat begint al heel vroeg. Zij vertelt de meisjes dat ze moeten luisteren naar hun broer, dat ze ondergeschikt zijn. Het is niet de vader die dat doet. Een man wordt hier opgevoed door een vrouw. De moeders kiezen (natuurlijk niet altijd) de mannen uit voor hun dochters en de vrouwen voor hun zonen. De vrouwen zijn zeer machtig, ook al zijn ze dat in stilte of vanachter de sluier. Het zijn de vrouwen die het sterkst aan de tradities vasthouden en zich verzetten tegen elke verandering.
Deze bewering van de sociologe is hard en men kan denken aan de onlogica daarvan. Want die krachtige moeder, heeft zij ook niet de hardheid van haar ondergeschiktzijn met zich mee moeten torsen als meisje en later als echtgenote? Maar juist mensen die het hardst geslagen worden, nemen de stok met nog meer overtuiging over.
Maar ze blijft wel moslim en ze blijft geloven dat vrouwen met de koran in de hand kunnen emanciperen (‘de profeet moedigde dat aan’, schrijft ze ergens).
Deze groep vooruitstrevende moslims strooit zichzelf zand in de ogen. Toch doet El Bezaz zeer nuttig werk voor de langverwachte liberale islam.
op 03 01 2007 at 23:49 schreef Benedictus:
Wat El Bezaz schrijft klopt. Vrouwen voeden de kinderen op, dus ook de meisjes in hun ondergeschiktheid. In die zin zijn het wel slaven van Allah. Zij probeert ook inzicht te geven over de oorzaken van de onderdrukking van moslimvrouwen. Belangrijk dus!
Maar mogelijk speelt er nog een ander mechanisme mee, dat niet altijd met Allah te maken HOEFT te hebben, namelijk angst voor elke verandering, dus angst voor onzekerheden en sociale uitsluiting door familie. Zie ook besnijdenis bij meisjes door liefhebbende oma’s. De verstikkende sociale controle/dwang in islamitische kringen zou eveneens veranderd moeten worden.
Bovendien, ook voor autochtonen geldt, dat diegenen die in hun jeugd zijn mishandeld meer dan anderen hun kinderen ook mishandelen. Je zou het tegendeel verwachten, maar dat is helaas niet waar. Het afreageren van het eigen leed? Hier kom ik niet uit omdat ik mij dat moeilijk kan voorstellen.
Mijn opmerking over de slaven van Allah ging over fanatieke gesluierde vrouwen die elke kritiek op de islam in de kiem smoren. Jouw slaaf van Allah heeft ook betrekking op de zwijgende meerderheid.
Nahed Selim is ook mijn "heldin". Een zeer moedige vrouw, die deskundig kan uitleggen waar de problemen liggen in moslimkringen. En waarom!
Er moet een reformatie komen in de islam, anders is een burgeroorlog in de toekomst niet uitgesloten. Een oplossing is niet onmogelijk, maar dan moeten de moslimgeleerden bereid zijn een deel van hun macht af te staan door interpretatie toe te laten, zodat de haatteksten t.o.v. andersdenkenden hun status verliezen. Zij moeten dus accepteren, dat de Koran door MENSEN is geschreven en niet door God zelf. De huidige angst voor elkaar kan alleen op die manier worden weggenomen. Voor veel gewone moslims zal dit ook een bevrijding betekenen. Velen wachten af wat van hogerhand is toegestaan.
op 04 01 2007 at 03:00 schreef Paardestaart:
Ik heb tot mijn teleurstelling ontdekt dat het de vrouwen zelf zijn, veel meer dan de mannen, die de vrouw in zon archaïsche positie houden
Dat is meestal zo: vrouwen zijn over het algemeen de hoeders van de traditie.
Dat heeft vermoedelijk te maken met het wrange feit dat in patriarchale samenlevingen de oude vrouwen vgl met de jongeren opeens macht hebben..wel in dienst van de traditie, natuurlijk; als bewakers van de eerbaarheid.
En helaas is het zo dat ze er eigenlijk wel van genieten flink met de zweep te zwaaien; daardoor wreken ze ten eerste hun jaloezie over hun aftakeling, ze kunnen vergeten dat ze zelf ook ooit verdrietig en machteloos waren, en zolang ze zich aan de regels houden kunnen ze zich vleien met de fantasie dat ze geen slaven, maar meesters zijn
Bovendien kunnen ze de krenkingen die ze zelf hebben ondergaan achteraf ontkennen door er mee in te stemmen
Het is gewoon weer het Stockholm-syndroom..
op 04 01 2007 at 10:20 schreef wablief?:
Benidictus,
"Een oplossing is niet onmogelijk, maar dan moeten de moslimgeleerden bereid zijn een deel van hun macht af te staan door interpretatie toe te laten, zodat de haatteksten t.o.v. andersdenkenden hun status verliezen. Zij moeten dus accepteren, dat de Koran door MENSEN is geschreven en niet door God zelf. De huidige angst voor elkaar kan alleen op die manier worden weggenomen. Voor veel gewone moslims zal dit ook een bevrijding betekenen. Velen wachten af wat van hogerhand is toegestaan."
Mag ik u bij deze beschuldigen van het bezitten van een groot enzicht, én het vermogen dit inzicht helder onderw oorden te brengen? Even serieus, wat je hier zegt over de islam slaat de spijker precies op z’n kop. De manier waarop veel moslims zich opstellen, is gebaseerd op angst. Vooral de angst van de leiders om de macht te verliezen.
Back to topic; De hele Ayaan discussie zoals die nu gevoerd wordt is typisch sruisvogel gedrag. Lekker lopen kirren over de persoon, geen oog hebben voor de boodschap. Het is wellicht menselijke arrogantie, of de behoefte aan erkenning, wie weet, maar het is altijd hetzelfde gezeur: er wordt altijd meer gekeken naar de persoon dan naar de boodschap. Jezus wordt ritueel vereerd, en allen die in zijn kielzog sporen hebben verdiend. Er wordt meer aandacht aan die verering geschonken dan aan zijn prestaties, of aan zijn boodschap. Boeddha wordt in het tibetaanse boeddhisme ritueel vereerd, en deze rituele verering wordt gezien als een weg naar de "verlichting", meer dan de boodschap van Boeddha. Mohammed ….allez, hetzelfde verhaal. John Kennedey, een groot president, maar tegenwoordig weten weinig mensen meer waarom hij zo’n groot president was, men weet des te meer over zijn persoon en over zijn persoonlijke leven. Zo vergaat het Ayaan ook.
Kennelijk zijn we, of in ieder geval veel mensen, niet in staat om naar een boodschap te luisteren, zonder ons af te laten leiden door de boodschapper. Tegenstanders van de boodcshap hakken daarom ook maar al te graag in op de boodschapper. Erg triest naar mijn mening.
RSS