De wraak der marxisten, deel 2

Fjordman
Vertaling/bewerking: Bernadette de Wit

Multiculturele correctheid gaat niet over tolerantie of diversiteit. Het is een aan het marxisme ontleende antiwesterse ideologie, ontworpen om de westerse beschaving te ondermijnen. Dat schreef blogger Fjordman vorig jaar op Gates of Vienna.

Karl Marx heeft ooit gezegd: ‘Vrede betekent de afwezigheid van oppositie tegen het socialisme’, een sentiment dat overeenkomt met de islamitische gedachte dat ‘vrede’ hetzelfde is als de afwezigheid van oppositie tegen de islamitische overheersing. Cultureel marxisme, ofwel politieke correctheid, en islam hebben dezelfde totalitaire wereldbeschouwing en zijn het er instinctief over eens dat de vrijheid van meningsuiting moet worden ingeperkt wanneer die ‘kwetsend’ is voor bepaalde groepen.

De ex-moslim Ali Sina merkte eens op dat er ‘weinig verschil is tussen links en de islam. Wat beide geloven missen, is trouw aan de Gulden Regel, wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Zoals voor moslims al het islamitische bij voorbaat juist is en al het onislamitische bij voorbaat fout, zo is voor links alles wat onderdrukt is goed en alles wat rechts is, is onderdrukkend en a priori verkeerd. De feiten doen er niet toe. Rechtvaardigheid wordt bepaald door wie je bent en niet door wat je hebt gedaan.
‘Politieke correctheid is een ziekte van het intellect. Het is in orde om opportunistisch te liegen als de waarheid niet handig is. Deze praktijk is zo wijdverbreid en zo algemeen dat het als normaal wordt beschouwd.’

Sina citeert de beroemde Engelse historicus Christopher Dawson: ‘Voor een individu is het eenvoudig een negatieve houding aan te nemen tegenover kritische twijfel. Maar als de maatschappij als geheel het positieve denken afschaft, dan staat ze machteloos tegenover de desintegrerende effecten van zelfzucht en privé-belangen. Elke maatschappij berust in laatste instantie op de erkenning van gemeenschappelijke principes en idealen, en als ze geen moreel of spiritueel appèl doet op de loyaliteit van haar leden, dan zal ze onvermijdelijk uiteenvallen.’
Dit zal het eindresultaat zijn van het multiculturalisme en ik vermoed dat het de aanhangers ook altijd daarom te doen is geweest.

Een andere voormalige moslim, de schrijver Ibn Warraq, bezocht Denemarken om zijn boek Why I am not a Muslim te promoten. In een interview sprak hij over het postkoloniale schuldcomplex van links dat een bijna onneembaar obstakel is voor elke kritiek op de islam en de culturen van Derde Wereld. Links heeft zijn eigen universele waarden opzij gezet ten gunste van een gevaarlijk relativisme.
Ibn Warraq wees erop dat bijna vijftig jaar nadat het Westen zijn kolonies in de Derde Wereld verliet, linksen nog steeds alle ellende van Afrika en het Midden-Oosten aan de voormalige koloniale machten wijten, terwijl dezelfde linksen nog maar tien jaar na de val van het communisme de problemen van Rusland toeschreven aan ongebreideld kapitalisme. ‘Links weigert ergens anders een verklaring te zoeken. Tegelijkertijd zijn ze, in navolging van Marx, gewend aan economische verklaringen voor alles. Maar het is voor mij een raadsel hoe 200 doden in Madrid de armen in de islamitische wereld vooruit helpen.’

De Tsjechische president Vaclav Klaus, die zelf onder het socialisme heeft geleefd, waarschuwt dat die stroming niet zo dood is als velen lijken te denken: ‘We kunnen met enige zekerheid zeggen dat de ‘harde versie’, communisme, voorbij is.’ Echter, ‘ik vrees dat vijftien jaar na de ineenstorting van het communisme, de zachtere (of afgezwakte) versie, sociaal-democratie, onder verschillende namen, zoals de verzorgingsstaat, het dominante model van het economische en sociale systeem van de westerse beschaving is geworden. Dat systeem is gebaseerd op een grote, paternalistische overheid, uitgebreide regelgeving van menselijk gedrag en op grootscheepse herverdeling van inkomen.’

Klaus waarschuwt ook dat onliberale ideeën op allerlei manieren een comeback aan het maken zijn: ‘Deze ideeën zijn op een aantal vlakken gelijkluidend [aan het socialisme]. Er is altijd een grens aan, of een inperking van, de menselijke vrijheid, er is altijd een geloof in de maakbare samenleving die ook terugkomt in de uitvoering van beleid en er is altijd sprake van een onbescheiden ‘opleggen van het goede’ door hen die gezalfd zijn aan anderen, tegen hun wil.
‘De huidige bedreiging van de vrijheid mag dan verschillende petten op hebben en ze mag haar ware aard beter kunnen verbergen, maar in principe gaat het om meer van hetzelfde.’

Klaus denkt daarbij aan ‘de milieubeweging, die de aarde vóór de vrijheid stelt, de radicale mensenrechtenbeweging, de ideologie van de ‘civic society’ die niets anders is dan post-marxistisch collectivisme met privileges voor georganiseerde groepen. Het gevolg is een herfeodalisering van de samenleving. Ik denk ook aan multiculturalisme, feminisme, technocratie met een minachting voor de politiek, internationalisme, in het bijzonder de Europese variant, en een snel groeiend verschijnsel dat ik NGOïsme noem’.

De schrijver en voormalige Sowjetdissident Vladimir Boekowski was een van de eersten die openbaar maakte dat politieke gevangen in de USSR in psychiatrische kampen werden opgesloten. Zelf zat hij er twaalf jaar gevangen. Hij woont nu in Engeland en waarschuwt tegen dezelfde antidemocratische tendensen in het Westen, vooral in de Europese Unie, die hij beschouwt als een nazaat van de Sowjetunie.
In 2002 voerde hij actie tegen het verplichte kijkgeld voor de BBC, dat hij ‘zo’n middeleeuwse regeling’ noemde ‘dat ik er wel tegen moet protesteren’. Hij schreef dat het Engelse volk moet meebetalen aan een omroep ‘die de vrije meningsuiting onderdrukt’. Boekowski ging tekeer tegen de ‘vooringenomenheid en propaganda’ van de BBC, vooral in programma’s over de EU of het Midden-Oosten. ‘Ik hoop dat de BBC mij oppakt in KGB-stijl omdat ik vrijheid van meningsuiting eis. Ze zouden zich meer blootgeven dan door wat dan ook.’

Hij is niet de enige Brit die doodmoe is van de linkse bevooroordeeldheid van de BBC. Het conservatieve parlementslid Michael Gove en politiek commentator Mark Dooley klaagden hun nood over de ‘eenzijdige berichtgeving’ bij bepaalde kwesties: ‘Neem het portret van wijlen Jasser Arafat uit 2002. Hij werd geprezen als een ‘symbool’ en een ‘held’, maar er werd in die uitzending niets gezegd over zijn terroristische eenheden, zijn corruptie of zijn wrede onderdrukking van dissidente Palestijnen. Net zo beschreef een BBC-verslaggever sjeik Achmed Jassin, geestelijk leider van Hamas, als ‘beleefd, charmant en geestig, een diep-religieuze man’ toen hij in 2004 werd gedood door Israël. Onder leiding van Jassin zijn honderden mensen vermoord. ‘Een soft-links wereldbeeld beïnvloedt teveel BBC-producties. We hebben recht op meer eerlijkheid van de omroep waar we voor moeten betalen.’

Ook Vladimir Boekowski denkt dat het Westen de Koude Oorlog heeft verloren: ‘Er waren geen Neurembergprocessen in Moskou. Waarom niet? Omdat we de Koude Oorlog wel militair hebben gewonnen, maar niet op het terrein van de ideeën. Het Westen is te snel gestopt, net als met Desert Storm. Stel je voor dat de Geallieerden in 1945 genoegen hadden genomen met een soort prestrojka in Nazi-Duitsland in plaats van onvoorwaardelijke overgave. Hoe zou Europa eruit hebben gezien, om maar niet te spreken van Duitsland? Alle voormalige nazi’s en collaborateurs zouden gewoon op hun post zijn gebleven, zij het in een nieuwe vermomming. Maar dit is precies wat er in 1991 in de Sowjetunie is gebeurd.

‘Het communisme mag dan dood zijn, maar de communisten zijn nog steeds aan de macht in de meeste Oostbloklanden, terwijl hun westerse pendanten vooral in Europa op machtsposities kwamen. Hoe opmerkelijk: nadat de nazi’s werden verslagen, verschoof de wereldpolitiek, begrijpelijk, naar links, maar toen het communisme werd verslagen, was er wéér een verschuiving naar links. Om die reden is het geen wonder dat radicaal links in het Westen nog altijd morele superioriteit opeist.’
‘Toen de nazi’s de Tweede Wereldoorlog verloren, werd rassenhaat afgekeurd, maar nadat de Sowjets de Koude Oorlog verloren, behield de klassehaat zijn populariteit.’

Cultureel marxisme gaat terug tot de jaren ’20, toen Sowjetintellectuelen de westerse beschaving aanvielen om de weg vrij te maken voor de socialistische revolutie. Het is dus niets nieuws. In de jaren ’60 en ’70 maakte het een bloeiperiode door. Na het uiteenvallen van de Sowjetunie en de kapitalistische ommezwaai in China sprongen de economische marxisten op de ‘cultuur’-trein omdat dat het enige spel was geworden. Niet dat ze een alternatief hebben, maar ze blijven roepen dat het Westen zo slecht en uitbuitend is dat letterlijk alles beter zou zijn, zelfs het islamitisch kaliefaat.

Het eerste deel van deze serie staat hier. In de laatste aflevering: de strijd op leven en dood tussen links-islamitisch en rechts.

 
Tweet

Algemeen, 26.01.2007 @ 17:12

[Home]