Ons weekdiertje
Bram Weijsman
Illustratie: Pieter Hogenbirk
Na de verkiezingen heeft ons Woutertje samen met zijn PVDA-clubje een groot gedeelte van zijn kiezers bedankt. Er kwam een generaal pardon, Toen belde ons Woutertje met Minister Ella Vogelaar en gezamenlijk besloten ze tijdens het ontbijt dat de boerka gewoon weer moest kunnen, er kwamen twee bewindslieden met dubbele nationaliteiten om ook die achterban tevreden te stellen, er werd besloten om Tamils voorlopig niet uit te zetten, mensen uit centraal Irak krijgen om die, als ze willen, meteen een tijdelijke verblijfsvergunning te geven, en de door ex-minister Verdonk ontwikkelde wet om criminele Antillianen terug te sturen werd door Wouters clubje weer ongedaan gemaakt. Een knappe prestatie van ons Woutertje, want binnen enkele maanden had hij alle maatregelen, die voor zijn achterban niet zo prettig waren, weer terug weten te draaien.
Als krachtige partijleider zou hij natuurlijk ook wel eens stelling kunnen nemen tegen zijn partijgenoot, de supergraaier Wim Kok. Die pikt eerst een kwartje van de bevolking, predikt als premier tegen de graaicultuur om vervolgens na zijn premierschap aan alle kanten zijn zakken te vullen met diverse commissariaten. Deze graaier die nog nooit het goede voorbeeld heeft gegeven is nu lid van de commissie Amato, een groep wijze mannen die ons de Europese grondwet door de strot moet duwen door het anders te verpakken. Een echt voorbeeld dus! Maar Woutertje vindt het best en heeft niet het lef om daar wat over te zeggen.
Ons Woutertje was ook tegen het graaien en vond het absurd dat mensen in de publieke of semi-publieke sector meer zouden verdienen dan de premier. Toch gaat hij akkoord met een salaris van 270.000 euro voor Hans Hoogervorst die de functie van voorzitter van de AFM gaat bekleden. Nou is Hoogervorst voormalig partijgenoot van de heer Bos en uiteraard wil ons weekdiertje hier opnieuw niemand tegen de schenen schoppen. Het trieste is dat dit soort gedrag ook altijd nog beloont wordt. Want ons kent ons en vriendjespolitiek zorgen er altijd wel weer voor dat je na je politieke carrière ergens een mooi baantje krijgt. Ik vraag me alleen af hoe het is om ‘s ochtends in de spiegel te kijken en te zien dat de idealen weg zijn en dat er een weekdiertje is overgebleven.
Ik zal dat hopelijk nooit meemaken.
Bram Weijsman is geen fan van Wouter Bos, zoveel is zeker.
Algemeen, 16.06.2007 @ 07:13
RSS