Wie zijn de echte fascisten?

Calvo Sotelo

Illustratie: Miriam Pertegato

Is de Truth Movement extreem-rechts? Zijn wij allemaal antisemieten die leuren met de Protocollen van de Wijzen van Zion? U moet lachen? Dat is niet verstandig, want onze beweging wordt steeds vaker weggezet als een geheim project van fascisten. Zo wil de vijand ons monddood maken.

De blaadjes en weblogs die met de vinger wijzen, zijn echter allemaal tot twee bronnen terug te voeren: de inlichtingendiensten en Wall Street. En laten dat net de twee groepen zijn die aan de basis van het neonazisme stonden. Het Bruine Gevaar is de grootste hoax die ooit bestond, bedacht als laster tegen patriotten die misstanden aan de kaak stellen.

Dissidente groepen worden gemakkelijk onschadelijk gemaakt door een of twee gekken op demonstraties af te sturen die de Hitlergroet brengen of vechtpartijen uitlokken. De media kiezen immers de sappigste beelden. Gewelddadig activisme draagt vaak dan ook de vingerafdrukken van de staat.

Lange tijd was het Bruine Terrorisme vooral een handig propagandamiddel voor de communisten, meldde de website Frontaal Naakt reeds in 2005. “Zolang zij moord en brand schreeuwden over een paar gekken die rondliepen met hakenkruizen, lette niemand op hun eigen concentratiekampen achter het
ijzeren gordijn. Deze propagandistische waarde zal de reden zijn geweest waarom neonazistische groepen actief door de communisten werden gesteund”, schrijft het weblog voor vrijdenkers.

Tussen het einde van de Tweede Wereldoorlog in 1945 en de val van de Berlijnse Muur in 1989 was een opmerkelijke coalitie actief. Achter de schermen werkten neonazi’s en communisten samen, terwijl zij naar buiten toe bittere vijanden waren.

Otto Ernst Remer was een sleutelfiguur in deze vreemde verbintenis. In de laatste maanden van de Tweede Wereldoorlog diende deze generaal-majoor als Hitlers lijfwacht. In 1949 werd Remer leider van de Socialistische Rijkspartij (SRP), een openlijk antidemocratische partij in West-Duitsland die Bonns banden met de westerse geallieerden kritiseerde.

Op het moment dat zijn neonazipartij stemmen ging trekken, begon Remer achter de schermen aan onderhandelingen met de Sovjet-autoriteit in Oost-Berlijn. Dit leidde tot geheime financiële steun van Russische zijde. In 1952 werd de RSP verboden door de West-Duitse overheid, die de partij beschreef als opvolger van Hitlers NSDAP. Dat weerhield Remer niet van verdere politieke activiteiten. Hij bleef een belangrijke rol spelen in de internationale neonazi-beweging.

De Oost-Duitse propaganda stelde ondertussen alles in het werk om West-Duitsland af te schilderen als de ‘revanchistische’ voortzetting van het Derde Rijk. Steeds opnieuw werd gewaarschuwd voor heroplevend fascisme. Maar van écht neonazisme is in de BRD nauwelijks sprake geweest. Wel werden
in 1959 en 1960 over de hele wereld anti-joodse kladacties uitgevoerd. West-Duitsland kreeg de schuld, maar later bleek het te gaan om acties van de Russische geheime dienst. Die wilde West-Duitsland in een ongunstig daglicht stellen.

Uit vrijgegeven documenten uit de DDR blijken ook de banden tussen de Oost-Duitse geheime dienst Stasi en de West-Duitse Wehrsportgruppe Hoffman, een neonazistische groep die werd opgericht in de jaren zeventig.

‘Wij hadden een fijnvertakt netwerk van agenten in deze groep,’ aldus een voormalige Stasi-officier in een Duits tijdschrift. ‘Daardoor waren wij in staat de activiteiten van deze rechtsradicalen in de juiste richting te sturen, zodat Oost-Duitsland buiten schot bleef.’

Hoffman-groepsleden zijn in verband gebracht met verschillende terreurdaden, zoals de brute moord op een joodse uitgever in het West-Duitse Erlangen in 1980. Datzelfde jaar blies een Hoffman-lid zichzelf op terwijl hij een bom plaatste op het drukbezochte Oktoberfest in München. Resultaat: 13 doden en 200 gewonden.

Een van de Stasi-contacten binnen de West-Duitse neonazibeweging was Odfried Hepp, die werd getraind door de Hoffman-groep. Hepp was begin jaren tachtig verantwoordelijk voor een serie bomaanslagen tegen Amerikaanse bases in West-Duitsland. Nadat hij zich had verborgen bij gelijkgestemden in Groot-Brittannië, dook Hepp op in de DDR. De neonazi was in zijn nopjes met het tegen Israël gekeerde buitenlands beleid van de Oost-Duitse bonzen.

De Amerikaanse journalist Michael Collins Piper publiceerde onlangs het boek The Judas Goats. Daarin legt hij uit hoe inlichtingendiensten, vaak in samenwerking met actiegroepen, ook in zijn land nationalistische groepen binnendrongen en gebruikten. Zo kreeg een leider van de Ku Klux Klan van zijn runner in de FBI te horen dat het prima was als hij zijn achterban tegen zwarten opzette, zolang de joodse bevolking maar met rust werd gelaten. Zelfs Lee Harvey Oswald en Timothy McVeigh hadden de kenmerken van agents-provocateurs, aldus Piper.

En tot slot, om de paladijnen van de Nieuwe Wereldorde die websites als deze proberen te saboteren met afleidingsmanouevres voor te zijn: ja, Michael Collins Piper is een vriendje van de bekende racist David Duke. Maar nu willen we argumenten horen. De tijd van etiketjes is voorbij.

Calvo Sotelo is lid van de Truth Movement, de organisatie die onderzoek doet naar de aanslagen op 11 september 2001.

 
Tweet

Algemeen, 22.07.2007 @ 22:59

[Home]