Superhelden

Peter Breedveld

Ik studeerde Japans en zat, na een paar uur zwoegen in de bibliotheek van het Arsenaal een beetje voor me uit te kijken in de patio, toen er een studiegenote bij me kwam zitten. Ze was een erg mooi meisje, een enigszins zweverig, romantisch type. Ik zou nooit zelf het initiatief hebben durven nemen voor een gesprek en was vreselijke geïntimideerd en lichtelijk in paniek. Maar ze bleek heel toegankelijk en aangenaam gezelschap, en na een poosje gekeuveld te hebben, zei ze dat ze iets wilde bekennen, en dat ze hoopte dat ik haar niet heel raar zou vinden.

Het bleek dat ze nogal verslingerd was geraakt aan superheldencomics, vooral de X-men. Ze was begonnen met het lezen van één boekje, toen wilde ze alle voorgaande delen ook lezen, daarin werd weer verwezen naar verwante series en inmiddels las ze een stuk of zeven titels en kocht ze ook de speciale, gelimiteerde edities voor verzamelaars met gold embossed covers of driedimensionale covers of hologramcovers. Kijk maar, zei ze, en uit haar linnen schoudertas haalde ze een zorgvuldig gesealde, uiterst zeldzame want slechts in beperkte oplage gedrukte nummer 1 van een nieuwe serie van Wolverine, het populairste personage uit de X-men.

Het is niet normaal meer, zei ze, ik blijf die dingen kopen, het kost me veel te veel geld. En daarna: Je zult me wel hartstikke gek vinden.

Nou, nee. Ik had thuis een klein fortuin aan superheldencomics staan. Of laat ik er maar gewoon voor uitkomen: een fortuin. Ik gaf honderden guldens per maand uit aan Spiderman, Hulk, Iron Man, The Fantastic Four, Namor, Daredevil, een stuk of vijf verschillende X-men-series en weet ik wat nog meer. Elke week haalde ik weer een nieuwe stapel boekjes bij mijn dealer. Het was een liefhebberij waar ik totaal de controle over was kwijtgeraakt. Uit Amerika bestelde ik oudere nummers van Spiderman (Internet was er nog niet dus het ging een stuk moeizamer), een serie die in de jaren zestig was begonnen en die ik bijna compleet had.

Met andere woorden, ik had eindelijk iemand ontmoet die me begreep. Het meisje waar ik toen mee samenwoonde, dacht het hare van de stapels en stapels comics waarmee ons bescheiden appartementje zo’n beetje dichtslibde.

Het was begonnen op mijn tiende. Toen ontdekte ik Spiderman en Batman bij mijn beste vriendje thuis, wiens oudere broer die boekjes overal had rondslingeren. Batman, uitgegeven door DC Comics, vond ik erg indrukwekkend, donker en griezelig, een beetje té, af en toe. In het eerste Batmanboekje dat ik las maakte de schurk, een zekere Doctor Fosfor, zonder veel omhaal een einde aan een paar honderd mensenlevens.

Maar Spiderman was echt liefde op het eerste gezicht. Spidermans alterego Peter Parker was niet geliefd op school, uitzonderlijk intelligent, werd constant gekweld door schuldgevoelens, voelde zich eenzaam en onbegrepen en kreeg altijd stank voor dank van iedereen. Spiderman, dat was ikzelf.

Spiderman wordt uitgegeven door Marvel Comics, dat zich specialiseert in getormenteerde helden die in het dagelijks leven ondergewaardeerde schlemielen zijn die echter nooit hun gevoel voor humor verliezen. Interessanter dan de gevechten met de al even getroebleerde superschurken, waren de verwikkelingen in het privéleven van de held. Spiderman heeft een oude tante waarover hij zich voortdurend zorgen maakt, een geliefde die om de haverklap dreigt er met de grootste lulhannes van school vandoor te gaan en een hork van een baas die hem steeds voorhoudt dat er voor hem tien anderen zijn die zijn baantje willen. Iron Man is een vereenzaamde miljonair met hart- en alcoholproblemen en Daredevil een advocaat wiens geloof in de rechtsstaat continu op de proef wordt gesteld. The Fantastic Four vechten vaker met elkaar dan met de boeven die de wereld dreigen te vernietigen. Met superhelden had ik meer, ik herkende mezelf beter in hun dagelijkse sores, dan met de hoofdpersonen van l’Etranger, Een Roos van Vlees of Tranen der Acacia’s.

Regelmatig maken de helden hun opwachting in elkaars series, en dat levert dan weer interessante botsingen van persoonlijkheden op. Spiderman en The Torch bijvoorbeeld (het brandende heethoofd uit The Fantastic Four), gaan absoluut niet samen. Spiderman en The Punisher ook niet, Spiderman heeft nog een tijdje samengewerkt met The Avengers maar dat werkte evenmin (Spiderman is te grillig en niemand vertrouwt hem echt, vandaar). We hebben meer dan een paar oppervlakkige overeenkomsten, Spiderman en ik.

PunSpid (60k image)

Soms werkten concurrenten DC en Marvel samen en kreeg je crossovers als Superman (DC) versus Spiderman (Marvel) en Superman heeft zelfs wel eens tegen Muhammad Ali gevochten. We fantaseerden daarover, mijn vriendje en ik, wat er zou gebeuren als Superman tegen de Hulk zou vechten, of Batman tegen Spiderman. Vaak gebeurde het aan het eind van een verhaal dat Spiderman opeens van iemand een oplawaai kreeg en half bewusteloos op de grond lag en dan zag je op het laatste plaatje dat het Iron Man of Captain America was die hem had aangevallen. Moest je een maand wachten op het volgende deel, om te weten hoe dat nou weer zou aflopen. Zat ik me echt steeds zorgen te maken of het Spiderman wel zou lukken Captain America te overtuigen dat hij het niet was, die het speciale super-soldier serum van het Amerikaanse leger had gestolen, waarna ze samen achter de echte dader zouden aangaan.

De laatste jaren verschijnt de ene na de andere superheldenfilm. In de jaren zeventig en tachtig had je de Supermanfilms met Christopher Reeve en iets later de Batmanfilms van Tim Burton, maar die hadden dat speciale gevoel van de stripboekjes niet. Dat begon pas met Spiderman van Sam Raimi. Daarna volgden X-men, The Fantastic Four, Hulk en Daredevil (Ghostrider beschouw ik als mislukt, maar de comic vond ik ook nooit echt goed) en de films die nu draaien, Iron Man en The Incredible Hulk, hebben de sfeer van de stripboekjes goed te pakken. Robert Downey jr. is treffend gecast als Tony Stark, Iron Mans alterego en aan het eind van The Incredible Hulk maar nee, ik mag niet spoilen. Er wordt in elk geval verwezen naar een toekomstige crossover, net als vroeger bij de comics.

Toen ik gisteravond de Hulk had gezien, ging ik meteen het Internet op en ja! In 2011 komt er een Avengersfilm! Avengers, dat moet een film zijn met minstens zes superhelden, waaronder Iron Man en de Hulk En zou er eerst nog een Captain Americafilm komen? En één met The Mighty Thor? Daar gaat mijn veertigjarige jongenshart sneller van kloppen.

Peter Breedveld verheugt zich op The Dark Knight en de tweede Hellboy.

Algemeen, 02.07.2008 @ 07:19

[Home]

28 Reacties

op 02 07 2008 at 10:38 schreef Ozymandias:

Jammer dat je Batman niet zo weet te waarderen. Voor mij is Batman echt de allercoolste superheld van hen allemaal.

De carriere van de meeste superhelden begint pas bij een bizar ongeluk (gammastraling, de beet van een radio-actieve spin) waaraan ze hun superkrachten danken. En zodra je eenmaal superkrachten hebt, wat doe je dan? Dan wordt je maar een superheld.

Bij Batman ging het anders. Hij heeft zelf voor zijn lot gekozen. Nadat hij als een klein jongetje heeft gezien hoe zijn ouders zijn neergeschoten door een kruimeldief, besloot hij de rest van zijn leven in dienst te stellen van de misdaadbestrijding.

Geen superheld die zo obsessief en vastberaden te werk gaat als deze getormenteerde geest. Hij heeft weliswaar geen superkrachten, maar als het erop aankomt is hij zelfs superman de baas!

op 02 07 2008 at 11:01 schreef Dammo:

Ja maar Peter, hoe ging het verder met jou en dat mooie meisje dat je begreep?

op 02 07 2008 at 11:06 schreef Peter:

Ik weet Batman enorm te waarderen, Ozymandias, excuses voor het misverstand. Maar als puber had ik meer met de outcast Peter Parker, die slechts een paar jaar ouder was dan ik, dan met de 29-jarige miljonair Bruce Wayne. Vooral diens vijanden jaagden me de stuipen op het lijf. Het verhaal dat ik hierboven aanhaal, met de massamoordenaar Doctor Fosfor, maakte deel uit van een langere serie die uitmonde in een confrontatie met The Joker, die heel achteloos één van zijn knechten onder een rijdende vrachtwagen duwde. Daar doorheen liepen de ontwikkelingen rond een corrupte politicus, die ook al niet op een lijk meer of minder keek.

Achteraf gezien is dit verhaal, ik geloof dat het Joker and the Laughing Fish heette, visueel en verhaaltechnisch het beste Batman-verhaal is dat ik ooit las. Maar ik vond het echt eng.

De superkrachten van superhelden heb ik altijd veel minder interessant gevonden dan hun persoonlijke leven. Marvel (van Spiderman) besteedt altijd veel aandacht aan die soap-achtige kwaliteiten. DC (Batman en Superman) concentreerden zich veel meer op de superkrachten en de gevechten. Ik vond dat op den duur saai worden.

Met Batman ben ik op zeker moment ook gestopt, totdat ik in muziekkrant Oor las dat Frank Miller het personage een complete make-over had gegeven, en dat hij meer was geworden als zijn tegenstanders. Dat-ie zich op zeker moment realiseerde dat hij, door de Joker steeds in leven te laten, indirect verantwoordelijk was voor de duizenden doden die The Joker op zijn geweten had.

The Dark Knight Returns was dat, en daarin slaat-ie inderdaad Superman helemaal verrot.

op 02 07 2008 at 11:11 schreef Peter:

Dammo, dat is voor een andere keer!

op 02 07 2008 at 11:14 schreef Dammo:

Okee. Dan wacht ik geduldig, een maand of meer, net als jij vroeger.

op 02 07 2008 at 11:31 schreef Ozymandias:

Als Batman door een slechte broodschrijver onder handen wordt genomen, is hij inderdaad een saai karakter waar behalve een paar stoere oneliners nooit een zinnig woord uit zal komen. Geef mij 10 willekeurige Batman comics en 10 willekeurige Spiderman comics en dan zal ik die Spiderman comics leuker vinden.

Maar toch, fantastische schrijvers als Jeph Loeb en Frank Miller hebben van Batman een bijzonder intrigerende figuur gemaakt. Iemand wiens bestaan als miljonair Bruce Wayne niets meer is als een facade, die voor de vorm af en toe eens op een society gathering verschijnt of een topmodel neukt, maar zich eigenlijk alleen zichzelf kan zijn als hij zijn masker en cape aantrekt.

Ik denk dat dit onbegrepen personage daarom ook het een en ander losmaakte in mijn jeugdige ziel.

op 02 07 2008 at 12:03 schreef Peter:

Eén van mijn favoriete Batman-auteurs is Dennis O’Neil, en dan in samenwerking met Neal Adams. Zij maakten van Batman een volstrekt menselijk personage, en in hun universum was het niet vanzelfsprekend dat een getraumatiseerde miljonair ‘s nachts een vleermuispak aantrok om op boeven te jagen. In hun verhalen werd er actie genomen tegen Batman door politici en wetshandhavers die niks hadden met vigilantes die het recht in eigen hand nemen.

Ik geloof dat Admas en O’Neil ook de boef Ra’s al Ghul hebben verzonnen, één van de beste Batman-boeven ooit:

O’Neil en Adams wisten zelfs twee slaapverwekkende DC-personages als The Green Lantern en Green Arrow nog geloofwaardig en interessant te maken, bijvoorbeeld door Green Arrows sidekick verslaafd aan de drugs te maken:

op 02 07 2008 at 16:33 schreef Bruce Banner:

En toch blijft het een beetje raar, veertigers met een superhelden-fetish. Jammer dat we nooit zullen weten wat voor grappige dingen Freud daarover had kunnen zeggen!

op 02 07 2008 at 16:51 schreef Peter:

Had voor mij toch niks uitgemaakt, hoor Bruce. Ik heb niemands goedkeuring nodig voor mijn liefhebberijen. En anders doe ik het toch wel stiekem.

op 02 07 2008 at 16:54 schreef Passant:

Ik zie geenszins in wat daar raar aan is.

op 02 07 2008 at 17:10 schreef Ivo:

@ Peter

Kun je nog herinneren dat "The Hulk" vroeger vertaald werd met "Rauwe Bonk"?

op 02 07 2008 at 17:20 schreef Ozymandias:

Bruce,

Freud zou ongetwijfeld zeggen dat de belangstelling voor superhelden een manifestatie is van onderdrukte sexuele verlangens. Net zoals hij jouw belangstelling voor veertigers met een belangstelling voor superhelden zou typeren als een manifestatie van onderdrukte sexuele verlangens.

Freud doet mij altijd een beetje denken aan moraalridder Fredric Wertham die de comics verketterde omdat daarin regelmatig verborgen afbeeldingen van geslachtsdelen meende te herkennen.

Peter,

Bedankt voor de tips. Er valt voor mij nog genoeg om bij te lezen, merk ik. Ik heb altijd wel een ding met strips gehad, maar er komt een moment dat alle boekenkasten uitpuilen je niet meer weet waar je al je boekjes moet bewaren.

Ik denk niet dat ik zo fanatiek was als jij. Je had ooit alle series van Spiderman bijna volledig in je bezit? Respect!

op 02 07 2008 at 17:54 schreef Michiel P:

En niet één zeikerig stripnerdje om Peter terecht te wijzen? Dan moet ik het maar doen: Spider-Man schrijf je met een streepje. Dat benadrukt niet alleen de dualiteit van zijn karakter, maar is vooral zo door Stan Lee bedacht om te voorkomen dat de titel visueel te veel op Superman gaat lijken.

op 02 07 2008 at 18:45 schreef Peter:

Ivo, ik weet dat de Hulk vroeger vertaald werd als ‘De Rauwe Bonk’, maar toen ik de boekjes las, was de televisieserie al geweest en heette hij gewoon de Hulk.

Heb je nog Rauwe Bonk-boekjes in huis? Ik geef je er een euro voor. Als ze in goede staat zijn. Gnagnagna.

Ozymandias, ik heb al mijn Spidermancomics via Ebay verkocht. Goeie prijs voor gekregen.

Michiel P., je hebt gelijk. En weet je wat? Ik zie het nu pas.

op 02 07 2008 at 21:14 schreef Ivo:

Geen Rauwe Bonken meer in huis Peter.
Alleen nog een "Durfal" ergens en een overacterende "Thor".

Nu ik het hier bovenstaande teruglees…weird.

op 02 07 2008 at 21:25 schreef Peter:

Ik geef je er een euro voor.

Wat is er zo ‘weird’?

op 02 07 2008 at 22:27 schreef visarendje:

Peter, wat betaal je mij voor de originele uitgave van ‘Tom Poes in het land van de blikken mannen’?

op 02 07 2008 at 22:31 schreef Peter:

Ik geef niks om Tom Poes. Verkoop maar op eBay.

op 02 07 2008 at 22:38 schreef Bert Brussen:

Mighty Mouse valt zeker niet onder "superhelden"?

op 02 07 2008 at 23:04 schreef Peter:

Mighty Mouse is een tekenfilm.

op 02 07 2008 at 23:37 schreef Bert Brussen:

Pfff, Mighty Mouse is sterker dan Chuck Norris en Jack Bauer samen.

op 03 07 2008 at 07:38 schreef Peter:

Zonder twijfel, Bert. Maar je komt ook wel met een stelletje homo’s aanzetten, zeg.

op 03 07 2008 at 14:19 schreef riek:

geef mij maar "nero"

op 08 07 2008 at 07:11 schreef Kazonga:

Zal je wat verklappen Peter.

Ik ben in Amerika opgegroeid en heb al mijn vele comics er achtergelaten, helaas.

Mijn grootse ‘held’ was juist diegene die door letterlijk bijna iedereen daar voor suf werd versleten: The Silver Surfer.

Ik kon er niks aan doen, de rol van underdog en het super coole surfen door het universum op een silveren surfplank en dito uiterlijk, tegelijk met krachten die letterlijk onmetelijk waren. Ik vond het zo geweldig gaaf.

BTW: naast alle anderen was Spiderman ook mijn andere favoriet. Superman, Batman, de Fantastic Four, ach ja. Het was er zo gewoon en alledaags. Maar dat waren die comics daar ook.

In Nederland ben ik helemaal gek geraakt van Storm en totaal mesjoggen van Roodhaar. En Guust Flater vond ik ook oké.

op 08 07 2008 at 12:54 schreef Peter:

Ik moest denken aan Richard Gere in de film Breathless, Kazonga, als vrijbuiter die zich met de Silver Surfer identificeert. Helaas is er geen fragment van. Silver Surfer is een van Marvels boeiendste personages, omdat hij zijn ziel aan de duivel (Galactus de planeteneter) heeft verkocht om zijn volk te redden, wat hem steeds enorme gewetensproblemen oplevert.

Supercool gedaan in de tweede Fantastic Four film.

Guust Flaster is meer dan ‘oké’. Franquin is de absolute meester van de Europese strip. Iedere keer als ik een plaat van hem bekijk, voel ik weer dezelfde verwondering voor zoveel sprankelend talent, die brok energie die er in de tekeningen is gepompt.

Geen wonder dat Franquin depressief was. Hij moet na elke pagina helemaal uitgeput zijn geweest.

op 09 07 2008 at 12:27 schreef sabaroth:

Vergeet Robert Suikerbuik van Binet niet he?
Beste anti-held die ik ooit gezien heb.

op 12 07 2008 at 12:46 schreef Peter Tijs PArker:

Wat vinden jullie van de huidige twist dat het huwelijk tussen hem en MJ niet heeft bestaan. Ik vind het waardeloos. De graphic is wel heel mooi, maar om weer helemaal een stap terug te doen. Dat vind ik wel erg radicaal, net als destijds dat kloon gedoe, waar je niet meer wist wat het verhaal nou was door alle plot wendingen. Ik wil MJ terug en een strijd over die registratie wetten. Het verhaal moet verder en niet terug. Ik herken ontzettend veel uit jullie verhalen. Ik ben ook zo’n veertiger, die iedere week even ging kijken of er al iets nieuws was. Ik heb ook ladingen comics op zolder. Het waren mijn vrienden in onrustige tijden.

op 12 07 2008 at 12:51 schreef Peter Tijs PArker:

Olivier Blunder bedoel je? In mijn PEP tijd snapte ik er nooit veel van. Veel te veel tekst en te weinig leuke wendingen.