Avatar
Ad Kolkman
Illustratie: Eldon Dedini
Met het 3D-brilletje wankel op de neus en popcorn in de nek zet ik mij schrap voor drie uur hel. Vrezend dat die ene vooraf genuttigde cognac niet genoeg is om de laatste spektakelfilm van James Cameron uit te zitten.
Begrijp me goed: spektakel is leuk. Je gaat tenslotte niet naar de film voor het verhaal. Maar dat van Avatar zou nog flutter zijn dan gebruikelijk en dan is drie uur spektakel best lang. Zeker in een afgeladen Pathétheater.
Doch o wonder. Door het verbluffende 3D-effect (andere koek dan die eerste proefuitzendingen van tig jaar geleden) wordt je compleet de film ingezogen en waan je je van de eerste tot de laatste minuut op de planeet Pandora. Waar het weliswaar naar popcorn ruikt. En waar je alle sleutelmomenten van mijlenver ziet aankomen. Maar toch. Je pinkt als de maker het wil een traantje weg. Juicht inwendig als de Amerikaanse mariniers op hun welverdiende flikker krijgen van de nobele wilden en als het is afgelopen wil je nog een keer.
Avatar is een in modern ecojasje gestoken epos van heldenmoed, heroïek, groots natuurgeweld en geil exotisme. Van klassieke nobele wilden die nog oprecht en ongecorrumpeerd zijn. Puur en zuiver en één met het al. Afgezet tegen de nietsontziende hebberigheid en de ijskoude technologie van de Westerse beschaving.
Kortom, Rousseau meets Al Gore.
Over dat Al Gore-element winden sommige bloggers zich op. Dat is merkwaardig. Rousseau is veel enger. Van Rousseau’s heldenromantiek naar het Blut und Boden van het Nationaal Socialisme is maar een klein hinkstapsprongetje.
Voorts kun je Cameron goed vergelijken met Leni Riefenstahl. Die ook wonderschone innovatieve films maakte, met heroïek en blote lijven. In haar latere werk ook veel nobele wilden. (ze volgde en fotografeerde diverse Afrikaanse stammen). Maar ze zal vooral herinnerd worden vanwege haar dienstbaarheid aan de Nazi-doctrine. Zo’n Godwin laat je toch niet liggen.
En wat te denken van het happy end. De held van het verhaal, een mens, wordt definitief getransformeerd tot Na’vi. De Na’vi als Übermensch. Weg met ons.
Maar vreemd genoeg is het dus vooral de ecoboodschap in Avatar die weerstand wekt. Waarom is dat? Eigenlijk kan ik maar een logische reden bedenken. Diep van binnen zijn wij allen Adolf.
Ad Kolkman, de cartoonist, staat onder permanent toezicht van de Interdepartementale Werkgroep voor Cartoonproblematiek. Wie Ad Kolkman de columnist (godzijdank doet hij nu gewoon aan hoofdletters) in de gaten houdt, weet ik eigenlijk niet.
RSS