Home » Archief » De smaken van Napels


[28.08.2019]

De smaken van Napels

Peter Breedveld

Een jaar of 25 geleden was ik voor het laatst in Napels. Iemand leidde me er rond en ik at er voor het eerst ijs uit een broodje en Napolitaanse pizza. Ik at er zo ongelofelijk lekker bij mensen thuis, dat het eten op mijn Italiaanse reizen heel lang daarna steeds een teleurstelling was, met uitzondering van één naturistencamping, waar de gezamenlijke maaltijden door iemands moeder werden bereid, en een bedrijfsrestaurant in een stad waar ik de naam van ben vergeten, maar waar ze zulke gekmakend lekkere pasta’s uit roestvrijstalen bakken schepten, dat de halve stad er tijdens de lunch kwam eten.

Maar in de Italiaanse restaurants was het eten op zijn hoogst aanvaardbaar en altijd te duur. Ik bleef het vergelijken met het simpele eten dat ik bij vrienden aan de keukentafel had genoten. Een pasta met wat tonijn en olijfolie, simpele mozzarella, worst, gebraden konijn, gegrilde aubergine. Zo vol van smaak, zo bevredigend.

In de Napolitaanse restaurants, ontdekten we deze vakantie, koken ze net zo goed als bij moeder thuis. Je hoeft er niet voor naar sterrenrestaurants en het heeft geen zin om anderhalf uur in de rij te staan voor een vermaard pizzarestaurant, zoals we ook hebben gedaan. Concettina Ai Tre Santi was dat.

De pizza was lekker, fantastisch zelfs, maar niet lekkerder dan in restaurants waar we zo aan konden schuiven. Napels wemelt van de tenten waar je verrukkelijke pizza’s eet. Ze zien er niet uit, slordige deegflappen met een paar ingrediënten erop, niet de complete mozaïeken die je in Nederland krijgt, maar fucking hell, wat een hemels genot.

Druipend van olie

De bodem is essentieel: slap, maar stevig. Een punt valt niet in stukken uit elkaar als je die oppakt. Die bodem wordt heel kort maar op hoge temperatuur gebakken. Ze is ook niet volledig bedekt met tomatensaus een berg ingrediënten en daar een laag kaas overheen. Wel druipt de pizza van de olie.
Ik hoef nu geen Nederlandse pizza’s meer. IJs at ik al nauwelijks in Nederland. Al die Italiaanse ijstenten, hier, het kan niet in de schaduw staan van het ijs in Napels, en dat in Verona, waar we twee jaar geleden gewoon elke ijstent inliepen die we passeerden om ons vol te stoppen met ijs. In Spanje eet ik trouwens ook altijd verrukkelijk ijs.

Zelfde met de pasta’s. Pasta is een beetje een obsessie voor me. Ik zou die thuis zelf moeten maken maar ik heb daar de tijd, of eigenlijk het geduld niet voor. Met de halfverse pasta’s die ze bij Albert Heijn verkopen, kom ik een aardig eind. Sinds ze die verkopen, hoef ik trouwens ook geen gedroogde pasta meer. Buiten Italië ken ik best een paar restaurants met verrukkelijke pasta’s, de allerlekkerste die van Locanda Locatelli in Londen, sowieso één van mijn favoriete restaurants. We slaan die nooit over als we in Londen zijn.

In Napels eet je zalige pasta’s in de simpelste restaurants. En voor een paar euro. Ik bedoel, linguine met een fucking halve kreeft voor 16 euro, pasta met kokkels, niet meer.

Het geheim van een goede pasta is dat je ze niet verzuipt in een saus vol vlees en specerijen, maar verrijkt met een paar ingrediënten die allemaal op zich perfect zijn en elkaar perfect aanvullen.

Op aanraden van een Napolitaanse vriendin die in Nederland woont, aten we in La Taverna a Santa Chiara, in het historische centrum. Simpel maar eerlijk eten, geserveerd door outsider-achtige types, wat me deed vermoeden dat het restaurant bij een kerkelijke organisatie hoorde of iets dergelijks. Pasta met inktvis en zoete pepertjes, een selectie van gezouten, rauwe vis en rolletjes van kalfsvlees. Bij het dessert kreeg ik een likeur van rucola, waar ik nog nooit van had gehoord. Ik heb in de stad een fles gekocht voor thuis.

In Italië is dat wat makkelijker dan in Nederland. De tomaten zijn er vanzelfsprekend vol van smaak en aromatisch, de citroenen in Napels en omgeving zijn ongeëvenaard. Zuur, maar met een zoetje erin, zodat je gezicht niet in een spasme raakt. Ik at ze als sinaasappels.

Rauwe vis

Op Sicilië heb ik pas ontdekt dat Italianen rauwe vis aten. Tot dan dacht ik dat alleen Japanners, Inuit en Nederlanders dat deden. Ook in Napels staat zowat overal rauwe vis op de kaart, meestal carpaccio’s en tartaars en zo, maar we waren ook in een vistent waar de gerechten het midden hielden tussen sashimi en Spaanse tapas.

Ik moest denken aan een alarmistisch Telegraaf-bericht dat ik deze zomer las, over een viswinkel die de deuren sloot omdat de temperatuur een paar dagen boven de dertig graden was, en waarvan de eigenaar waarschuwde dat het levensgevaarlijk was om bij zulk weer vis te eten. In Napels was de hitte constant bijna ondraaglijk en ik heb bijna elke dag rauwe vis gegeten en zie: ik leef nog.

Nederlanders zijn vreselijk hysterische aanstellers.

Eten aan het strand

Per huurauto deden we een rondje Amalfi-kust, waarbij we stopten in Ravello en Amalfi. In Amalfi aten we in het visrestaurant Marina Grande, op een terras pal aan het strand. Verschillende soorten rauwe vis, octopus, verschillende soorten gebakken vis, sorbet van oester en een zalige citroenrisotto.

De citroenen in Zuid-Italië zijn ook een fenomeen. Ze zijn overal, in het eten, de limoncello’s, natuurlijk, in het snoep, in het ijs, in de zeep en als koelkastmagneetjes en in de vorm van allerlei andere toeristenmeuk, die daardoor meteen een heel stuk aantrekkelijker oogt dan de toeristenmeuk in veel andere trekpleisters. Visboeren en slagers gebruiken ze om hun waar vers te houden.

Citroengranités

In het centrum van Napels was een mannetje dat citroen-granités verkocht voor een euro per beker. Gemalen ijs met vers citroensap. In Spanje ontdekte ik hoe lekker en verkoelend die granités zijn, die in Nederland slush-puppies heten. Ik hou het ijs heel lang in mijn mond, langs mijn tandvlees, om mijn hoofd te verkoelen. Maar in Nederland kun je kiezen uit knalblauwe of knalrode slush-puppies waar veel teveel suiker in zit. In Spanje en Italië krijg je ze met echt vruchtensap.

Vlakbij het ondergrondse kerkhof van Fontanella is een tentje dat granités van citroen- en sinaasappelsap verkoopt. Ik rook het sap al toen ik er op straat langsliep. Het citroensap was goddelijk, maar sinaasappels zoals ze daar hadden, had ik ook nog nooit eerder gehad. Ik heb het gevoel dat sinaasappels een beetje veronachtzaamd zijn in Nederland, waar de aandacht uitgaat naar allerlei luxe tropische vruchten en power-fruit uit het Amazone-gebied en zo. Maar er is weinig zo lekker als een goede sinaasappel.

We deden een dagje Pompeï in de brandende zon en de loeiende hitte. Pompeï, voor wie er nog nooit is geweest, is een enorme stad. Het is geen Archeon, zeg maar. Je zwerft er door lange straten en verschillende wijken en het is onmogelijk om alles in één dag te zien. Zelfs in twee dagen lukt je dat volgens mij niet.

Er is één restaurant aan de rand van Pompeï, waar je zelf je verfrissingen uit een koeling moet halen en in een lange rij moet staan om die af te rekenen. Ze verkopen er alleen toeristenvoer, zoals hamburgers en pizza’s. Het is er druk en warm en vies.

Onbegrijpelijk. Ik zou, verspreid door de stad, een aantal restaurants en bars hebben ingericht waar je op Romeinse recepten gebaseerde hapjes en drankjes kunt kopen. Vroeger nam ik de kinderen regelmatig mee naar Archeon, waar ze dat toen ook deden: eenvoudige middeleeuws-achtige kost serveren op de binnenplaats van een herberg. Leuk en leerzaam en het draagt bij aan de beleving.

Interpretatie zonder nostalgie

Wij zijn na het archeologische Pompeï naar het moderne Pompeï gereden om te eten in President van chef Paolo Gramaglia die, schreef een recensent, een moderne draai geeft aan traditionele, lokale gerechten. “Interpretatie zonder nostalgie”, noemt Gramaglia het. Hij is een gezellge dikkerd die even bij onze tafel langskwam om ons te groeten. We waren er helemaal alleen met het personeel en het was subliem. Onder andere een risotto van gerst en limoen, een oester met caviaar van passievrucht, tagliatelle van inktvis met een langoustine, gnocchi met citroen en mandarijn en gezouten kabeljauw, carapaccio van geelvintonijn, lam met artisjokken en een soort van ontmantelde cassata die ik eerder zou typeren als culinaire archeologie dan een moderne benadering van tradities.

Ik vind Gramaglia wel te vergelijken met de Spanjaard Paco Morales, die in zijn restaurant Noor doet alsof de Amerikaanse aardappels, tomaten, cacao, mais enzovoort Europa nog niet hebben bereikt, en ook alsof de pasteurisatie nog niet is uitgevonden en de koelkast niet bestaat.

culinair, Peter Breedveld, Reizen, 28.08.2019 @ 07:50

[Home]
 

1 Reactie

op 28 08 2019 at 07:51 schreef Peter:

Reageren? Leesfrontaalnaakt@gmail.com.

 


Home

Archief

 

Become a Patron!
 

Let op: Toelating van reacties en publicatie van opiniestukken van anderen dan de hoofdredacteur zelf betekent geenszins dat hij het met de inhoud ervan eens is.

 

pbgif (88k image)
 

Vermaakt u zich een beetje met deze site? Laat uw waardering blijken met een kleine donatie (grote mag ook!): NL59 RABO 0393 4449 61 (SWIFT BIC RABONL2U) o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.

 

pbgif (88k image)
 

(Advertentie)
 

 

pbgif (88k image)
 

Meest gelezen in augustus

O Ga je nu Wierd Duk ontslaan, Telegraaf?

O Roos en Dijkgraaf doen een Hans Koningsje

O De jacht op moslimvrouwen is geopend

O Nikabs en vrouwentepels

O Waarom de aarde kapot moet van Domrechts

O Wat er gebeurt als de leugen regeert

O Tijd voor eerherstel van mijn persoontje, lijkt me

O Koerdistan is bezet

O Leunstoelfeministen

O Hé politie, ga zwarten en moslims vangen!

 

Meest gelezen ever

O YouPorn

O Verplicht naakt douchen op school, jongens en meisjes bij elkaar

O De koning van het uittrekken van de damesslip

O Het totale en angstwekkende gebrek aan integriteit van de #Metoo-meute

O Het historische besef van Jeroen Pauw

O Opbokken met je racistische kinderfeestje

O De extreemrechtse terreur van Twitter-troll Ans Aarsema

O Anne Faber en de moslims

O Anita Borst is een held

O Smachten en soppen met Thierry Baudet

 

pbgif (88k image)
 

CONTACT
Stuur uw loftuitingen en steunbetuigingen naar Frontaal Naakt.

 

NIEUWSBRIEF
Ontvang gratis de Frontaal Naakt nieuwsbrief.

 

pbgif (88k image)
 

BLURBS
“How does it feel to be famous, Peter?” (David Bowie)

“Frontaal Naakt dient een publiek belang” (mr. P.L.C.M. Ficq, politierechter)

“Ik vind dat je beter schrijft dan Hitler” (Ionica Smeets)

“Wie verlost me van die vieze vuile tiefuslul?” (Lodewijk Asscher cs)

“Pijnlijk treffend” (Sylvana Simons)

“Echt intelligente mensen zoals Peter Breedveld.” (Candy Dulfer)

“De Kanye West van de Nederlandse journalistiek.” (Aicha Qandisha)

“Vieze gore domme shit” (Tofik Dibi)

“Ik denk dat de geschiedenis zal uitmaken dat Peter Breedveld de Multatuli van deze tijd is.” (Esther Gasseling)

“Nu weet ik het zeker. Jij bent de antichrist.” (Sylvia Witteman)

“Ik ben dol op Peter. Peter moet blijven.” (Sheila Sitalsing)

“Ik vind hem vaak te heftig” (Hans Laroes)

“Schrijver bij wie iedereen verbleekt, weergaloos, dodelijk eerlijk. Om in je broek te piesen, zo grappig. Perfecte billen.” (Hassnae Bouazza)

“Ik moet enorm lachen om alles wat Peter Breedveld roept.” (Naeeda Aurangzeb)

“We kunnen niet zonder jouw geluid in dit land” (Petra Stienen)

“Jij levert toch wel het bewijs dat prachtige columns ook op weblogs (en niet alleen in de oude media) verschijnen.” (Femke Halsema)

“De scherpste online columnist van Nederland” (Francisco van Jole)

“Elk woord van jou is gemeen, dat hoort bij de provocateur en de polemist, nietsontziendheid is een vak” (Nausicaa Marbe)

“Als Peter Breedveld zich kwaad maakt, dan wordt het internet weer een stukje mooier. Wat kan die gast schrijven.” (Hollandse Hufters)

“De kritische en vlijmscherpe blogger Peter Breedveld” (Joop.nl)

“Frontaal Naakt, waar het verzet tegen moslimhaat bijna altijd in libertijnse vorm wordt gegoten.” (Hans Beerekamp – NRC Handelsblad)

“De grootste lul van Nederland” (GeenStijl)

“Verder vermaak ik mij prima bij Peter Breedveld. Een groot schrijver.” (Bert Brussen)

“Landverrader” (Ehsan Jami)

“Voorganger van de Linkse Kerk in Hersteld Verband.” (Carel Brendel)

“You are an icon!” (Dunya Henya)

“De mooie stukken van Peter Breedveld, die op Frontaal Naakt tegen de maatschappelijke stroom in zwemt.” (Sargasso)

‘De website Frontaal Naakt is een toonbeeld van smaak en intellect.’ (Elsevier weekblad)

“Frontaal Gestoord ben je!” (Frits ‘bonnetje’ Huffnagel)

“Jouw blogs maken hongerig Peter. Leeshonger, eethonger, sekshonger, geweldhonger, ik heb het allemaal gekregen na het lezen van Frontaal Naakt.” (Joyce Brekelmans)

‘Fucking goed geschreven en met de vinger op de zere plek van het multicultidebat.’ (jury Dutch Bloggies 2009)

Frontaal Naakt is een buitengewoon intelligent en kunstig geschreven, even confronterend als origineel weblog waar ook de reacties en discussies er vaak toe doen.’ (jury Dutch Bloggies 2008)

‘Intellectuele stukken die mooi zijn geschreven; confronterend, fel en scherp.’ (Revu)

‘Extreem-rechtse website’ (NRC Handelsblad)

‘Peter schrijft hartstochtelijk, natuurlijk beargumenteerd, maar zijn stijl volgt het ritme van zijn hart.’ (Hafid Bouazza) ‘Complimenten voor Frontaal Naakt.

‘Scherpe confrontatie, zelfs als die soms over grenzen van smaak heen gaat, is een essentieel onderdeel van een gezonde democratie.’ (Lousewies van der Laan)

‘De meeste Nederlanders zijn van buitengewoon beschaafde huize, uitzonderingen als Peter Breedveld daargelaten.’ (Anil Ramdas)

‘Peter Breedveld verrast!’ (Nederlandse Moslim Omroep)

‘Breedveld is voor de duvel nog niet bang’ (Jeroen Mirck)

‘Nog een geluk dat er iemand bestaat als Peter Breedveld.’ (Max J. Molovich)

‘Godskolere, ik heb me toch over je gedróómd! Schandalig gewoon.’ (Laurence Blik)

 

pbgif (88k image)
 

 

pbgif (88k image)
 

LINKS

 

 

 

RSS RSS