Home » Archief » Het einde van de wereld


[14.06.2018]

Het einde van de wereld

Jesse Dijksman


Club Orient

Hij stond bij de ingang van zijn strandhuisje op me te wachten, met zijn armen naast zijn lichaam. Het hele stuk dat ik moest lopen vanaf de weg tot aan de rotsen waarop het huisje stond, had ik hem zien staan, onbewogen.

Vorige week nog had een commando-eenheid van dertig zwaar bewapende agenten en soldaten een van de anderen uit zijn complex moeten halen. Hij liet ons eerst zijn zes beveiligers doodschieten voordat hij zich over gaf. Dat vond ik nou zo typisch aan sommigen van hen, dat ze de levens van anderen verspilden alleen maar om een punt te maken. Natuurlijk wist hij dat hij niet zou winnen van ons, hoe zwaarbewapend zijn mannen ook waren, en hoe diep zijn bunker onder zijn villa. Tegen een leger, ook al is het van een klein land als het onze, kan je niet op als individu. En omdat verzetten tegen de rechtvaardigheidswet van 2022 zwaar bestraft wordt, komt het je op keiharde straffen te staan. Hij komt de cel nooit meer uit. Van de man hier verwachtten we geen problemen. Hij was alleen alleen, al een heel jaar, had geen wapens.

Buren hadden hem zien aankomen in een klein reddingsbootje, vlak na het begin van het einde. Ze vingen hem op, want zo waren we in ons land tijdens de eerste fase, en toen vertelde hij dat zijn jacht was vergaan een paar mijl uit de kust, tijdens een storm. Later vond de kustwacht een van zijn verdronken bemanningsleden op de rotsen meer naar het zuiden, en resten van zijn schip.

Egoïstische mannen

Zijn strandhuisje stond met de rug naar het bos, uitkijkend over de zee. Een pad liep vanaf deze kleine woning naar zijn grotere landgoed, met fruitbomen, nu allemaal dood, notenbomen, ook dood, en een paar kassen, waar verlicht door elektrische lampen voldoende eten werd geproduceerd voor hem. Meer dan voldoende zelfs. Onder de grond had hij, net als al zijn collega multimiljonairs, een bunker, groot genoeg om met tientallen mensen een comfortabel bestaan te leiden (in ieder geval volgens de bouwtekeningen die in het gemeentelijk archief waren opgeslagen).

Hij stak zijn hand op toen ik door de zwarte sneeuw naar hem toe ploeterde. Ik zwaaide een korte groet terug, concentreerde me verder op de wandelstok waarmee ik me op de been hield in de dikke, glibberige laag.
‘Ik verwachtte je al,’ zei hij, overbodig. Ik gaf hem een hand.
‘Laten we naar binnen gaan,’ zei hij en ik knikte.

Het waren er honderden, verspreid over het hele land. Rijke mensen, allemaal, invloedrijk en machtig voor het Einde. Slim genoeg om een plek te laten bouwen ver van alle mogelijke oorlogen en andere rampen vandaan. In ons land hadden ze grote stukken grond opgekocht om daar enorme buitenhuizen op te bouwen, met kelders en bunkers waar ze voor jaren voedsel opsloegen, en systemen om lucht en water te filteren. Vaak hadden ze ook wapens, wat voor extra veel problemen zorgde. Twee van ons team waren doodgeschoten door mannen die vonden dat we het recht niet hadden. Domme, egoïstische mannen. Eerst niets doen om de ondergang van de wereld tegen te houden, en daarna alles doen om maar geen last te hebben van de consequenties. Nu leefden ze niet mee, die eikels.

Scheutje whiskey

Hij zei niets terwijl hij thee voor me zette. Om hem heen stonden manden en dozen vol met groenten en fruit, aardappelen. Er was ook een kist met medische benodigdheden bij. Hij had me waarschijnlijk expres hier willen ontmoeten, waar ik kon zien hoe hard hij zijn best deed. Ik wist al dat hij elke dag voedsel uit zijn volledig geautomatiseerde kassen uitdeelde aan de bewoners uit het dichtstbijzijnde dorpje. Ik wist ook al dat er elke dag mensen langskwamen om het eten te helpen inpakken in dozen en kisten. En ik was me er bewust van dat hij zijn geneeskundige ruimte met de Autodoc ter beschikking aan de lokale arts had gesteld, zodat patiënten die niet op tijd naar de stad vervoerd konden worden, toch goede medische zorg kregen in noodgevallen.
De thee was warm en goed. Hij bood me ook een scheutje whiskey aan voor erin, maar dat sloeg ik natuurlijk af. We dronken in stilte.

‘Ik weet wat er gaat gebeuren,’ zei hij toen, ‘en ik begrijp het.’
Ik knikte. Fijn als ik geen nutteloze discussies hoefde te voeren, als ze niet boos werden en ik moest gaan dreigen.
‘Ik heb echt mijn best gedaan,’ zei hij, ‘geld gegeven aan partijen die er iets tegen wilden doen. Véél geld. En ik had als eerste overal zonnepanelen op mijn daken, ook bij mijn kantoren. We reden alleen nog maar in elektrische auto’s. En ook namens mijn bedrijf sprak ik me altijd expliciet uit voor een betere toekomst, een groene, duurzame toekomst. En tégen de corrupte partijen die daarbij in de weg stonden. Ik probeerde het echt! Maar ja,’ zei hij toen en keek naar buiten naar de lucht die nu al ruim anderhalf jaar grijs was en waar de vieze zwarte sneeuw uit neer bleef dwarrelen die planten, dieren en mensen verstikte als ze niet beschermd waren.
‘Het was niet genoeg,’ zei hij en ik knikte weer.

Toen begon hij te huilen. Dat had ik nog niet eerder meegemaakt. Ik liet hem even, wist ook niet zo goed wat ik moest doen, maar na een tijdje stond ik op en ging naast hem zitten en sloeg mijn arm om zijn schokkende schouders. Even werkte dat averechts, kwam het met gierende halen uit hem, maar toen kalmeerde hij. Ik liet hem los en boog me voorover om wat servetjes te pakken, liet hem zijn neus snuiten. Hij keek me dankbaar en een beetje gegeneerd aan.
‘Lekker stom hé,’ zei hij. ‘Zit ik dan, als directeur van de op één na grootste SAS-ontwikkelaar uit de hele wereld zomaar een potje te grienen bij een volslagen onbekende.’
Hij stond op en liep naar het raam.

Stront aan de knikker

‘Ik heb vijf broers,’ zei hij, ‘die ik had gezegd hier naartoe te komen als er stront aan de knikker was. Wereldwijde stront. En tien vrienden gevraagd, van voordat ik rijk werd natuurlijk, geen kontlikkers die op mijn geld uit waren, gewone mannen, twee vrouwen ook trouwens! Vrienden die het me vertelden als ik me als een eikel gedroeg. Door hun ben ik altijd normaal gebleven.’ Hij lachte. ‘Dat hoop ik tenminste.’
Hij staarde naar buiten.
‘Ze hadden allemaal een familie, kinderen, soms zelfs kleinkinderen. En ze mochten allemaal hier naartoe komen. Maar er kwam niemand,’ zei hij.

We keken samen naar de grijze zee onder de grijze lucht. En ik dacht aan het geheime besluit van anderhalf jaar geleden, waar ik eigenlijk niet van af mocht weten. Het besluit om niemand meer toe te laten. Om alle naderende schepen te laten zinken en alle vliegtuigen neer te schieten. We wisten dat we niet iedereen konden voeden, na de ondergang van de aarde. Vol was al overvol.
Hij draaide zich om, keek me aan.
‘Ik zou kunnen blijven om de mensen te helpen. Ik weet hier alles te vinden, zou me echt heel nuttig kunnen maken.’
Ik keek naar de zee waar alle schepen waren gezonken, ook de schepen waar zijn vrienden op zaten, als ze al zover waren gekomen. Toen keek ik hem aan en hij knikte.
‘Ik weet het,’ zei hij. ‘Alleen families met kinderen.’
In de wet vastgelegd. De toekomst was belangrijk, daarom mochten families met jonge kinderen in de veiligste plekken wonen, met het schoonste water en de beste luchtfilters. Hij liep naar een bureau waar een laptop stond, wees er op.
‘Ik was al begonnen met een handleiding, over hoe alles hier werkt. Er zijn een paar apparaten die af en toe moeilijk doen. En er zijn geheime codes voor sommige systemen. Als ik door werk, krijg ik het wel voor het eind van de dag af.’
‘Weet je wat,’ zei ik toen, tot mijn eigen verbazing, ‘je mag hier nog een week blijven om de nieuwe bewoners in te werken en alles uit te leggen. Het zijn allemaal mensen uit het dorp, dus je kent ze. En de dokter. Ze zullen dat prettig vinden.’

Zijn gezicht klaarde op.
‘Mag dat?’
Ik lachte. ‘Eigenlijk niet. Maar mijn leidinggevende geeft me wel wat vrijheid om af en toe zelf beslissingen te nemen. Ik zet gewoon in mijn verslag dat je wat complexe systemen moet uitleggen.’
Hij lachte ook. ‘Gek dat ik daar zo blij mee kan zijn, met een week.’
We keken elkaar aan.
‘En wat doe ik over een week?’
‘We hebben appartementen in de stad. Schoon water, goede filters. We laten je niet stikken.’
‘Als iemand werk voor me heeft,’ zei hij, ‘ook al is mijn kennis wat verouderd, ik was altijd een goede programmeur. Misschien software voor de ondergrondse boerderijen programmeren? Ik heb hier alles ook ontworpen.’
Ik haalde mijn schouders op. Het maakte mij niet zo heel veel uit hoe hij zijn tijd doorbracht als hij hier eenmaal weg was.
Toen keek ik even goed naar hem, naar de lange, kale, uitermate succesvolle softwarebaas die honderden miljoenen had verdiend met de verkoop van zijn bedrijf. De man die ooit duizenden werknemers had, die de lokale politiek in zijn stad mee hielp bepalen. Er leek een oude onzekerheid op te komen, een die verborgen had gelegen onder al zijn successen, die allemaal verdwenen waren met het Einde van de Wereld. Ineens leek hij op een verlegen tiener die zoveel tijd doorbracht achter de computer dat hij vergeten was hoe hij met mensen om moest gaan.

Huizen afgepakt

Uiteindelijk ging hij naar de stad. Hij kreeg het baantje waar hij om vroeg. Hij ging zelfs naar een praatgroep van zes voormalig rijke mannen die eens per week samenkwamen om te vertellen hoe onrechtvaardig het allemaal was, dat hun geld en land en huizen waren afgepakt. Ze maakten plannen om de wereld weer te gaan veroveren als de duisternis voorbij was. Ze deden voorstellen aan de regering en, toen die hen negeerde, aan de gemeente. Daar kregen ze ook geen voet aan de grond. Maar hij was in ieder geval lekker bezig.

Toch hing hij zich op, een paar maanden later. Misschien omdat duidelijk werd dat de duisternis nog een paar jaar zou duren en hij dat vooruitzicht niet aan kon. Misschien omdat het hem, anders dan zijn collega’s, niet lukte om iemand te vinden om mee te daten. Misschien had hij gehoord dat zijn hoestje longkanker was, zoals zoveel mensen die boven de grond moesten leven. Filters waren nooit perfect. Of misschien had hij via via gehoord van de geheime wet waardoor geen van zijn vrienden en familie aan was gekomen, voelde hij zich verraden door ons land. Ik wist het niet. Ik wist wel dat ik de enige was bij zijn begrafenis.

En toen de lucht weer opklaarde, jaren en jaren later, heb ik mijn best gedaan om ervoor te zorgen dat in het dorpje naast zijn landgoed een pleintje naar hem werd vernoemd. Dat kleine beetje onsterfelijkheid gunde ik hem wel. Of hij daar blij mee zou zijn geweest: ik denk het niet. Ik deed het ook vooral voor mezelf.

Jesse Dijksman is afgestudeerd als scenarioschrijver aan de Schrijversvakschool in Amsterdam. Schrijft vooral korte verhalen en scenario’s. Heeft Lukida.com opgericht om ervoor te zorgen dat kunstenaars meer (structurele) inkomsten kunnen krijgen door bijvoorbeeld abonnementen aan te bieden.

Jesse Dijksman, 14.06.2018 @ 07:31

[Home]
 

1 Reactie

op 14 06 2018 at 07:32 schreef Peter:

Reageren? Leesfrontaalnaakt@gmail.com.

 


Home

Archief

 

Become a Patron!
 

Let op: Toelating van reacties en publicatie van opiniestukken van anderen dan de hoofdredacteur zelf betekent geenszins dat hij het met de inhoud ervan eens is.

 

pbgif (88k image)
 

Vermaakt u zich een beetje met deze site? Laat uw waardering blijken met een kleine donatie (grote mag ook!): NL59 RABO 0393 4449 61 (SWIFT BIC RABONL2U) o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.

 

pbgif (88k image)
 

(Advertentie)
 

 

(Advertentie)
 

Nu in de boekhandel! ‘Krimp is een huiveringwekkende zoektocht naar de oorsprong van vrouwelijk geweld.’

 

 

(Advertentie)
 

 

pbgif (88k image)
 

 Meest gelezen in juli

O Hoe de trollenhordes van de extreemrechtse, racistische agitproppers Arthur van Amerongen en Rob Hoogland proberen Dirk-Jan van Baar te slopen
O Siena
O Geef de Russische trollen maar weer de schuld
O Censuur in de wetenschap: blaffen tegen de verkeerde boom
O They’ve taken her children away
O Het is te vroeg voor Nederlandse excuses voor slavernij
O Er is niks subtiels aan het racisme van Han ten Broeke
O Veelo en Foucault
O De Brexit-kronieken (6): terugval tot de natiestaat
O Refugee crisis? What refugee crisis?

Meest gelezen ever

O YouPorn
O Verplicht naakt douchen op school, jongens en meisjes bij elkaar
O ‘FUCK OFF ben je niet goed bij je kankerkop stinkhoer’
O Smerige kutnicht
O Fact-check: ging Adil Rashid vrijuit omdat hij moslim is? Neen.
O Konijntje Castricum
O Journalistieke principes
O Frontaal Naakt leeft!
O Holland for foreigners: Can’t you take a racist joke?
O Komt een Arabier bij Zomergasten

 

pbgif (88k image)
 

CONTACT
Stuur uw loftuitingen en steunbetuigingen naar Frontaal Naakt.

 

NIEUWSBRIEF
Ontvang gratis de Frontaal Naakt nieuwsbrief.

 

pbgif (88k image)
 

BLURBS

“How does it feel to be famous, Peter?”
(David Bowie)

“Ik vind dat je beter schrijft dan Hitler”
(Ionica Smeets)

“Wie verlost me van die vieze vuile tiefuslul?”
(Lodewijk Asscher cs)

“Pijnlijk treffend”
(Sylvana Simons)

“Echt intelligente mensen zoals Peter Breedveld.”
(Candy Dulfer)

“De Kanye West van de Nederlandse journalistiek.”
(Aicha Qandisha)

“Vieze gore domme shit”
(Tofik Dibi)

“Ik denk dat de geschiedenis zal uitmaken dat Peter Breedveld de Multatuli van deze tijd is.”
(Esther Gasseling)

“Nu weet ik het zeker. Jij bent de antichrist.”
(Sylvia Witteman)

“Ik ben dol op Peter. Peter moet blijven.”
(Sheila Sitalsing)

“Ik vind hem vaak te heftig”
(Hans Laroes)

“Schrijver bij wie iedereen verbleekt, weergaloos, dodelijk eerlijk. Om in je broek te piesen, zo grappig. Perfecte billen.”
(Hassnae Bouazza)

“Ik moet enorm lachen om alles wat Peter Breedveld roept.”
(Naeeda Aurangzeb)

“We kunnen niet zonder jouw geluid in dit land”
(Petra Stienen)

“Jij levert toch wel het bewijs dat prachtige columns ook op weblogs (en niet alleen in de oude media) verschijnen.”
(Femke Halsema)

“De scherpste online columnist van Nederland”
(Francisco van Jole)

“Elk woord van jou is gemeen, dat hoort bij de provocateur en de polemist, nietsontziendheid is een vak” (Nausicaa Marbe)

“Als Peter Breedveld zich kwaad maakt, dan wordt het internet weer een stukje mooier. Wat kan die gast schrijven.”
(Hollandse Hufters)

“De kritische en vlijmscherpe blogger Peter Breedveld”
(Joop.nl)

“Frontaal Naakt, waar het verzet tegen moslimhaat bijna altijd in libertijnse vorm wordt gegoten.”
(Hans Beerekamp – NRC Handelsblad)

“De grootste lul van Nederland”
(GeenStijl)

“Verder vermaak ik mij prima bij Peter Breedveld. Een groot schrijver.”
(Bert Brussen)

“Landverrader”
(Ehsan Jami)

“Voorganger van de Linkse Kerk in Hersteld Verband.”
(Carel Brendel)

“You are an icon!”
(Dunya Henya)

“De mooie stukken van Peter Breedveld, die op Frontaal Naakt tegen de maatschappelijke stroom in zwemt.”
(Sargasso)

‘De website Frontaal Naakt is een toonbeeld van smaak en intellect.’
(Elsevier weekblad)

“Frontaal Gestoord ben je!” (Frits ‘bonnetje’ Huffnagel)

“Jouw blogs maken hongerig Peter. Leeshonger, eethonger, sekshonger, geweldhonger, ik heb het allemaal gekregen na het lezen van Frontaal Naakt.” (Joyce Brekelmans)

‘Fucking goed geschreven en met de vinger op de zere plek van het multicultidebat.’
(jury Dutch Bloggies 2009)

Frontaal Naakt is een buitengewoon intelligent en kunstig geschreven, even confronterend als origineel weblog waar ook de reacties en discussies er vaak toe doen.’
(jury Dutch Bloggies 2008)

‘Intellectuele stukken die mooi zijn geschreven; confronterend, fel en scherp.’
(Revu)

‘Extreem-rechtse website’
(NRC Handelsblad)

‘Peter schrijft hartstochtelijk, natuurlijk beargumenteerd, maar zijn stijl volgt het ritme van zijn hart.’
(Hafid Bouazza)

‘Complimenten voor Frontaal Naakt. Scherpe confrontatie, zelfs als die soms over grenzen van smaak heen gaat, is een essentieel onderdeel van een gezonde democratie.’
(Lousewies van der Laan)

‘De meeste Nederlanders zijn van buitengewoon beschaafde huize, uitzonderingen als Peter Breedveld daargelaten.’
(Anil Ramdas)

‘Peter Breedveld verrast!’
(Nederlandse Moslim Omroep)

‘Breedveld is voor de duvel nog niet bang’
(Jeroen Mirck)

‘Nog een geluk dat er iemand bestaat als Peter Breedveld.’
(Max J. Molovich)

‘Godskolere, ik heb me toch over je gedróómd! Schandalig gewoon.’
(Laurence Blik)

 

pbgif (88k image)
 

 


 

pbgif (88k image)
 

LINKS


RSS RSS