Wat nu?

Lagonda

Soms gaat de werkelijkheid te snel om bij te benen. Zo was ik van plan om me tijdens het zomerreces eens uitgebreid in de koran te verdiepen, om u in mijn eerstvolgende column te trakteren op allerlei lucide inzichten omtrent het woord van allah. Ik had op het internet reeds een Engelse vertaling van de koran opgeduikeld en uitgeprint op handzaam strandformaat. Ik had ook al een steelse blik in het boek geworpen en voorzichtig een paar regeltjes gelezen. Het blijkt dat zelfs bij een minimale dosering de koran al de indruk wekt alsof iemand keihard in je oor staat te brullen. Dat beloofde wat, en tevreden sloot ik het boek: alleen al deze agressieve toonzetting bood ruim voldoende stof voor een column. Maar toen kwam de rechtszaak van Mohammed B. En toen kwam de bomaanslag in London. En toen nog een. En toen kwam de mededeling dat ook Nederland aan de vooravond van een dergelijke aanslag staat. En ik was nog niet eens goed en wel in de koran begonnen! Soms gaat de werkelijkheid te snel om bij te benen.

Ineens leek het ook een zinloze onderneming; wat moet de wereld nu met mijn schijtlollige commentaar op de koran? Sterker: wat moet ik überhaupt nog schrijven over de islam? Wat moet ik zeggen dat al niet op duizenden nieuwssites en weblogs is gezegd? Op forums en blogspots schuiven we elkaar steeds opnieuw dezelfde informatie over de islam toe: wat er in de koran staat, column zus, artikel zo, wat arabist Janssen heeft geschreven, wat Ephimenco ervan vond, essay van Oriana Fallaci dit, editorial in The Times dat. Moet je dit lezen — goed verwoord! Moet je dat lezen — strakke tekst! Heb je dat al gezien? Wist je dit al? Heb je hier al van gehoord?

Dagelijks zijn er ontelbare nieuwsfeiten over de duistere kant van de islam te vinden. Over onthoofdde Boeddhisten in Thailand, slavenhandel in Afrika, Islamitische potenrammers, verkrachters, vrouwenslagers, ophangers, stenigers en bommenleggers. Over foeterende imams, scheldende imams, prekende imams, imams met fatwa’s en imams die geen handje geven. En over alle manieren waarop schaamteloos geprobeerd wordt om koran, sharia en jihad aan de man te brengen; om allah’s wil erdoor te drukken in wet en samenleving. Integratie, multiculturaliteit, pogingen tot het inpolderen van een religie die geen concurrentie duldt; het zijn allemaal gepasseerde stations.

Het beeld is ondubbelzinnig duidelijk: de islam is al 1500 jaar uit op wereldheerschappij, en bedient zich al 1500 jaar lang van dezelfde methoden om dit doel te bereiken. Een ultragewelddadige voorhoede, die aangevuurd door het woord van allah het smerige werk verricht, daarbij heimelijk ondersteund en bewonderd door een ongrijpbare achterhoede, die zich zo lang mogelijk hult in leugens, stilzwijgen en onwetendheid, maar zich op het moment dat het er op aankomt, zal ontpoppen als een onverzettelijke en met name alomtegenwoordige tegenstander.

Je bent moslim, of je bent het niet. En wie moslim is, streeft naar een wereld vol met moslims, en staat op voet van oorlog met niet-moslims. Punt uit. De vraag of je voor het bereiken van dit ideaalbeeld geweld beoefent of rechtvaardigt, is niet belangrijk. Zolang anderen het op zich nemen om met terreur jouw ideaalbeeld te verwezenlijken, kun je je de luxe permitteren om je van je fanatiekere geloofsgenoten te distantiëren. Maar deze ogenschijnlijke distantie betekent niks: wie na de bomaanslagen in London nog een hoofddoek ombindt, of bidt in de richting van mekka, verraadt zich als iemand die hetzelfde einddoel voor ogen heeft als de bommengooiers.

Hoewel het algemeen bekend is dat een groot deel van de op sociaal-democratische principes grootgebrachte opiniemakers er alles aan doet om dit beeld te ontkennen, te verdraaien of te bagatelliseren (een fenomeen waar eveneens op duizenden weblogs aandacht aan wordt besteed), lijken ook de kritische geesten over nauwelijks meer slagkracht te beschikken. Als een krassende plaat wordt keer op keer dezelfde waarheid benoemd, maar lijkt niemand in staat te zijn een opvolging aan deze waarheid te geven.

Dus de onvermijdelijke vraag dringt zich op: wat nu? Het gevaar is duidelijk, en in al haar facetten benoemd en geanalyseerd — wat doen we er nu aan? Ik heb geen enkele fiducie in het zelfreinigende vermogen van de islam, of de emanciperende invloed van de gematigde moslims. Schisma’s binnen een religie komen meestal juist voort uit de drang terug te keren naar de wortels van die religie, en levert dus uiteindelijk weer fundamentalisme op. Het zullen vooral externe krachten zijn die de autoriteit van de Islam moeten breken. Zo is dat ook met het christendom gebeurd; de niet aflatende kritiek van mannen als Kant, Voltaire en Nietzsche, en vooral het verzengende licht van de wetenschap, is dodelijk gebleken voor de geloofwaardigheid van de bijbel.

Is het niet hoog tijd om eens de tegenaanval in te zetten, en de Islam met een van haar eigen wapens te bestrijden; de radicale en nietsontziende ontworteling? Is het niet hoog tijd dat de macht van allah wordt gebroken, en zijn heilige waarheden stelselmatig onderuit worden gehaald en bespot? Is het niet hoog tijd dat de moslim hardhandig wordt losgerukt uit die heerlijke roes van de islamitische utopie? Is het niet hoog tijd dat onze wetenschappers creationistische nonsens en andere claims van animistische tovenarij aan stukken schieten? Is het niet hoog tijd om via media en politiek de principes van onze verlichting, onze burgervrijheid en onze beschaving luid en duidelijk te bezingen? Is het niet hoog tijd om glashard aan moslims duidelijk te maken dat hun religie op geen enkele wijze bijdraagt aan een mooier, langer of gelukkiger leven, en dat de islam een beschimmeld en nauwelijks serieus te nemen relikwie is geworden?

En bent u, lezer, wellicht zelf moslim? Wat doet u er aan? Hoe erg vindt u dat geweld uit naam van uw geloof eigenlijk? Spreekt u uw geloofsbroeders daarop aan? Is dat wel genoeg? Bent u eigenlijk zelf wel in staat om zonder jeukende handen over uw geloof te discussiëren? Waarom bent u eigenlijk nog moslim? Schaamt u zich niet? Zo nee, waar bent u dan precies trots op? Kunt u niets anders vinden om trots op te zijn? Wees er trots op dat u Turk of Marokkaan of Nederlander bent, wees er trots op dat u man of vrouw bent, wees er trots op dat u vuilnisman of hartchirurg bent, wees er trots dat u mens bent, dat u leeft, wees desnoods trots op uw huis of auto. Maar wees er toch vooral NIET trots op deel uit te maken van deze miserabele en nutteloze geloofscultuur, die alleen maar dood, verderf en slavernij te bieden heeft; niet alleen voor haar tegenstanders, maar uiteindelijk ook voor haar volgers.

Maar goed — ook deze column is er weer een voor op de grote hoop. Hoera, bravo, goed gezegd, maar ook ik ben maar een van de vele stemmen die alleen benoemen, en niet kunnen oplossen. Ik weet niet wat ik anders moet doen, of liever, ik kan me er niet toe zetten. Is dit nou die door Theo van Gogh gehekelde aanname dat “het wel los zal lopen”, of is het toch gewoon angst? De tragische onwil om noodzakelijkerwijs vuur met vuur te bestrijden, is door Shakespeare prachtig beschreven in de figuur van Hamlet, die zich er maar niet toe kan brengen zijn verraderlijke en moorddadige oom aan het mes te rijgen, terwijl de noodzaak voor deze daad met de dag groter wordt. Uiteindelijk gaat Hamlet aan zijn besluiteloosheid ten onder en een berg lijken is, zoals gebruikelijk bij Shakespeare, alles dat rest. Wie of wat gaat ervoor zorgen dat het nu eens niet zover komt?

Lagonda schreef al teksten op een weblog, puur voor het eigen plezier, totdat Frontaal Naakt besloot hem aan de vergetelheid te ontrukken. Lagonda is 49 procent mannelijk, 51 procent vrouwelijk en 100 procent esotericus. Haar schrijfstijl wordt door sommigen ervaren als ‘een warm bad’, door anderen weer als ’totaal genadeloos’. Het is maar hoe de pet staat. Meer op de Lagonda blogspot.