de sub-optimale contra-tactiek
Duns Ouray
Schaken wordt gewonnen door steeds de beste zet te doen. Poker niet. Bij poker is het beste spel verliezend.
Wat wordt hiermee bedoeld? Bij poker zijn van alle spel-situaties de kansen op winst of verlies te berekenen. Het is dus eenvoudig om een computer een statistisch optimale tactiek te laten spelen. Maar met zo’n computer ben je binnen een uurtje al je geld kwijt.
Het probleem is voorspelbaarheid. Een computer zal berekenen dat je met sterke kaarten hoog moet inzetten. Een tegenspeler kan nu uit de hoge inzet afleiden dat de computer met sterke kaarten speelt. Díe kennis geeft de tegenspeler zoveel voordeel, dat hij de computer al snel bankroet heeft gespeeld.
De winnende tactiek bij poker is statistisch sub-optimaal, omdat daarmee de onvoorspelbaarheid behouden blijft. Je moet dus fouten maken om te kunnen winnen.
Het is een unieke eigenschap van poker dat een sub-optimale tactiek winnend is. Hoewel, uniek? Het leven zélf zit vol met voorbeelden van de ‘sub-optimale contra-tactiek’.
Neem een puber die geld steelt uit de portemonnaie van zijn vader. Onze puber steelt dat geld niet van een vreemde, omdat dit slecht zal uitpakken.
Maar de voorspelbaarheid van zijn vader, die immers geen aangifte zal doen, maakt diefstal een aantrekkelijke onderneming, waarbij de verwachte winst ruimschoots het eventuele verlies compenseert.
Een ander voorbeeld is terreur. Het Westen heeft, na de Holocaust, voorop gesteld dat wij nooit meer groepen collectief zullen benaderen. Mensen op groepseigenschappen afrekenen noemen wij discriminatie.
Het is precies díe voorspelbaarheid die door moslims wordt geëxploiteerd. Hoewel terreur een collectief doel heeft (namelijk de islamisering van het Westen), is het voor ons onmogelijk om collectieve tegenmaatregelen te nemen.
De hoofdredactie van de Volkskrant schreef onlangs dat de terroristen niet kunnen winnen. Ik geloof niet dat die hoofdredactie veel tijd aan de poker-tafel heeft doorgebracht. Dan wist men wel beter.
Duns Ouray is epistemoloog, maar nu even niet. De Nederlandse politiek is vaak bron van inspiratie voor zijn tweede leven als scribent. Duns beleeft een pervers genoegen aan deze mensentuin. IJdelheid en arrogantie komen weliswaar overal voor ‘in het wild’, maar komen in de Nederlandse politiek toch het best tot hun recht. Zie ook Het Vrije Volk.
Reacties op dit artikel zijn gesloten. Wilt u reageren?
Stuur een e-mail naar de redactie.
RSS