Hocus Pocus

Lagonda

Everyday Nakedness

Lagonda heeft het nogal druk gehad de laatste paar weken. Druk met veel werk, krappe deadlines en onmogelijke productietrajecten. Het is inmiddels allemaal achter de rug, maar het heeft de nodige nachtrust gekost. Avonden, nachten en weekenden heb ik doorgehaald om de boel op tijd af te krijgen. Erg slopend, hoewel het ook boeiend is om te ervaren wat chronisch slaaptekort met je hoofd doet. Als je lange tijd weinig of niet slaapt, dan betreden je hersenen een soort van permanente sluimermodus, af en toe doorbroken met korte momenten van hyperconcentratie en stralend inzicht. In deze schemerzone tussen slaaptekort en overwerk, zapte ik zo nu en dan de TV eens aan, om toch niet geheel verstoken te blijven van de gebeurtenissen in de wereld. Met glazige ogen kijk ik naar de reclames die langskomen.

Een reclame voor kattenvoer. Eentje voor een verzekeringsmaatschappij. Dan een zwarte bluesgitarist die zijn klaagzang zingt: I don’t steal, I don’t rob, but you gotta give me a job! You gotta give me a job! Daarna een reclame over vieze geurtjes in je afwasmachine (“Zet dat ding dan áán!”, kreun ik), en daarna het journaal, dat opent met lulnieuws over het salaris van de directeur van Essent. Big fucking deal — links in de bocht. Ik zucht de TV weer uit, en staar nog even naar de nalichtende beelden op mijn netvlies. En ineens springen mijn hersens even aan: was daar nou net een allochtoon op de televisie, die ik onder dreiging van diefstal en roof verplicht was een baan te geven? Pardon? Wat zullen we nou krijgen?

Het nieuwste linkse stokpaardje heet “discriminatie op de arbeidsmarkt”, en is na de rellen in Parijs enorm populair geworden. Het idee is dat de mislukte integratie van allochtonen enkel en alleen te wijten is aan hun ongelijke kansen op de arbeidsmarkt. Ze worden daar immers gediscrimineerd, krijgen dus geen werk, en glijden volkomen logischerwijs af naar een leven van criminaliteit en terrorisme — en daar kunnen ze dan helemaal niks aan doen. Vreselijk, is het. En de schuld voor dit alles ligt uiteraard bij die verdorven rechtse ondernemers, die onze samenleving toch al niks beters te bieden hebben dan werkgelegenheid, welvaart en belastingcenten, en van wie het volkomen logisch is dat ze minderbedeelden onderdrukken door ze te discrimineren. Dat doen rechtse mensen namelijk altijd.

De vraag is nu: IS er sprake van structurele discriminatie op de arbeidsmarkt? Zijn er cijfers waarmee dat wordt aangetoond? Worden al die racistische werkgevers bij bosjes veroordeeld? Nee, nee en nee natuurlijk niet. Oh, er zullen heus werkgevers zijn die om oneigenlijke redenen geen Marokkaan in dienst willen nemen, maar een kind kan begrijpen dat de grote hiaten in taalbeheersing, opleidingsniveau en maatschappelijke integratie in veel hogere mate bijdragen aan de achtergestelde positie van de allochtoon op de arbeidsmarkt.

Want hoe kan verwacht worden dat allochtonen een gelijke kans op de arbeidsmarkt hebben als de schooluitval binnen deze groep al zo hoog is? Hoe kan men verwachten dat moslims een goede aansluiting op een openbare middelbare school kunnen maken, als ze hun jeugd in het isolement van een dichtgeplakte islamitische basisschool hebben doorgebracht? En wat is in hemelsnaam het nut van anonieme sollicitaties, als steeds meer allochtone jongeren niet eens een diploma van de middelbare school hebben, en dus sowieso geschoolde arbeid op hun buik kunnen schrijven?

Maar u mag deze vragen helemaal niet stellen. U moet dom blijven. U moet *geloven* dat de achtergestelde positie van de allochtoon enkel en alleen is te wijten aan de discriminatie die hem ten deel valt in ons nare land. En daarom dient deze boodschap middels suggestie direct in ons onderbewuste geplant te worden, zonder dat ons kritische bewustzijn lastige vragen gaat stellen. Hoe doe je zoiets? Nou, ongeveer zoals een goochelaar dat doet: met behulp van afleiding. Het publiek kijkt naar de bezwerende gebaren van de lege hand, terwijl de andere hand stiekem de speelkaarten wegmoffelt.

Let er eens op, hoe de aandacht van ons bewustzijn voortdurend wordt opgeëist door allerlei ronkend nieuws, terwijl de besluiten die daadwerkelijk eens een kritische blik kunnen gebruiken haast zonder slag of stoot in stelling worden gebracht. Let er eens op, hoe met name angst wordt toegepast om het kritische vermogen van het brein te verlammen. Voortdurend worden we lastiggevallen met nieuws over vage gevaren — gevaren die niet te beteugelen zijn, en die ineens heel erg acuut zouden kunnen worden.

Belangrijk hierbij is dat het gevaar geen inlossing kent; er mag geen voltooiing plaatsvinden, maar het moet als een inktzwart doemscenario boven ons hoofd blijven hangen. Ons brein is namelijk bijna niet in staat om spannende verhaaltjes zonder einde naast zich neer te leggen; het spannende verhaal blijft dan actief en actueel, en het blijft onze aandacht opeisen. Neem de angst voor terrorisme, bijvoorbeeld. Of neem vogelgriep — dat is helemaal perfect! Vogelgriep: het is overal en nergens, het is wellicht dodelijk, en het kómt, ooit, maar wannéér? Whahahah, wees maar goed bang! Een willekeurig Aziatisch warenhuis dat instort, eist meer slachtoffers dan de vogelgriep tot nu heeft gedaan, maar desalniettemin staat het hele land in rep en roer zodra er ergens een dooie eend wordt gevonden.

En terwijl de bevolking met ingehouden adem de laboratoriumuitslagen afwacht, en angstvallig nog maar eens de terrorismefolder doorbladert en de vaccins natelt, is onze onbeschermde geest uiterst ontvankelijk voor de suggesties van ideologische propaganda. En zo is ook de theorie over “discriminatie op de arbeidsmarkt” als voldongen feit en diepe overtuiging rechtstreeks in het collectieve onderbewustzijn van het volk geïnjecteerd. Kunt u zich herinneren dat er *ooit* een maatschappelijke discussie over deze theorie is gevoerd? Nee hè? Die heeft namelijk helemaal niet plaatsgevonden; na de rellen in Frankrijk wás het immers gewoon zo. Punt! Inmiddels duikt in maatschappelijke debatten deze theorie op als een onwrikbare basiswaarheid; als uitgangspunt *waarmee* gediscussieerd wordt, in plaats van een hypothese *waarover* gediscussieerd wordt.

Je hoort het op de radio, in het keutelige gezwatel van de DJ’s. Je leest het in het aangedikte gewauwel van de Volkskrant of de Vrij Nederland. Je hoort het als vanzelfsprekend gegeven in de vragen van Witteman, Pauw en Polak, en ook Jürgen Raymann weet het minstens een maal per uitzending te noemen om instemmend applaus van zijn publiek te oogsten. En dat reclamefilmpje met die bluesgitarist spant natuurlijk de kroon — een duidelijker inkijkje in de verborgen agenda van links kan ik me niet wensen. Een column is te klein om alle voorbeelden te noemen; let u er toch vooral zelf eens op.

Schokkend, hoe de treurige en alarmerende werkelijkheid omtrent de beroerde positie van allochtonen in ons land wordt verdraaid, enkel en alleen om een ideologisch punt te scoren. Maar blijkbaar is dit de weg die links wenst te gaan: een probleem oplossen door een niet-bestaande oorzaak aan te pakken. Men is dus blijkbaar niet wezenlijk in een oplossing geïnteresseerd. En denkt u eens even mee: wat zal de toekomst brengen, als blijkt dat de groep allochtone voortijdige schoolverlaters (en dus ook de groep allochtone werklozen) steeds groter wordt, links blijft volharden in het verhaal dat het allemaal aan de werkgevers ligt, en een rode coalitie op het pluche mag plaatsnemen?

Ik voorspel binnen nu en vijf jaar een vorm van gedwongen sollicitatiebemiddeling; werkgevers worden verplicht al hun vacatures aan te melden bij de overheid, die vervolgens op zoek gaat naar een geschikte kandidaat. Een speciaal daarvoor opgeleide ambtenaar begeleidt dit traject, en is ook aanwezig bij de sollicitatiegesprekken, die voor de vorm nog gevoerd moeten worden. De werkgever is verplicht een keuze te maken uit de aangedragen kandidaten, en mag niet letten op huidskleur. En in een later stadium, als blijkt dat allochtonen zonder diploma nog steeds niet worden aangenomen, mag op het CV naast de naam en land van herkomst ook het opleidingsniveau weggelaten worden. Eindelijk werk voor iedereen, en de werkgever betaalt, want die heeft toch geld te veel. Hoera!

Ja, lach maar. De mensheid heeft vreemdere bokkensprongen gemaakt om ideologie voorrang te verlenen aan de werkelijkheid. Zo wordt ons land verkwanseld door een van rode dadendrang doortrokken establishment, dat zich elke dag weer verder bekwaamt in het creëren van allerlei zogenaamd urgente issues waarvoor Zij — en alleen Zij — in een nimmer te bereiken toekomst wellicht een oplossing zou kunnen bieden. Moedwillig laat Zij u ronddwalen in het niemandsland tussen hoop en vrees, waar u aan het lijntje wordt gehouden met de schijnvertoning die onze mediademocratie is. Allemaal om een relatief klein aantal ijdeltuiten het idee te geven dat zij volgens hun eigen maatstaven dik in orde zijn en excelleren in het rondstrooien van sociale menslievendheid. Na hen de zondvloed! — het enige doemscenario waar u zich terecht zorgen over kunt maken.

Lagonda is 49 procent mannelijk, 51 procent vrouwelijk en 100 procent esotericus. Haar schrijfstijl wordt door sommigen ervaren als ‘een warm bad’, door anderen weer als ’totaal genadeloos’. Het is maar hoe de pet staat. Meer op de Lagonda blogspot.