The Bum

Gin Hageman

No veil is required by Ameer Normandi

In Nederland wordt succes niet gewaardeerd. De uitspraak ‘doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’ heeft zich ontwikkeld tot een nationale cultuurtrek, die zelfs tot in de wetgeving doorgevoerd wordt. Kijk, we staan graag met ons belerende vingertje in arme landen te wijzen naar arme kindertjes die toch vooral naar school moeten. Educatie wordt gezien als de bouwsteen voor een stabiele samenleving. Als het aan ons ligt komt half jeugdig Afrika in de schoolbanken om van de honger. En in eigen land dwingen we jongeren er graag toe tot hun achttiende mee te werken aan de toekomstige opname in een privékliniek van hun onderbetaalde docenten. De filosofie achter het Nederlandse systeem is dat mensen die niet willen studeren met alle mogelijke middelen en moeite geforceerd moeten worden een boek op te pakken, terwijl mensen die juist wel graag willen studeren op hun zoektocht naar financiering alleen de bordjes richting goot kunnen vinden.

Natuurlijk wil Vader Staat wel íets investeren in de kenniseconomie. Maar dan wel graag binnen een systeem waar studenten en scholieren binnen zo kort mogelijke tijd worden klaargestoomd tot robotjes die allemaal hetzelfde truukje beheersen. Teveel individueel onderscheid moet er niet zijn, we moeten immers wel normaal blijven doen. En daarbij heeft Vader Staat het blijkbaar moeilijk sinds de invoering van de euro, want het grossiert nu in inflatie op de diplomamarkt. Het is een makkelijk en efficiënt systeem, dat wel. Met een paar simpele en rigide wetten kan Vader Staat erop toezien dat geen enkele student zijn kop met enig gemak boven de meute kan uitsteken. Het is duidelijk dat Vader Staat van mening is dat jonge mensen niet zelf kunnen denken. Het lesmateriaal wordt als kant-en-klaar maaltijd opgediend, de stoom is er in de meeste gevallen zelfs al van af geblazen. Zo ziet Vader Staat het graag; keurige studenten die met mes en vork de hapklare brokken braafjes tot zich nemen. Heb je de verkeerde maaltijd gekozen? Dan mag je een nieuwe maaltijd halen. Natuurlijk. De staat schiet het de student zelfs voor, later wel terugbetalen graag, tegen een forse rente. Maar het gaat om het idee natuurlijk.

In de kantine van dit staatsapparaat worden die maaltijden uitgedeeld door een onafhankelijke cateraar. De cateraar heeft het er maar druk mee. Maaltijden moeten telefonisch besteld worden, maar daar heeft de cateraar dan wel een aparte telefonische service voor ontwikkeld. Omdat je de maaltijd zelf niet eerst kunt voorproeven of zelfs maar bekijken heeft de cateraar een informatielijn ingesteld. Via die informatielijn zou je dan gedetailleerd op de hoogte gebracht worden van de ingrediënten van de maaltijd, de hoeveel calorieën en vet, en van de uiterste houdbaarheidsdatum. Maar omdat de cateraar niet graag verlies draait moet hij wat beknibbelen op het personeel. Hij kan het zich niet veroorloven allemaal echte koks aan de informatielijn te zetten, dus zijn het de hobbybakkers die een kans krijgen zich op een professionele manier met eten bezig te houden. En dat gaat weleens mis. Logisch. En dan krijg je weleens een maaltijd waarvan de houdbaarheidsdatum veel eerder verstrijkt dan je van tevoren was verzekerd. Als je daarmee je recht op de allerlaatste maaltijd verspeeld hebt, heb je pech. Dan moet je maar ergens anders gaan eten, je dieet drastisch omgooien, of gewoon op straat gaan bedelen om voedsel.

Het mooie is dan wel dat wanneer je uiteindelijk op straat belandt, dat Vader Staat dan ineens wel weer maaltijden voor je kan verstrekken. Het komt alleen uit een andere keuken. Maar je hebt mazzel. Zolang je zelf geen moeite doet om aan eten te komen, staan de deuren van deze gaarkeuken wagenwijd voor je open. Je krijgt zelfs meer te eten dan wanneer je als student de eindjes aan elkaar probeerde te knopen. Je kan er eigenlijk van verzekerd zijn dat je kroegleven gebeiteld zit voor de rest van je leven. En dat je nooit meer zelf moeite hoeft te doen om aan eten te komen. Vader Staat wil namelijk graag dat mensen uit de Bruine Kroeg hun roes onder hun eigen dak uitslapen. En als je dan nog een poging doet er zelf iets van te maken, innovatieve manieren probeert te vinden om je studentenleven te combineren met de gaarkeuken, dan word je er al snel van verzekerd dat dat helemaal niet hoeft. Liever niet zelfs. En als je er dan toch met alle geweld nog iets van wil maken, dan moet je ook maar voor je eigen maaltijden zorgen. Kijk, de gaarkeuken van de Sociale Dienst is er niet voor mensen die iets willen leren. Vaak ook niet voor mensen die iets willen doen. Je mag er zelfs geen maaltijden lenen. Ze hebben daar graag mensen die zich gespecialiseerd hebben in hun hand ophouden. Vader Staat investeert met alle liefde in mensen die niets willen of kunnen. De echte investering in de kenniseconomie laat onze vader liever over aan De Bank. Maar De Bank neemt het begrip kenniseconomie wel erg letterlijk. En omdat we zo tevreden zijn met onze normale gang van zaken is niemand dan ook van plan getalenteerde aankomende sociale wetenschappers te eten te vragen, als ze daarom verlegen zitten. Alle keukens zijn gesloten. Doe toch normaal!

Gin Hageman, studente culturele antropologie te Amsterdam, probeert de wereld te verbeteren met haar weblog The Vault. De opmerkelijke cocktail van naïef idealisme, cynische humor, zoete sentimentaliteit en botte hooghartigheid die ze haar lezers voorzet en waarbij ze een pen hanteert die even sierlijk als dodelijk is, maakt de wereld in elk geval weer een stukje interessanter.

« terug naar home