Sprookjes
Michiel Mans
Geachte premier,
Mocht het vorige keren zo zijn geweest dat mijn mails aan u geen specifieke vragen inhielden, deze keer is dat anders. In Paul Rosenmöllers TV-programma uitte u de wens om op alle scholen, inclusief de openbare, kennis van godsdiensten in het curriculum op te laten nemen. U liet na het humanisme en het atheïsme te noemen als onderdeel van een dergelijk curriculum. Waarom liet u deze twee qua omvang niet onaanzienlijke groepen, buiten uw voornemen? Indien uw antwoord is dat beiden geen religies zijn, misleidt u uzelf. Het zijn gelukkig geen religies maar het zijn wel alternatieven hiervoor en evenzeer een denkrichting of filosofische bron van moraal en ethiek. Het zijn evenzeer bronnen van inspiratie, steun en innerlijke rust.
Als u van plan bent om tijd van ambtenaren en belastinggeld van burgers vrij te maken voor religies, waaronder gewelddadige religies die pretenderen de enige ware te zijn, dienen ook deze twee stromingen ruimschoots aan bod te komen in het curriculum. Vele Nederlanders geloven’ niet in religieuze sprookjes. Alleen die* klassikaal te behandelen en het humanisme en atheïsme achterwege te laten, is ondemocratisch en in strijd met het gelijkheidsprincipe. Naar mijn idee is religie sowieso niet iets waar de overheid tijd en geld aan moet spenderen. Als u uw plannen doorzet of uitwerkt, gaat u het humanisme en het atheïsme dan in de plannen meenemen? Waar het het atheïsme betreft ben ik gaarne bereid aan het curriculum mee te werken.
Ik zie uw antwoord met belangstelling tegemoet.
Met vriendelijke groet,
Michiel Mans
* Behalve de nodige grote religieuze stromingen, wijs ik u ook graag op de talloze kleinere die dan evenzeer aandacht verdienen. Een aantal noemde ik in eerdere schrijven al zoals Juju de grote, en de kleine, Manitou en sinds kort schijnt er ook iets van een spaghetti-achtige Grootheid volgelingen te hebben gekregen. Natuurlijk doen deze schertsgoden allen onder voor de enige ware God en leider allen, Atheus -juichen en jubelen voor Hem.
Michiel Mans (1956) is grotendeels autodidact, een ‘lezer’ met interesses in geschiedenis, filosofie, politiek en wetenschap. Hij komt uit een nest van ‘boerenverstand’ aan moederskant en een ‘oud koloniaal uitzuigersgeslacht’ aan vaderskant. Een mix van Drents humanisme en rechts reactionair in een liberale, sceptische saus.
RSS