Wouters afgang
Willem de Zwijger
Wouter Bos zweeg jarenlang, maar dat moest een reden hebben: als de echte test – kamerverkiezingen – zich aandiende kregen we het grote visioen te zien dat zich in stilte had ontwikkeld. De visie op de rol van de staat in de economie, op de verhouding tussen collectiviteit en privaat, op samenhang en competitie, op vrijheid en solidariteit.
Helaas. Het zwijgen was geen strategie, maar een uiting van armoede aan ideeën. Er was een korte flirt met een Scandinavisch model, waarvan niet meer werd vernomen. Er kwam een historische blunder over de AOW – van een orde die ook het CDA ooit twintig zetels had gekost. Er kwam iemand op de lijst die premie-betalers hun pensioen niet gunt. Vervolgens was er de onvergeeflijke draai over de Turkse Holocaust-ontkenning.
Wouter is iemand die Blair wil doen in een tijd dat Blair geheel en al passé is. Wouter is iemand die electoraal succes heeft gehad – bij de verkiezingen voor de huidige kamer en voor de gemeenteraden – door te zwijgen. Dit is geen tijd meer om te zwijgen. Het is al helemaal geen tijd om te draaien, en te draaien, en nog eens.
Op dit moment eet de PvdA de SP niet electoraal leeg, maar andersom. Ik gun het de PvdA van harte, maar de SP heeft natuurlijk helemaal geen visie meer op de samenleving. ‘Wij hebben geen alternatief voor het kapitalisme’, zei SP-kamerlid Irrgang. Apart standpunt voor een Socialistische Partij. De SP heeft succes door simpel te hameren op zorgkosten, huren en bij tijd en wijle Bush. Een maatschappijvisie is dit niet. Toen Marijnissen op zijn weblog een voorzichtig loflied afstak op ondernemen, zagen zijn reaguurders dat ondernemen helemaal zitten – maar dan wel met behoud van uitkering.
Het draaiboek voor Bos lag klaar, en hij volgde het niet. CDA’er Bert de Vries schreef een in al zijn saaiheid explosief boek, bedoeld voor zijn eigen partij, maar volstrekt geschikt als minimum-programma voor de sociaal-democratie. Een vernietigend commentaar op Balkenende’s verwoestende ‘weg met de staatsschuld in één generatie’ en een pleidooi voor het handhaven van de verzorgingsstaat en het investeren in de toekomst. Terwijl een, inmiddels, uitgelaten Balkenende zich uitleeft in het “Ein Prosit” van zijn (en mijn!) heartland (eins, zwei, drei, saufen!) oogt Bos echter overbodig boos over dingen die niemand begrijpt.
Het is, kortom, tijd voor visie in de Partij van de Arbeid. Tijd voor nieuw leiderschap, voor een Nederlandse Ségolène Royal.
Willem de Zwijger is ‘de stem van politiek incorrect links’. Hij rijdt een poenige SUV.
RSS