Pamela en de wolven

Pamela Hemelrijk

Heer Lieve Heiland! Wat zijn de reacties op een pleidooi voor de stateless society toch altijd voorspelbaar, primitief en vooral overijld!

Zo ook op internet; daar tref ik overal dezelfde tegenwerpingen aan (vaak zijn ze ook zo agressief van toon: “O ja? En hoe moet het dan met dit? En hoe moet het dan met dat? En hoe moet het dan met zus? En hoe moet het dan met zo? Hè? Vertel me dat eerst maar eens, jij wijsneuzige ouwe taart!” In die geest.)

Hier volgt dan ook mijn repliek op de meest gedebiteerde tegenwerpingen, die in hun gelijkvormigheid opmerkelijk veel weg hebben van een geconditioneerde reflex.

Tegenwerping: “Wat een ongehoord leuterverhaal! Je schrijft: ‘Bovendien is het verboden wat je doet, want moorden is strafbaar.’ Hoe bedoelu? Als er geen overheid meer is, is er toch ook geen strafrecht meer? En ook geen rechterlijke macht? En ook geen politie? En ook geen gevangenissen? Mens, ga koken!”

Antwoord: Het is een grote misvatting om te denken dat er in een stateless society geen rechtspraak kan bestaan. Zelfs in ons systeem wordt de rechtspraak geacht volstrekt onafhankelijk van de overheid te opereren (de bekende trias politica). In de praktijk komt daar bij ons geen moer van terecht, want de rechtspraak wordt bij ons gefinancierd door de overheid, en wiens brood men eet etc. Daarom is dit systeem nou juist zo’n flutsysteem. Er zijn allerlei andere manier te bedenken om de rechtspraak te financieren, maar daar willen de mensen niet eens over nadenken, zo verslaafd zijn ze aan een nanny-state, that tells them what to do.

Tegenwerping van ene Kaatje: “Wie moet de rechtspraak dán gaan financieren? Want als mijn brein nog voldoet, is het nog steeds zo dat de burger nu dus voor de rechtspraak betaald. Belastingen weet je wel. Vertel dus maar eens wie dan anders de rechtspraak moet finacieren.
Kom maar eens met die prachtideeën voor een ander systeem. En wiens brood de rechters dán gaan eten volgens jou.”

Antwoord: Met alle genoegen Kaatje. Een onafhankelijke rechtspraak zou, evenals ordehandhaving, gefinancierd kunnen worden door degenen die er – in welke vorm dan ook -gebruik van maken. Het bekende profijtbeginsel. Als twee partijen een conflict hebben, en ze leggen dat aan een onafhankelijke rechter voor, dan krijgen ze na afloop gewoon een nota in de bus, die ze kunnen doorsturen naar hun rechtsbijstandsverzekering. (Zo gaat het in onze gezondheidszorg ook, en iedereen vindt dat de gewoonste zaak van de wereld. Als je je blindedarm eruit hebt laten halen, krijg een rekening van het ziekenhuis, en die stuur je door naar de FBTO of de Aegon.) Een banketbakker of een arts wil ook voor zijn diensten betaald worden, dus waarom een rechter dan niet? What makes him so special?

Het grote voordeel van dit systeem is ten eerste dat er geen dwang aan te pas hoeft te komen, en ten tweede dat je er een gigantische hoeveelheid geldverspilling mee voorkomt. De rechtspraak wordt voor zijn dienstverlening rechtstreeks door de klanten betaald, zonder tussenkomst van een miljoenenverslindende overheidsbureaucratie.

Ook beveiliging door een politie-apparaat kan op die manier betaald worden; via de verzekering. Je betaalt (vrijwillig) een jaarlijkse premie, en in ruil daarvoor heb je recht op politiebescherming. Het grote voordeel daarvan is dat zo’n door de verzekering ge-exploiteerd politie-apparaat er groot belang bij heeft om het misdaadcijfer zo laag mogelijk te houden. Dan hoeft de verzekeringmaatschappij namelijk minder schadeclaims uit te keren. In mijn systeem krijgen politiemannen van de verzekeringmaatschappij vette bonussen uitgekeerd als er in hun rayon bijna geen misdrijven zijn gepleegd. (Bij onze staatspolitie is het precies omgekeerd: als er weinig misdaad is, wordt het lokale korps ingekrompen, en als de misdaad de pan uit rijst, krijgt het lokale politiekorps er meer geld bij. Niet echt een incentive om de misdaad doeltreffend te bestrijden, geef toe.)

Wat betreft criminelen die iemand hebben beroofd, mishandeld of vermoord: die zou je tot zus of zoveel jaar werkkamp kunnen veroordelen in plaats van ze in de gevangenis te smijten. Het geld dat ze daar verdienen kun je dan gebruiken om die werkkampen mee te financieren (je laat ze als het ware hun eigen water en brood betalen), en wat er overblijft kan aan hun slachtoffers worden uitgekeerd. Bij ons strijkt de staat alle boetes op, en de slachtoffers kunnen het lazarus krijgen. Mijn favoriete schrijver, de Canadees Stephan Molineux, heeft eens een waar woord gesproken: “Als X (misdaadbestrijding) geacht wordt het doel te zijn, en Y (belastingheffing) het middel; en X wordt nooit verwezenlijkt, maar Y des te meer, dan kun je maar één conclusie trekken: het is andersom. Belastingheffing is het doel, en misdaadbestrijding en armoedebestrijding zijn het middel om die belastingheffing te rechtvaardigen.”

Mijn alternatieven (of liever gezegd die van het libertarisme, want ik heb dit allemaal niet zelf bedacht – was het maar waar) lijken me alleszins het overwegen waard, maar zoals ik al zei: iedereen begint onmiddellijk als een kip zonder kop te briesen van verontwaardiging als je het waagt het onderwerp zelfs maar aan te snijden. Jij bent verslaafd aan je eigen ketenen; een bekend verschijnsel, bij mensen die langdurig van hun vrijheid worden beroofd. Je ziet het ook bij slachtoffers van gijzelingen. Nou dag Kaatje, als je nog meer vragen hebt dan zeg je het maar.

PS. Tekenend overigens dat je uitgerekend met de termen ‘begroting’ en ‘subsidie’ komt aanzetten. In mijn systeem bestáát er juist helemaal geen staatsbegroting of staatssubsidie. Iedereen betaalt rechtsreeks voor de diensten waar hij gebruik van maakt, al dan niet via een vrijwillige verzekering. Het is duidelijk dat jij je in de verste verte geen voorstelling kunt maken van een maatschappij zonder een stelletje geschifte en incompetente despoten aan het hoofd. Maar je staat dan ook al vanaf de wieg bloot aan overheidspropaganda, zullen we maar zeggen. Zo zie je maar hoe makkelijk het is om een volk te brainwashen, vooral als je het onderwijs en het overgrote deel van de media stevig in je macht hebt – zoals onze overheid.

Reactie Kaatje: “Sodemieter gauw een eind weg met je psychologische praatje van je. Dacht je soms dat ik niet wist hoeveel psychologie er op die sites gesodemieterd worden. Psychologen álom daar. Met je fucking ketenen en daaraan verslaafd zijn.”
Dus alleen wie premie betaalt, krijgt bescherming en of zijn recht. Zijn er nog meer die dáár even over nadenken willen?”

Antwoord: Jij wilt dus liever gedwongen worden om voor je recht en je veiligheid te betalen, en wel door een instantie die eenzijdig de prijs mag bepalen, en die bovendien geen spat waar voor zijn geld levert (vraag dat maar aan die stakker van de Schiedammerparkmoord en dat weggepeste echtpaar uit de Diamantbuurt). Begrijp ik dat goed? Geef je daar de voorkeur aan? Waarom laat je het boodschappen doen bij Albert Heijn dan niet ook aan de staat over, tegen een door de staat eenzijdig te bepalen vergoeding?

Hier volgen de al net zo voorspelbare tegenwerpingen van ene Arend. (Hij scheldt me tenminste niet de huid vol, zoals Kaatje; dat is al heel wat. Dankjewel Arend, dat je me tenminste niet bedelft onder een stroom verwensingen! Ik heb het namelijk toch al zo moeilijk!)

Arend: …”Bij ‘geen overheid’ denk ik toch altijd een beetje aan landen als Somalië.
Ook zonder belasting te heffen kun je blijkbaar eigen legertjes creëren door een beroep te doen op het groepsgevoel van de eigen clan, of van allerlei religieuze en etnische groepen…”

…”Mensen zijn groepsdieren, die graag achter leiders aanlopen. Ook agressie is een wezenlijk onderdeel van de menselijke natuur. Dat kun je niet zomaar ‘afschaffen’, dat kun je hooguit reguleren. En in mijn ogen heb je daar toch een staat voor nodig. Die staat heb je trouwens ook nodig voor zaken als infrastructuur en gezondheidszorg. Niet alles is winstgevend; een school op het platteland, een (spoor-) weg door dunbevolkt gebied, het ontwikkelen van medicijnen tegen zeldzame ziekten; de markt lost dat niet op”…

…”Het is heel goed mogelijk om rechters door particulieren te laten betalen in plaats van door de overheid. Maar wie bepaalt de strafmaat? Dat lijkt me toch meer iets voor een gekozen regering (een overheid dus) die vanzelf weer medewerkers aanneemt om dingen te organiseren als verkiezingen, voorlichting, het bouwen van gerechtsgebouwen etc.”

Beste Arend, ouwe reus: Niet alle voorzieningen zijn winstgevend, daar heb je gelijk in. Maar de grote gewetensvraag is of je moreel het recht hebt om anderen te dwingen voor die verliesgevende voorzieningen te betalen, zelfs als ze er niet om hebben gevraagd en er geen gebruik van maken. Ik vind van niet. Eén ding staat vast: als je dat toch doet, dan wordt verliesgevendheid beloond en rentabiliteit afgestraft. Het enige wat je daarmee bereikt is dat steeds meer mensen gedwongen worden om steeds harder te werken teneinde steeds meer verliesgevende ondernemingen op de been te houden. Dit is niet bevorderlijk voor de welvaart, kan ik je verzekeren. En dus ook niet in het “algemeen belang”.

Om op je andere tegenwerpingen in te gaan:

– Inderdaad, ook zonder belastingen kun je eigen legertjes creëren, daar heb je gelijk in. Maar je voelt zelf ook nattigheid, anders zou je dat verkleinwoord niet gebruiken. Een privé ‘legertje’ is iets heel anders dan de Wehrmacht en de Waffen SS, dat zie je zelf ook wel in. Natuurlijk heb je ook in een stateless society gewapende conflicten, maar die zullen per definitie kleinschaliger en lokaler zijn, omdat de combattanten niet over onbeperkte hoeveelheden belastinggeld kunnen beschikken. Dat is in elk geval mooi meegenomen, zou ik zeggen.

– Inderdaad; mensen zijn groepsdieren die graag blindelings achter een leider aanlopen. Dat blijkt wel uit het verontwaardigde geschuimbek van Kaatje (‘sodemieter gauw een eind weg met je fucking ketenen’). Maar wat wil je daarmee zeggen? Dat ik aan die kuddedieren een voorbeeld moet nemen? Dat ik niet mag uitleggen hoe desastreus volgens mij de gevolgen zijn van dat blindelings achter leiders aanlopen? Zo nee, wat beoog je dan met het intrappen van deze open deur?

– Nee, je hebt de staat niet nodig voor gezondheidszorg, zoals ik hierboven al omstandig heb beargumenteerd, en ook niet voor infrastructuur. De eerste grote Amerikaanse spoorlijnen zijn aangelegd door private ondernemingen; ze functioneerden uitstekend, en de tarieven bleven dankzij onderlinge concurrentie keurig binnen de perken. Het ging pas mis toen de Amerikaanse overheid zich ermee begon te bemoeien. Die meende de aanleg van spoorlijnen te moeten bevorderen door enorme stukken grond aan weerszijden van het tracé cadeau te doen aan spoorwegmaatschappijen. En die spoorwegmaatschappijen gingen vervolgens uitaard massaal onrendabele spoorlijnen aanleggen van niks naar nergenshuizen, alleen maar om voor die ‘land-grants in aanmerking te komen.

Hier in Nederland hebben private ondernemers ooit aangeboden om een extra wegennet aan te leggen bovenop de bestaande verkeersknooppunten (doorgaand verkeer kan tegen een bepaald tarief de bovenste rijbaan gebruiken, waar geen afslagen en geen opstoppingen zijn, en wie daar geen behoefte aan heeft neemt gewoon de onderste rijbaan, die gratis is. De aanbieders waren bereid dat hele project op eigen kosten te realiseren, want ze hadden berekend dat het rendabel gemaakt kon worden. Hier deed zich dus een unieke gelegenheid voor om het leeuwendeel van de files op te lossen, zonder dat daaraan een cent belastinggeld hoefde te worden besteed. Maar je snapt het zeker wel: Verkeer en Waterstaat wilde er niets van weten, en het project werd ijlings getorpedeerd. Stel je voor dat het zou slagen! Dan zou daarmee de volstrekte overbodigheid van Verkeer en Waterstaat worden aangetoond! Dat konden ze bij Verkeer en Waterstaat natuurlijk niet riskeren. Het plan ligt dan ook al jaren in de onderste la van een raamambtenaar.

(Dit akkefietje bevestigt weer eens de stelling van mijn vriend Molineux, dat belastingheffing – en het voortbestaan van de bureaucratie zelf – het doel is, en gemoraliseer over solidariteit, armoedebestrijding, onderwijs, gezondheidszorg, wegenaanleg of what have you) het middel om dat doel te bereiken.)

– Wie bepaalt de strafmaat? De strafmaat voor elk delict ligt al sinds jaar en dag keurig vast in het Wetboek van Strafrecht. Het enige wat de politiek af en toe doet is die strafmaat verhogen of verlagen, of nieuwe dingen verzinnen om strafbaar te stellen. Ik zie niet in waar dat goed voor is. Het is zelfs heel slecht, want daardoor wordt het strafrecht net zo onberekenbaar als de damesmode; wat nu is toegestaan kan morgen strafbaar zijn, en andersom. Dus weet je als law-abiding citizen niet waar je je aan te houden hebt. Een mooi voorbeeld van deze willekeur is Janmaat, die een celstraf kreeg opgelegd vanwege de slogan ‘vol is vol’. Diverse politici en zelfs ministers hebben hem dat inmiddels nagezegd, maar ze zijn niet vervolgd. Het is juist dit soort meten met twee maten dat een rechtsstaat tot een farce maakt.

Eén ding nog, tot slot: iemand brengt te berde dat de stateless society een onhaalbare kaart is, ‘omdat de mens nu eenmaal geneigd is tot alle kwaad’. Hoe vaak ik dàt al niet heb gehoord! Beste reaguurder: als dat zo is, dan is het kiezen van een regering helemáál een onzalig idee. Want als de mens geneigd is tot alle kwaad, dan geldt dat ook voor politici. Of behoren die soms niet tot het menselijk ras? Dan zitten er in regering en parlement dus verhoudingsgewijs net zoveel schurken als overal elders. En die schurken zijn dan duizendmaal zo gevaarlijk als gewone huis-tuin-en-keuken criminelen, want zij mogen bepalen wat legaal is, beschikken over onmetelijke hoeveelheden belastinggeld, en kunnen politie en leger afsturen op wie ze maar willen. Tel uit je winst.

Tot zover mijn repliek. Nieuwe verontwaardigde reacties, verwensingen en bedreigingen kunt u inspreken na de piep.

Columniste Pamela Hemelrijk schreef voor Metro, het Algemeen Dagblad en De Gezonde Roker.