Stalins kwaadaardige stompzinnigheid
Traudl de Jonge
Illustratie: Pieter Hogenbirk
Sword Beach, Juno Beach, Gold Beach, Utah Beach en Omaha beach. Niet de namen van hagelwitte stranden op Temptation Island, maar de locaties waar geallieerde troepen, in juni 1944, aan land gingen om Europa definitief te verlossen van het nazisme. Deze landing in Normandië was, zoals iedereen weet, een groot succes. In minder dan een jaar stonden troepen onder leiding van generaal Patton in Praag en als politieke warhoofden hem niet hadden tegengehouden, zou hij Berlijn – in een moeite door – ook nog hebben bevrijd.
Linkse medemensen, evenwel, pronken graag met het feit dat het Rode Leger ’ten koste van onvoorstelbare offers’ de nazi’s aan het oostfront te lijf ging. Om aan te geven, uiteraard, dat die landing in Normandië niet zo veel voorstelde. Nooit, echter, hoor je die progressieve types over de kwaadaardige stompzinnigheid van Eerste Kameraad Stalin. De nazi’s hadden namelijk nooit tot de poorten van Leningrad, Moskou & Stalingrad kunnen oprukken als Stalin geen opperbevelhebber van het Rode Leger zou zijn geweest.
De tientallen miljoenen doden die Rusland na afloop van de Tweede Wereldoorlog moest betreuren, zijn daarom niet het bewijs van ‘de onbaatzuchtige wijze waarop dappere communisten hun leven hebben gegeven in de strijd tegen het nazisme’ maar, in de eerste plaats, het resultaat van Stalins criminele inslag. Zelfs overste Karremans zou, met de middelen die Stalin tot zijn beschikking had, de Nazi’s al in 1941 hebben verslagen.
Historicus Traudl de Jonge (Heiligerlee, 24 oktober 1973) is als onderzoeker verbonden aan het Stutterheim Del Ferro Instituut te Amsterdam. Aan de Zuid-Afrikaanse universiteit van Witwatersrand promoveerde zij in 1999 op het proefschrift Eyewash and deceit, an introductory study of Maoism and the communist quest for a paradise.
RSS