Vredelievendheid

Simon Kuyvenhoven

Het is begrijpelijk dat velen van ons zich afvragen of moslims in ons land passen. Degenen die vinden van niet, voeren echter redenen aan die stuk voor stuk leiden tot welles/nietes-discussies. Deze zwakke discussies verdelen ons land ernstig en staan een doeltreffend, helder en rechtvaardig beleid in de weg. Dit terwijl er wel degelijk een ijzersterk argument is waarom moslims niet zonder meer in onze samenleving passen. Dit argument is bovendien gestoeld op voor iedereen bekende feiten en kan wel leiden tot een doeltreffend en rechtvaardig beleid. Vreemd genoeg wordt het echter nooit in stelling gebracht.

De zwakke argumenten waarom moslims slecht integreren, die voortdurend op tafel worden gelegd, zijn grofweg in drie categorieën te verdelen:

1) Omstandigheden die zich binnen de moslimgemeenschap afspelen, zoals: de slechte positie van de vrouw, besnijdenis, eerwraak, importhuwelijken etc.

2) Irritaties op het raakvlak tussen de moslimgemeenschap en onze samenleving, zoals: moslims staan met hun rug naar onze samenleving, zij achten hun cultuur superieur aan de onze, men wil de islam boven onze wet plaatsen etc.

3) De notie dat moslims geen vredelievende mensen zijn, omdat: er onvoldoende oppositie tegen moslimterrorisme is, in de koran te veel gewelddadige en vooral te weinig vredelievende teksten staan, er te veel imams zijn die geweld prediken en haat zaaien etc. (Hierdoor zouden moslims in geen enkele samenleving waar zij een minderheid vormen kunnen integreren)

De zaken die in de eerste en tweede categorie genoemd worden, zijn uiteraard stuk voor stuk grote struikelblokken voor de acceptatie van moslims in ons land. Zij behandelen echter niet de allerbelangrijkste voorwaarde waaraan moslims moeten voldoen voordat ze kunnen integreren.

Het punt in de derde categorie legt wel de hoogste prioriteit bij di allerbelangrijkste voorwaarde: behoud van de vrede. Vredelievendheid is namelijk het belangrijkste criterium waaraan moslims dienen te voldoen om in Nederland te mogen blijven wonen. Immers, voordat we willen dat vrouwen niet meer onderdrukt worden, homo’s en andersgelovigen niet meer gediscrimineerd worden of dat mensen niet meer uit eerwraak vermoord worden, willen we dat de vrede in ons land behouden blijft.

Ook de argumenten waarom moslims niet vredelievend zouden zijn – zoals genoemd in de derde categorie – blijven echter leiden tot welles/nietes-discussies die een helder, doeltreffend en rechtvaardig beleid in de weg staan.

Dit terwijl hèt argument waarom moslims niet zonder meer vredelievend kùnnen zijn, als een schot voor open doel is: door iedereen te scoren en door niemand te pareren. De feiten: Het is algemeen bekend dat de grondlegger van de Islam excessief geweld heeft toegepast – door hemzelf dan wel in zijn opdracht – wat aan honderden mensen in zijn tijd het leven heeft gekost. Ook weet iedereen sinds de cartoonaffaire van vorig jaar dat in principe alle moslims over de hele wereld hun profeet volkomen heilig verklaren.

Welnu, moslims hebben het recht om hun gewelddadige profeet heilig te verklaren. Vervolgens hebben alle niet-moslims op hun beurt het recht om deze moslims als absoluut onvredelievend te bestempelen. Immers, een vredelievende persoon kan een gewelddadige persoon onmogelijk als heilige zien. Vredelievende mensen dienen een ieder die geweld heeft toegepast onomwonden te bekritiseren. Een heiligverklaring staat daar volkomen haaks op! *)

Waarde lezer, deze kwestie is zo helder als glas. Hiermee hebben alle niet-moslims een zeer duidelijk criterium in handen om de werkelijke vredelievendheid van alle moslims te bepalen. Alleen moslims die de grondlegger van hun geloof niet meer heilig verklaren – uiteraard op openlijke wijze en in heldere termen – kunnen geloofwaardig geacht worden wanneer zij spreken over vrede. Alleen deze moslims kunnen voort blijven wonen in onze vredige samenleving. Alle andere moslims – die dus met geen mogelijkheid vredelievend geacht kunen worden – dienen z.s.m. te vertrekken. Zij mogen eventueel terugkomen nadat ook zij hun profeet niet meer heilig verklaren, eveneens op niet mis te verstane wijze.

Op deze grondslag valt wel een glashelder, doeltreffend en rechtvaardig beleid te ontwikkelen dat zal leiden naar de inpasbaarheid van moslims in ons land. Het is immers volstrekt legitiem wanneer een volk ernaar streeft om te bestaan uit personen aan wier vredelievendheid op voorhand niet getwijfeld hoeft te worden. Alle andere kwesties uit de eerste en de tweede categorie kunnen dan aan bod komen voor de werkelijk vredelievende moslims die in ons land overblijven.

Degenen die bovenstaande priorizering niet juist vinden, dienen vooraleerst een van de volgende vragen te beantwoorden. Hoe kunnen zij iemand die een gewelddadige historische figuur heilig blijft verklaren als vredelievend zien? Is het streven naar een vredige samenleving – bestaande uit mensen aan wier vredelievendheid op voorhand niet getwijfeld hoeft te worden – niet het allerbelangrijkste doel van diezelfde samenleving?

*) Ik wil hierbij een onderscheid maken tussen de honderden doden die direct op het conto geschreven kunnen worden van de grondlegger van de islam en die ene keer dat de grondlegger van het christendom uit zijn slof schoot. Dit was toen hij uit razernij een stel geldwisselaars op een tempelplein met een zweep wegjoeg. Het een is een voorbeeld van ontoelaatbaar geweld, het ander een voorbeeld van menselijk handelen.

Simon Kuyvenhoven is in Pakistan geboren als zoon van ontwikkelingswerkers. Thans woont hij in San Salvador. Het moslimdebat, dat sinds 11 september 2001 pas goed van de grond is gekomen, volgt hij met grote belangstelling en nog immer stijgende verbazing.