Jaap Hamburger

Foto: UrbaNudismo

Afgelopen zaterdag zijn twee kleine schepen, vertrokken van Cyprus, de haven van Gazastad binnengevaren. Aan boord 46 vrijwilligers van 17 nationaliteiten. Een Ander Joods Geluid behoort tot de vele sympathisanten van deze bootreis.

Twee scheepjes meren af in een kleine haven. Iets alledaagser is er niet. Toch is deze vaartocht bijzonder. Het betekent, dat de Israëlische regering het verstandig heeft geoordeeld, om de zeeblokkade van Gaza voor één keer niet te handhaven. Premier Olmert en defensieminister Barak vreesden internationale negatieve publiciteit voor hun land, door de bootjes tot stoppen te dwingen, de bemanning te boeien en ter ondervraging naar Israël over te brengen. Olmert en de zijnen vreesden niet minder de positieve publiciteit, een golf van sympathie voor deze activisten, die de blokkade – symbolisch – doorbraken, die 200 gehoorapparaten aan boord hadden, bestemd voor kinderen met gehoorproblemen. Gehoorproblemen, mede veroorzaakt door de frequente Israëlische geluidsbombardementen met supersoon vliegende straaljagers, de ‘gehate ‘sonic booms‘ boven de hoofden van de bevolking van Gaza.

Politiek opportunisme heeft het zo gewonnen van de hardvochtigheid, waarmee Israël de Palestijnse bevolking van de Gazastrook van de wereld heeft afgesloten, met daadwerkelijke hulp van Egypte, en politiek bijgestaan door ‘het Kwartet’, waarvan Amerika en Europa deel uitmaken. Ten onrechte wordt Gaza alom de grootste openluchtgevangenis ter wereld genoemd; in een gevangenis zitten veroordeelde misdadigers. In Gaza echter wonen voor het overgrote deel onschuldige burgers. Gaza is geen gevangenis, maar een mensenkooi. Anderhalf miljoen mensen, opgesloten in een gebied, kleiner dan Texel en Terschelling samen.

De blokkade is één ding, maar ook bezetting van Gaza is niet opgeheven, al zijn soldaten en kolonisten niet meer permanent in de strook aanwezig. Bezetting is volgens het internationale recht: effectieve controle uitoefenen over een gebied. Israël heeft de effectiefst denkbare controle over Gaza: het beheerst er alle verkeer over alle grenzen eigenmachtig, aan de Egyptische kant met hulp van derden. Het beheerst naar eigen goeddunken het land, het luchtruim, en de zee. Het is bezetting met afstandsbediening. De bevolking graaft er in arren moede tunnels onder het woestijnzand naar Egypte. Ons wordt dat in onze media voorgehouden als een halve misdaad. De echte misdaad echter is deze nooit beëindigde bezetting en de wederrechtelijke blokkade van Gaza. Begonnen in januari 2006, aangescherpt in juni 2007.

Israël vertraagt zelfs de invoer van papier in Gaza, waarmee schoolboeken voor het nieuwe jaar gedrukt moeten worden. Het laat niet alle daarvoor in aanmerking gebrachte Palestijnse studenten uit Gaza naar Amerika vertrekken, om verder te studeren. Het laat urgente medische gevallen helemaal niet gaan voor behandeling. Een dag voor de bootjes afmeerden in Gaza, overleed een kind van twee jaar; de 240e patiënt die een voortijdige en mogelijke onnodige dood stierf, doordat medische hulp werd belemmerd. Rioolwaterzuiveringwerken kunnen in Gaza niet gebouwd worden; Israël laat nauwelijks cement door, en dan alleen nog van slechte kwaliteit. Ook hier heeft het zoals altijd het voorwendsel van ‘veiligheid’ opgevoerd: de Gazanen zouden met dat cement wel eens bunkers kunnen bouwen! Dat zullen bunkers worden! Bestand tegen de Israëlische vuurkracht van artillerie en luchtmacht. Bunkers, van waaruit eerst Israël en dan het hele Midden Oosten veroverd wordt. Israëlisch cement en een Islamistisch schrikbewind: daar schijnt maar een smalle streep licht tussen. Lees er het handvest van Hamas op na!

Duizenden Gazanen stonden zaterdag op het strand de twee activistenbootjes op te wachten; met mensen volgestouwde vissersschepen voeren de zee op, hen tegemoet. Men had daar bij willen staan, zoals men eerder bij het omver halen van het hek tussen Gaza en Egypte had willen zijn, zoals men getuige had willen zijn van de val van de Berlijnse Muur. De situatie is niet dezelfde, wel het principe dat in het geding is. Vrij verkeer van goederen en mensen is geen gunst, maar een mensenrecht, ook voor Palestijnen.

Zesenveertig burgers op twee bootjes houden de internationale politiek een spiegel voor. Doe iets! Maak duidelijk dat Israël nog immer en onverkort verantwoordelijk is voor leven en welzijn van Gaza. Zonder politieke ommezwaai duurt deze blokkade voort. Het is een misdrijf, politiek en humanitair. Haniyeh zei dat deze vaartocht het einde inluidde van de blokkade. Hij vergist zich deerlijk, helaas.

Wat wij nodig hebben voor een einde aan de verwurging van Gaza? Politici met VOC-mentaliteit, Nederlandse, Europese, die zelf scheep gaan op twee bootjes, met de namen ‘Verbeelding’ en ‘Moed’, op zoek naar nieuwe doorgangen in het vaarwater van de internationale diplomatie.

Jaap Hamburger is voorzitter van Een Ander Joods Geluid, dat zich enige tijd terug inspande om Afshin Ellian het zwijgen op te leggen vanwege een onwelgevallige mening. Nee! Frontaal Naakt een spreekbuis voor Een Ander Joods Geluid?! Jaaah, lieve kijkbuiskindertjes, een spreekbuis voor Een Ander Joods Geluid!