Handen
Herman van der Helm
Foto: UrbaNudismo
Een bezoek aan de kroeg. Veel bekenden, van wie ik de meeste enthousiast gedag zeg, een enkele stevig beetpak en een ander een paar zoenen geef.
Zo ook op vergaderingen, op de zaak en in familieverband. Zelden dat ik dan mensen een hand geef.
Wanneer schud ik wel mensen de hand? Meestal als ik in een nieuwe situatie kom met mij onbekenden, als ik in een formele setting aangeland ben, zoals een rechtszitting of openbare vergaderingen of hoorzittingen van een of ander overheidsorgaan of bij condoleances.
Hierbij is mijn houding afwachtend en schep ik, door een hand te geven, bewust een zekere afstand. Ik denk me dan minder kwetsbaar te voelen en win tijd om geestelijk te acclimatiseren. Als ik een hand ontvang van iemand, zie ik ook iets dergelijks bij hem plaats vinden. Ruimte scheppend voor zichzelf en de hei overkijkend.
Een hand geven is dus eigenlijk niet zozeer vriendelijk maar in behoorlijke mate berekenend en dient het eigenbelang.
Voor aanvang van rechtzaken schud ik ook bijna altijd de hand van mijn tegenpartij. Dit werkt de redelijkheid van partijen in de zitting in de hand. Slechts een enkele keer heb ik iemands hand geweigerd, omdat ik door deze persoon ontzettend benadeeld was. Ik heb, toen hij zijn hand uitstak, gezegd dat ik er niet toe in staat was en daar mijn excuses voor gemaakt.
Een gegeven hand kun je goed gebruiken om je gespreksgenoten te analyseren. De ene hand is namelijk de andere niet. Ik krijg zeer zachte handen, kordate handen, stevig knijpende handen, koude handen, warme handen. Kortom, allemaal handen die iets te vertellen hebben over de persoon die hem geeft. Luister ik goed naar de taal die deze handen spreken, dan krijg ik veel informatie over de persoon, waar ik gebruik van maak in het verdere gesprek.
Zomaar wat interpretaties: Koude handen horen bij mensen met veel ratio. Warme handen stralen gevoeligheid uit. Knijpende handen verraden een dominante persoonlijkheid. Veel informatie over individuen die eigenlijk verhinderen dat je een gesprek zonder vooringenomenheid ingaat. Een hand geven, tast dus de geestelijke integriteit van je gesprekspartner aan en eigenlijk ook zijn fysieke.
Mohammed Faizel Ali Enait weigert een hand te geven aan vrouwen en vanwege zijn gevoel voor gelijkheid ook aan mannen. Ik denk dat hij hiermee, zonder het waarschijnlijk zelf te beseffen, een goede bijdrage levert aan de bescherming van de privacy van individuen en zeker voorkomt hij ermee dat hij teveel inzicht krijgt in de gemoedstoestand van zijn tegenstanders. Dit kan alleen maar goed zijn voor ons aller toekomst.
Herman van der Helm is de geestelijke vader van de Naturistenwoonwijk Ypenburg en van het Burgernetwerk.
RSS