Boycot Nederland

Thomas Colignatus

Illustratie: Hu Ming

1) In 1989 kwam ik op het Centraal Planbureau (CPB) tot een herziening van een punt in de economische theorie. 2) Deze herziening werd getroffen door censuur door de directie van het CPB. 3) Sindsdien wacht ik totdat de censuur wordt opgeheven. 4) Het is altijd mogelijk dat iemand anders tot een zelfde inzicht komt, maar waarschijnlijk is het niet. 5) Zolang die herziening niet besproken kan worden, ontberen de collega-economen over de hele wereld het juiste inzicht en sleuren zij ons mee van de ene mode naar de andere, waarbij rampen niet zijn uitgesloten.

Sinds 2004 adviseer ik tot een boycot van Nederland totdat de wetenschappelijke censuur door de directie van het Centraal Planbureau (CPB) is opgeheven. Het CPB meldt nu dat de export inklapt met zo’n tien procent. We zijn dus op de goede weg. Laten we hopen dat het allemaal nog veel erger wordt. Ergens moet er een moment komen dat Nederland bereid is om een parlementaire enquête te houden naar de werkloosheid en de rol daarbij van het CPB.

Let op de nuance. De export klapt in omdat de hele wereldeconomie instort. En niet omdat de wereld nu gehoor geeft aan mijn advies tot een boycot van Nederland. Het lijkt er dus op dat ik nog geen gehoor krijg. Dat laat mijn redenering echter onaangetast. Want de wereldeconomie stort in omdat ik geen gehoor krijg.

Toen het advies tot de boycot niet hielp adviseerde ik in 2005 tot het ontslag van de hoogleraren economie (ook gepubliceerd in het blad van de VECON – leraren economie). Als dat advies toen niet overtuigde, misschien nu wel, nu het voor iedereen hopelijk duidelijk is hoezeer zij met hun verkeerde adviezen de economie zo hebben laten ontsporen. Maar het gaat er niet om dat zij ongelijk hebben gehad. Het gaat erom dat zij de vrijheid van wetenschappelijk denken niet hebben verdedigd.

Het zijn allemaal wat dramatische conclusies van een op zich eenvoudige redenering. Wanneer een redenering je brengt tot dramatische conclusies dan is het wel zo nuttig om die conclusies te blijven trekken. Het zijn maar conclusies en zij kunnen voor anderen verhelderend werken.

Als een wetenschapper tot de conclusie komt dat de wereldtemperatuur twee graden Celsius gaat stijgen dan is dat een denkelijk dramatische conclusie. Maar die wetenschapper doet slechts zijn werk. Het resultaat wordt gerapporteerd en anderen kunnen een en ander gaan controleren. Dat is vrijheid van wetenschappelijk denken.

Verantwoord je werk doen en conclusies trekken zonder dat er iemand met dictatoriale neigingen op je nek gaat zitten, iemand die zonder argumenten denkt het beter te weten.

Hier staat een bundel van artikelen over de kwestie: CPB-censuur en de crisis 2008+ (PDF).

Ik kan het natuurlijk mis hebben. Bij een goed tegenargument zal ik dat meteen toegeven. Maar wanneer er censuur is, zal ik die tegenargumenten niet horen, want de argumenten krijgen überhaupt al geen kans dus de discussie helemaal niet. Volgens mij heb ik het uiteraard niet mis, anders zou ik het betoog niet zo opbouwen. Wat de uiteindelijke situatie is, daar komt de wereld pas achter wanneer de censuur wordt opgeheven.

Wanneer de censuur wordt opgeheven en de wetenschappelijke discussie vrij gevoerd kan worden, zullen het natuurlijk de economen en de collegae van het CPB zijn die moeten aangeven dat zij tot nader inzicht zijn gekomen. Dat maakt de situatie natuurlijk precair.

Het is al geweldig dat het CPB kan melden dat de export dit jaar met tien procent instort en dat politiek Den Haag dit serieus neemt in plaats van hartelijk te gaan lachen. Er is dus al een grote vooruitgang geboekt ten aanzien van de reputatie van economen en het belang van economen voor de beleidsdiscussie. Het gaat nu om de kwaliteitsslag die gemaakt kan worden wanneer de censuur is opgeheven.

In ieder geval een hernieuwd advies: a) koop geen Nederlandse waar meer, b) zet je advies groot op je website en schrijf emails aan uw vrienden in het buitenland met hetzelfde advies, c) schrijf aan je kamerlid dat men moet ingrijpen, en dat men maar een parlementaire enquête moet houden hoe dit alles zo is kunnen gebeuren en al achttien jaar voortduurt, d) word lid van een partij die die enquête in het verkiezingsprogram zet, e) mutatis mutandis voor je vakbond. De vakbonden hebben een aardig plan Samen de crisis te lijf maar, ach, wat kan ik zeggen zolang ik door die censuur ben geketend … Beter een miljoen mensen op het Malieveld om de censuur ongedaan te maken, hopelijk dat dat helpt.

PS: Enkele wiskundigen bij de Vereniging Beter Onderwijs Nederland zijn weer begonnen met liegen en bedriegen. Kunnen de leraren talen, aardrijkskunde en geschiedenis misschien corrigeren?

Thomas Colignatus is econometrist en onder meer samen met journalist Hans Hulst auteur van De Ontketende Kiezer (2003).