Arabist (kuch!)

Hassnae Bouazza

Islamcritici zijn essentieel voor de islamitische gemeenschap. Ik ken hele goede; mensen die niet bang zijn gevoelige onderwerpen aan te snijden en moslims een spiegel voor te houden. Zelfkritiek en introspectie zijn van levensbelang.

Doorgeslagen islamcritici zijn uit een ander hout gesneden. Zo zijn er politici die stellig beweren niets, maar dan ook niets tegen moslims te hebben, maar die miljoenen moslims uit Europa willen hebben en die juichen bij het nieuwsbericht dat moslims zich hier niet langer thuis voelen.

Politici die glashard blijven volhouden dat ze niet racistisch zijn, maar die desalniettemin etniciteit verbinden aan de door hen zo verfoeide religie. Excuus, ‘ideologie’, want deze mensen denken zich dermate bekwaamd te hebben in de materie dat ze kunnen bepalen wat wel en niet mag doorgaan voor een geloof.

Deze politici weten zich gesterkt door een fanatieke achterban en door een zogeheten intellectuele kliek die bestaat uit mensen die zich mogen tooien met titels als hoogleraar of arabist.

De fanatieke achterban krijgt het schuim op de lippen als hun grote Leider vergeleken wordt met voorgangers die gruweldaden op hun conto hebben staan. Zelf schromen ze echter niet te pas en te onpas de door hen verachtte ideologie met die ene gruwelijke te vergelijken, die zovele slachtoffers maakte in de jaren veertig van de vorige eeuw.

Dat is nogal wat: mensen die zich hier relatief rustig door het leven begeven, vergelijken met een fascistisch regime dat miljoenen slachtoffers maakte. Je zou bijna denken dat de Grote Leider en zijn aanhang de gruwelijke geschiedenis bagatellisseren en besmeuren met deze vergelijking.

Toch wordt deze vergelijking gedaan door een meneer die al net zo heilig is in de kringen van de Grote Leider als de Grote Leider zelf. Deze meneer noemt zich arabist en mag graag strooien met uit hun context gerukte citaten om mensen eens goed te doordringen van de gevaarlijke mensen die zich hier in Nederland bevinden. Je vraagt je af wat zijn doel is.

Hij wijst erop dat als die mensen goed waren, ze niet zouden ontkennen wat er in hun heilig boek staat. De ironie is dat die mensen dat niet doen, maar dat de arabist dat doet. De arabist mag graag verdraaien wat er in het Boek van die mensen staat.

Zo beweert hij al jaren dat dat Boek ongelovigen en Joden zwijnen en apen noemt, maar wie de verzen leest, komt tot de conclusie dat de versen gaan over specifieke gebeurtenissen in vroege, vroege tijden en over specifieke groepen in diezelfde tijden.

Nergens wordt in het Boek beweerd dat alle Joden en alle ongelovigen apen of zwijnen zijn, net zo min als er ergens wordt beweerd dat je hen zomaar moet doden ‘waar je hen ook vindt’ puur en alleen omdat ze joods of ongelovig zijn.

Wat er wel staat? Geweld mag alleen in oorlogstijd. Als je aangevallen wordt, mag je terugslaan, maar niet buitenproportioneel. Dus als iemand je met woorden aanvalt, dan moet je je met woorden verdedigen. Niet met geweld. Verder behoort tot de kern van het geloof dat je mensen niet mag dwingen te geloven en dat een ieder de vrijheid heeft zijn eigen geloof te kiezen.

De arabist zal dit weerspreken en termen erbij halen die hij lukraak door elkaar gooit om toch vooral aan zijn standpunt vast te kunnen houden in de hoop mensen te overtuigen; hij zal zelfs beweren dat alle islamistische geleerden zijn standpunten delen, maar niets van dat alles is waar.

Er is geen moslimgeleerde die de visie van de arabist deelt, behalve dan de schimmige moslimextremisten die mensen voorliegen om zo hun verwerpelijke agenda door te drukken, desnoods met geweld.

De moedwillige verdraaiing van de teksten uit het Boek is niet het enige dat rabiate critici delen met radicale islamieten.

Moslims die moeite hebben met kritiek zeggen vaak ‘stigmatisering leidt tot radicalisering’. Wat zeggen adepten van de Leider? ‘Hoe meer haters, hoe meer zetels erbij’. Kritiek op de Leider wordt gelijkgesteld aan haat voor hem, net zoals kritiek op de islam door menig islamitische, lange teen gelijkgesteld wordt aan haat voor de islam.

De arabist gaat in een ander stuk, ‘Zulke daden passen niet binnen de islam’, zelfs zover dat hij een ieder die genuanceerder denkt over het islamdebat, een hater noemt.Wie had ooit gedacht dat de zogenaamde Vrienden van de Vrijheid de moslims voorbij zouden razen in idioterie?

In datzelfde stuk schrijft hij over een zogenaamde hater ‘(…) [hij] heeft zichzelf daarmee eigenlijk tot een soort islamitische paus benoemd, want hij gaat nu bepalen hoe de leer van de ware islam luidt, terwijl hij niet eens moslim is.’ Een uitstekende beschrijving van de arabist zelf, al heeft hij het niet zo bedoeld.

De aanhang van de Leider en extremistische moslims zijn kopieën van elkaar: ze verdraaien alles om hun standpunt maar te onderbouwen, schuimbekken bij kritiek en wijzen altijd en alleen naar de ander, nooit naar zichzelf.

Inmiddels kunnen de islamhaters niet eens meer aanspraak maken op hun misplaatste borstklopperij dat zij tenminste geen geweld gebruiken, getuige de recente moord op een Egyptische vrouw door een rechts-extremist in het Duitse Dresden.

Tot slot een raadsel: in welk boek staat dat het volk van Israël door God uitverkoren is?

Hassnae Bouazza (حسناء بوعزة) schrijft voor Vrij Nederland, De Volkskrant, NRC Handelsblad en de Arabische site van de Wereldomroep. Dat ze nog tijd heeft om in het geheim voorbereidingen te treffen voor de vestiging van het kalifaat in Nederland, mag een wonder heten. Bovenstaande column is eerder gepubliceerd in Vrij Nederland. Eerder gepubliceerd op de Volkskrant-site.