Prediker

Illustratie: Willy Pogany

Is er werkelijk geen grens aan de hypocrisie van islamofoben? Maandenlang heeft Amanda Kluveld haar lezerspubliek getrakteerd op tirades tegen de islam en Tariq Ramadan, omdat deze ‘nare dingen over homoseksualiteit’ zou hebben gezegd, maar als de katholieke kerk homo’s van de eucharistie uitsluit, of een gepensioneerde Amerikaanse generaal homofobe uitlatingen doet, dan aarzelt ze geen moment die te hulp te schieten.

Hoezo, meten met twee maten? ‘Gelijke monniken, gelijke kappen’, luidt het spreekwoord, maar in de wereld van Amanda Kluveld zijn sommige godsdienstigen blijkbaar minder gelijk dan anderen.

Dat paus Benedictus homoseksuele neigingen al sinds 1986 een “objectieve stoornis” noemt en homoactivisme net als feminisme een aanval op gezinswaarden acht, is kennelijk geen probleem; dat aartsbisschop Eijk zijn studenten op priesterseminarium Rolduc leerde dat homo’s aan een neurose lijden, ziet Kluveld door de vingers; en dat de Kerk homo’s de hostie onthoudt is haar goed recht, want de leer van de Kerk is nu eenmaal de leer van de Kerk. Bij de ontvouwing van dat diepe inzicht raakte Kluveld zo in extase, dat ze zowaar vrome taal ging uitslaan.

Maar o wee als moslimgeleerde Tariq Ramadan zegt dat homoseksualiteit volgens de islam zondig is, want dan toont het ineens aan hoe radicaal deze islamitische intellectueel wel is, en hoezeer de islam op gespannen voet staat met de verworvenheden van de Westerse samenleving.

Nu verdedigt Kluveld een Amerikaanse ex-generaal die beweert dat het Nederlandse leger niet in staat was om Srebrenica te verdedigen omdat het letterlijk en figuurlijk uit een stelletje mietjes bestond. Dat krijg je ervan als je homo’s er openlijk voor uit laat komen dat ze homo zijn, redeneert John J. Sheehan. Dat tast de macho-cultuur aan: hoe wil je dat soldaten erop vertrouwen dat ze ‘rugdekking’ krijgen, als ze zich vertwijfeld afvragen of hun strijdmakkers dat begrip niet heel anders opvatten?

Maar ja, politieke correctheid vereiste nu eenmaal dat het leger ‘geliberaliseerd’ zou worden, aldus Sheehan, en dat kon in Europa ook makkelijk, want een noeste strijdmacht was na de koude oorlog helemaal niet meer nodig. Het leger ’n beetje gebruiken voor sociale experimenten: je ziet in Srebrenica wat er van komt.

De hele wereld verstond dat Sheehan met de ‘liberalisation’ en ‘social engineering’ eufemismen gebruikte voor politiek-correct diversiteitsbeleid. De hele wereld snapte ook dat dit geleuter was, aangezien homo’s – net als vrouwen, latino’s, zwarten en moslims – allang in het Amerikaanse leger dienen. Soldaten mogen alleen niet zeggen dat ze homo zijn, want dan vliegen ze eruit.

De enige die dit niet begreep, of beter gezegd, niet wilde begrijpen, was Amanda Kluveld. Die hield vol dat de generaal slechts “zijn visie op het leger” formuleerde, en niet de kans had gekregen om het goed uit te leggen omdat hij steeds werd onderbroken. Hij had nooit gezegd dat homo’s geen geweldige strijders waren. Nee inderdaad: hij had alleen maar gesuggereerd dat de krijgsvaardigheid van de gemiddelde Amerikaanse soldaat enorm afneemt als hij met één hand zijn geweer bedient en met de andere zijn aars afdekt.

Sheehan gaat er blijkbaar van uit dat Amerikaanse soldaten onverbeterlijk homofoob zijn. Dat homoseksuelen al tien jaar frank en vrij in het Britse leger dienen zonder dat het moreel of de prestaties van het leger hieronder lijden, daar had Sheehan geen antwoord op, behalve wat gemurmel dat de VN dit beleid aan de Britten had opgedrongen.

Dat er gedecoreerde Amerikaanse generaals zijn die er rare ideeën op nahouden, hoeft niemand te verbazen. Militaire officieren worden geselecteerd op hun krijgshaftigheid, niet op hun diepe intellectuele inzichten. Maar dat een zogenaamde representant van onze vrijzinnige intelligentsia met een wekelijkse column in een landelijke krant de behoefte voelt het voor dergelijke reactionaire voorstellingen op te nemen, zou toch te denken moeten geven.

Temeer als dezelfde columniste niet lang daarvoor week in week uit een moslimgeleerde heeft gekapitteld om diens vermeende homovijandigheid. Dat wekt toch op z’n minst de schijn dat de arme, onderdrukte homo’s voor Kluveld slechts een stok vormen om islamieten mee om de oren te slaan.

Niet in de laatste plaats omdat deze stemmingmaakster de laatste tijd hoog opgeeft van het Christendom en in het bijzonder van orthodoxe christenen, die nog een krachtig en vitaal besef van identiteit hebben. Deze zouden daarom de perfecte bondgenoten vormen om de strijd mee tegen de islamisering aan te binden. Kluveld noemt in dit verband zelfs expliciet de SGP:

“van zulke christenen moeten we het toch echt hebben als we de verdere invloed van de islam in ons land willen tegengaan.”

Dat de SGP naar een theocratie streeft; op gemeentelijk niveau morrelt aan de scheiding tussen kerk en staat ten gunste van God en Zijn gebod; en net zo homofoob en vrouwenonderdrukkend is als sjeich Fawaz en zijn salafistische geestverwanten (je denkt toch niet dat Bas van der Vlies zijn vrouw of dochter in een broek het huis uit laat gaan?), lijkt Kluveld niet te deren. Het tegendeel is veeleer waar: juist omdat orthodoxe christenen hun intolerante trekjes niet hebben verloochend, zijn ze zo lekker anti-islamitisch. En daar gaat het maar om.

Kortom: het is Kluveld helemaal niet te doen om de rechten van vrouwen en homo’s; of de inperking van de macht van religieuze intoleranten met hun dogma’s. Die intolerantie is blijkbaar helemaal geen probleem zolang deze van eigen bodem komt. De xenofobie achter deze dubbele moraal liet zich zelden zo scherp aanwijzen.

Prediker (oogst van 1976) beseft dat hij hiermee het gras voor de voeten van een goede vriendin wegmaait, maar hij moest het gewoon even kwijt.