Kloof
Dennis l’Ami
Nu de PVV al enige tijd verwoede pogingen doet onze volksvertegenwoordiging te degraderen tot speeltuin voor omhoog gevallen kroegvechters, sexploitanten en liefhebbers van uitgekotst Turks varkensvlees, werpt de vraag zich op in hoeverre de samenstelling van de huidige Tweede Kamer – en die van de PVV specifiek – iets zegt over de kiezer.
Den Haag was – en is nog steeds – ondanks de verwoede pogingen van populisten om ‘de kloof’ tussen politiek en kiezer te dichten, een bastion van ingewijden. Behalve bij de eenmanspartij van Wilders dan, op de grote roerganger zelf na. Een fort waar je enkel binnen komt als je de juiste papieren op zak hebt maar bovendien vooral de juiste mensen kent. Niet voor iedereen weggelegd, dus.
In het geval van de PVV is er dus iets bijzonders aan de hand. Dat Wilders kennelijk niet voorzichtig genoeg te werk gaat bij het opbouwen van zijn eenmansleger, is tot daar aan toe. Dat baantjesjagers zich massaal aanmelden voor een plaatsje naast of achter Wilders, valt ook nog wel te begrijpen. Voor een gemiddelde leraar, agent of regionale televisiemaker is een kamersalaris een droom die uitkomt. Niets menselijks is de PVV-er vreemd. Zelfs niet als hij die partij uitstapt.
Echt verbazingwekkend blijft het feit dat er wordt gestemd op deze mensen. Ik heb het dan niet over de politieke redenen die iemand kan hebben om op de PVV te stemmen. Het gaat me om het feit dat de mensen die voor de PVV in de Kamer zitten daar om uiteenlopende redenen aantoonbaar niet geschikt voor zijn, op een uitzondering na.
Natuurlijk, van te voren weet je niet wat voor verleden een kamerlid heeft, maar in een democratie krijgt het volk doorgaans de leiders die het verdient. De zogenaamde kloof uit de eerste alinea van dit stuk lijkt niet te bestaan bij de PVV. Politieke hooligans die bij andere partijen nooit aan de bak zouden zijn gekomen, krijgen bij Wilders ruim baan. Inmiddels een volkomen politiek incorrect standpunt, ik weet het, maar ik kan niets anders concluderen.
Gezien de eerdere ervaringen met de LPF, lijkt de conclusie vrij eenvoudig. Voor een gezond functionerend overheidsapparaat zijn populisten zand in de motor. De kloof tussen politiek en kiezer kan niet groot genoeg zijn. Niemand kan beweren dat, sinds de populisten op het politieke toneel verschenen, dit land beter is gaan functioneren. Integendeel, zou ik zeggen.
Tot slot: de zogenaamde kloof waar al decennia lang van gerept wordt, bestaat helemaal niet! Een jongen van zestien twittert op gelijke voet met een minister. Dat sommigen hierdoor zijn gaan denken dat zij misschien ook wel genoeg capaciteit hebben om in de Tweede Kamer te kunnen functioneren, zegt iets over de tijdsgeest. Maar dat zij worden gekozen door mensen die van tevoren kunnen weten dat dit op niets uitloopt, zegt helaas meer over de Nederlandse kiezer dan over die kamerleden.
Dennis l’Ami studeert aan de Haagse Kunstacademie en publiceerde vorig jaar de roman De Eeuwige Mens. Lees zijn weblog.
RSS