Rechtse Kerk

Beukman

Mannen in wier naam een kerk wordt opgericht, zijn in de regel bij lange na niet zo dogmatisch als de volgelingen van die kerk. Jezus stelde de mens boven het woord, en zou waarschijnlijk niets moeten hebben gehad van de fysieke organisatie die er uit zijn naam werd opgezet, laat staan van het morbide logo en de betekenis daarvan. Mohammed was een man van de praktijk en zo kunnen veel van zijn regels ook worden opgevat. Hij zal nu fronsend in zijn graf liggen, gezien de wijze waarop zijn volgelingen niet alleen op de loop zijn gegaan met zijn erfenis, maar elkaar bovendien op leven en dood bestrijden, iedere groepering claimend de enige juiste interpretatie te hanteren.

Krishnamurti dacht misschien soortgelijke ontwikkelingen te hebben voorkomen toen hij in 1929 de sekte eigenhandig ontbond die er rond zijn persoon was opgebouwd, met de woorden: Hij die een ander volgt, houdt op de waarheid te volgen. Zijn verbijsterde gevolg trok echter de consequenties niet, ging helemaal niet op zoek naar de waarheid, maar sloot zich aan bij aanverwante stromingen.

Iets dergelijks zien we bij de Rechtse Kerk, die in zo’n tien jaar tijd uit de grond is gestampt. De belangrijkste stichters, Pim Fortuyn en Theo van Gogh, waren beiden kritische en thought provoking denkers, en geenszins van plan om een kerk te stichten. Wat ze wel wilden was er een afbreken, en wel de Linkse Kerk. Dat is ze ten dele ook gelukt. Helaas werden zowel Pim als Theo vermoord, en dit heeft hun apostelen de mogelijkheid geboden om uit hun naam een nieuwe kerk te stichten.

Nee, er is geen gebouw, er is geen organisatie en er zijn geen officiële leiders. Dat gold voor de Linkse Kerk ook niet. Maar er zijn wel ideologen die een katechismus hebben samengesteld met als centraal punt een aantal dogma’s, die veelal zijn gebaseerd op reframing. Hitler was een socialist is een bekend dogma, dat kritiekloos door de gelovigen wordt nagepreveld. De PvdA heeft de gastarbeiders binnengehaald is een andere. Zoals bij alle geloven doen feiten er per definitie niet toe.

Toch bestaat er altijd het gevaar dat feiten en meningen van ongelovigen zullen knagen aan de fundamenten van de Rechtse Kerk. Om dit gevaar te bezweren trekken de apostelen en hun volgelingen zich terug op hun eigen stellingen. Je zou het bijna verzuiling noemen. Wilders laat zijn hoofd niet zien bij de linkse NOS, en ook bepaalt hij zorgvuldig welke van zijn ondergeschikten in de publiciteit mogen treden en waar.

Gelovigen hebben dit voorbeeld gevolgd en trekken zich terug in hun eigen clubs en al dan niet virtuele parochieblaadjes, waar ze elkaar, veilig afgeschermd van de boze buitenwereld, nawauwelen over het bloeddorstige mohammedanisme dat bezig is Nederland over te nemen, over de mohammedaan die nooit te vertrouwen is omdat hij altijd een dubbele agenda heeft – met welk doel de apostel Hans Jansen het begrip taqiyya van een nieuwe betekenis heeft voorzien – , over de vermeende pedofilie van Mo, en over de machthebbers die het allemaal met elkaar op een akkoordje hebben gegooid teneinde Nederland uit te leveren aan om het even welke bevolkingsgroep of natie. Die machthebbers zijn allen links, zelfs degenen die dat niet zijn.

Complotdenkers zitten op de voorste bankjes in de Rechtse Kerk. En zij houden niet op te prediken over de gevaren van blootstelling aan het gedachtegoed van andersdenkenden. Zo waarschuwde apostel Bosma onlangs in de Tweede Kamer voor de aantasting van de vrijheid van meningsuiting in kwaliteitskrant NRC, omdat een van de aandeelhouders aanhanger van de SP was en maar liefst 9 van de 100 procent aandelen bezat.

De creatieve geest Joost Niemöller preekte onlangs zelfs voor een van de parochies waar hij voorgaat, dat het wippen van de communistische Elsbeth Etty als columniste bij NRC – ja, hij noemde haar communist, alsof de tijd heeft stilgestaan, dat het zichtbaarste links uit de krant verdwijnt, maar er heel veel verstopt links voor terugkomt.

Verstopt links! Wat een vondst!

Joost is een ontwikkelde jongen die gewoon NRC leest om bij te blijven, maar zijn volgelingen pakken de boodschap op: lees de NRC niet, want het is left in disguise! Ook al merk je het zelf niet, erin lezen vergiftigt je, de krant heeft maar één doel: je omturnen tot een linkse zombie! Ja, beste lezer, het lijken de jaren 50 wel. NRC is voor de Rechtse Kerk wat de VARA-bode was voor de rooms-katholieken van zestig jaar terug.

Deze sektarische neigingen zijn griezelig. We weten dat een man als Breivik in bedompte fora vol eindeloos gerecycelde ideeën verkeerde, fora waar nooit een raam openstaat, en waar de bezoekers schaven en beitelen aan een ideologie met een interne logica in een naar binnen gekeerd universum, een ideologie die zorgvuldig wordt afgeschermd van alles wat haar geloofwaardigheid zou kunnen ondermijnen. Breivik was een man van daden, en hij trok de consequentie uit wat hij op deze fora leerde. Hoeveel Breivikjes lopen er nog meer rond? Die angstige gedachte houdt sommigen bezig, en niet onterecht.

Toch zie ik ook wel lichtpuntjes. Er is een parallel waar te nemen met de gebeurtenissen na de moord op Van Gogh. Veel moslims hielden zich muisstil, vergoelijkten voorzichtig de moord, of riepen dat de moordenaar geen moslim was. Binnenskamers leidde de moord echter wel degelijk op een herbezinning op de eigen waarden. En met zichtbaar succes. Hofstadleden en hun aanhangers hebben toegegeven dat ze het verkeerde pad hadden betreden. In Nederland hebben we al jaren geen islam-ideologisch geïnspireerde moorden en aanslagen meer gehad. De extreem-rechts-ideologische aanslag daarentegen is in opmars.

In de Rechtse Kerk zie ik heel voorzichtig iets dergelijks gebeuren. Dat Breivik een moordenaar is, daar zijn de meesten het wel over eens. Er zijn echter tal van apologeten te vinden die verklaren dat er aan Breiviks paranoïde gedachtegoed weinig schort. Alleen de daad hè, dat kan absoluut niet. De doelen moeten worden bereikt via de parlementaire weg. Helaas beschouwt men tegelijkertijd heel Den Haag als een links complot, dus die parlementaire weg is een onbegaanbaar pad.

Maar de Rechtse Kerk is in de verdediging gedwongen, de ronkende retoriek over islam en socialisme staat op een iets lager pitje, en wie goed oplet, merkt dat hier en daar tussen de regels ruimte ontstaat voor zelfkritiek. Sommigen durven zelfs de noodzakelijke vraag te stellen of de daad van Breivik niet een volstrekt logisch uitvloeisel is van de dogma’s van de Rechtse Kerk.

Het is kiezen of delen. Kiezen tussen de weg die Breivik bewandelde aan de ene kant, en tussen het afbreken van het eigen kerkgebouw aan de andere kant, het ontbinden van de sekte, en het voorzichtig leren voor zichzelf na te denken.

Beukman zit weliswaar in Het Verzet, maar blijft toch geloven in de intelligentie en de redelijkheid van degenen waar hij tegen in opstand komt.