Geil

Peter Breedveld

Illustratie: EROTICARS 2006

Een dag na de veelbesproken Nova-uitzending waarin Naema Tahir Jeroen Pauw op z’n nummer zette (‘werkt dat voor u, meneer Pauw?’), heb ik haar boek Kostbaar bezit gekocht. Ik had er meteen spijt van, want ik heb wel eens eerder een boek gekocht van een aantrekkelijke dame waar iedereen het over had, De gelukkige huisvrouw van Heleen van Royen en Sjeezus, wat is dát een kutboek. Ik was bang dat Kostbaar bezit me op dezelfde manier zou teleurstellen en ik heb het op het stapeltje boeken-waarvan-ik-best-weet-dat-ik-ze-toch-nooit-ga-lezen gelegd.

Maar tijdens mijn vakantie ben ik er toch aan begonnen. Alle andere boeken, die ik had meegenomen, had ik al uit, behalve The Origin of Consciousness in the Breakdown of the Bicameral Mind van Julian Jaynes, maar dat leek me toch wat zwaar voor naast het zwembad. Het werd dus Kostbaar Bezit. Zonder dollen, één van de beste boeken die ik de afgelopen maanden heb gelezen.

Over Kostbaar bezit zijn veel gewichtige dingen gezegd en geschreven. Ik had begrepen dat het over moslimvrouwen gaat die er, ondanks hun beklagenswaardige maatschappelijke positie toch in slagen macht op mannen uit te oefenen – door middel van hun seksualiteit. ‘Wie de macht heeft in deze verhalen, is de vraag’, schreef Clara Strijbosch in de Volkskrant. ‘Het zijn de mannen die de prinsen zijn, die gebieden en veroveren, maar in feite weten de vrouwen binnen hun ogenschijnlijke onderwerping de mannen te gebruiken voor hun eigen doel.’ Op de binnenflap van het boek zelf (tweede druk) staan een aantal citaten uit andere recensies:

Op adembenemende wijze doet ze verslag, als een participating journalist, van een huwelijksnacht. (…) Betoverend geestig, subtiel en bij vlagen ook cynisch geschreven. (Hans Renders, het Parool)

Goed geschreven en met een scherp inzicht in een voor ons vreemde cultuur. (Ron Kaal, HP/De Tijd)

Geestig geschreven (Iris Pronk, Trouw)

Een indringend relaas (Arjen Fortuin, NRC Handelsblad)

Mijn God, wat is er met die mensen aan de hand? Wat een stelletje frigide Dorknopers! Is het dan niemand opgevallen dat Kostbaar bezit vooral ook een hartstikke geil boek is? Ja, ik zal het maar eerlijk toegeven, voor mij werkt het. Ik weet ook wel dat het niet in orde is dat een oom zijn minderjarige nichtje neukt, maar mevrouw Tahirs prikkelende pen won het van mijn verontwaardiging. Ik vind het een schande dat de verstikkende maagdelijkheidscultus in veel culturen vrouwen tot wanhoopsdaden drijft, maar ik was er tijdens het lezen van Kostbaar bezit niet zo mee bezig. En ja, het laatste verhaal (Kostbaar bezit bestaat uit drie kortverhalen), Devotie, gaat over een strenggelovige vrouw die wordt verscheurd door haar loyaliteit aan haar afvallige, door kinky seks geobsedeerde man en die aan de islam en zou je dus als een prikkelend politiek statement kunnen zien, maar ik kreeg er vooral zin in seks van.

Ze haalde de okra’s uit hun zak en bracht lange sneetjes aan in hun buiken en vulde ze met een mespuntje cayennepeper, zwarte peper en zout. Wit glibberige zaadjes, als foetusjes van groente, floepten eruit. Ze duwde ze terug hun buik in. Haar vingers werden lijmachtig. Ze rook eraan en fronste haar voorhoofd. Ze rook nogmaals. Ze legde haar duimen tegen de lengtesnee van een okra en trok hem uit elkaar, zoals je met grote schaamlippen doet, en snoof eraan, diep. Het kwartje viel. Het rook naar blauwe kaas, naar haar favoriete schimmelkaas. Maar waarom bevredigde dat niet? Ze rook nog een keer. Ze smeerde het slijm tussen haar vingertoppen, en haalde ze langzaam van elkaar. Het had dezelfde elasticiteit als het slijm uit haar vagina wanneer ze ovuleerde. Draderig en stug. Ze rook er weer aan en wist het, en bloosde en glunderde. Het brandde tussen haar benen. En alsof ze over de duivel sprak, stond hij daar, naar haar te kijken.

Ze kan vreselijk goed schrijven, mevrouw Tahir. Ze trekt je haar wereld in, zonder dat je daartegen iets kunt, of wílt doen. Als ze een ruimte beschrijft, dan sta je daar, je voelt de broeierige hitte, ziet het door de gordijnen getemperde licht in bundels naar binnenvallen, hoort de grasmaaier in de verte, ruikt het zweet en de zoete adem van de hoofdpersonages.

Op pagina 165 citeert ze trouwens Theo Van Gogh: “Geeft niets’, zei ze, ‘Allah weet het beter! Bovendien, je bent nog maar drie maanden getrouwd.”

Tegen Martin Simek zei ze dat moslims ‘ook eens’ uit de kleren zouden moeten gaan. Intrigerende uitspraak, ging Simek niet op in. Ik hoop haar daarover binnenkort eens aan de tand te voelen.

Peter Breedveld is nu halverwege The Origin of Consciousness in the Breakdown of the Bicameral Mind.