Frans Smeets

Illustratie: Alphonse Etienne Dinet

Wie het museum Historial de la Grande Guerre in Péronne aan de Somme bezoekt, vindt een hele zaal met informatie over de basisprincipes van propaganda in oorlogstijd. De vijand is laf en achterbaks en bedient zich van militaire onwaardige technieken, terwijl het eigen kamp een bron van gedisciplineerdheid, menselijk mededogen en heldhaftigheid is.

Ook ‘grappig’ om te lezen hoe vrouwen en kinderen gebruikt worden om de andere kant in een kwaad daglicht te stellen. De beschermers van vrouwen en kinderen tegenover degenen die zich uit lafheid schuilhouden tussen deze ‘zwakke’ wezens, hetgeen natuurlijk de reden is dat zelfs de good guys per ongeluk wel eens kind of vrouw aan flarden schieten. De vijand daarentegen wordt regelrecht door satan uit de hel in de as van het kwaad geworpen en heeft zelf nooit een vrouw of een kind, laat staan een vader en moeder.

Het kwalijkste om te zien is hoe de pers ten tijde van oorlog direct partij kiest en alle journalistieke principes betreffende hun onafhankelijkheid en waarheidsvinding opofferen voor het keurslijf van goed en kwaad.

Er wordt onmiddellijk een campagne gestart om de eigen onderdanen te knevelen en te controleren en elk kritisch geluid betekent heulen met de vijand. Het liefste met een vijfde colonne in eigen land die als pispaal gebruikt kan worden. En dit alles gaat in beide kampen door tot de schokkende ontnuchtering na de oorlog.

We hebben er helemaal niets van geleerd…

Toen in 2001 de War against Terror begon, traden alle propagandaraderen in werking en de gehele ‘vrije’media liet zich gewillig in de luren leggen. Sindsdien kan ik kwaliteitskranten niet meer serieus nemen. Kritische geluiden werden na de aanslagen direct in de kiem gesmoord en de wereld werd gesimplificeerd in krachten van goed en kwaad. Er kwam een vloedgolf van wetgeving en controlerende maatregelen die ons burgers moesten beschermen tegen dit kwaad. In werkelijkheid werd het een aantasting van de individuele vrijheid van iedereen, een beperking van de burgerrechten en een grove schoffering van de democratie.

De meest bekende voorbeelden hiervan zijn de veelbesproken Patriot Act (controle burgers) en Guantanamo Bay (aantasting rechtsstaat).

Ook in Nederland heeft de overheid de aanslagen bewust misbruikt om een staat van oorlog en paranoia te creëren, waarbij wetgeving en maatregelen gepasseerd zijn die eerder waarschijnlijk tot protest geleid zouden hebben. Dissidente geluiden waren na de aanslagen taboe en zelfs de opmerking van Georgina Verbaan dat ‘Osama een lekker ding was’ was hoogverraad en heulen met de vijand. De AIVD zag zijn kans schoon en organiseerde twee weken later een valse bommelding in tunnellievend Nederland, waar de bevolking duidelijk gemaakt moest worden ‘dat we niet moesten vergeten dat het oorlog was en dat het andere tijden waren’.

En nu, 7 jaar later, kan ik ieder moment om mijn biometrische Ausweiss gevraagd worden, worden mijn vingerafdrukken opgeslagen, het gezicht gescand, kan ik me niet meer in de publieke ruimte begeven zonder constant in de gaten te worden gehouden door camera’s, volgt de overheid mijn reisgedrag via mijn mobiel (vreemdgaan, hoerenlopen, mobiel altijd uitzetten!), kan justitie iedereen onbeperkt afluisteren, wordt mijn consumptiegedrag door gebruik te maken van mijn PIN-pas vastgelegd, wordt alles wat ik met telefoon en internet doe ter inzage bewaard (pas op rukkers!), laten we als slachtvee toe dat we bij reizen ongevraagd betast worden, filtert het Strategisch Verbinding Inlichtingcentrum (de Nederlandse Echelon) onze buitenlandse telefoongesprekken, worden steeds meer DNA-profielen opgeslagen, kunnen we voor het geringste uitgeleverd worden aan elke bananenrepubliek, besteden we martelen uit aan foute regimes, wordt van elk stukje privé-leven een databank aangelegd, kunnen we vastgehouden worden zonder reële aanklacht èn heeft Nederland een Interdepartementale Werkgroep Cartoonproblematiek.

De toekomst is ook niet rooskleurig. Het rekeningrijden en de OV-chipkaart betekent het vastleggen van het reisgedrag van alle Nederlanders. Natuurlijk zal er gezegd worden dat de gegevens niet misbruikt zullen worden, maar er zal hoe dan ook een terrorist of pedo gevonden worden om dit al snel op te rekken. Het vrijheidslievend bedrijfsleven is bezig met het invoeren van de RFID-chip in alle producten. Voor hun een besparing en marketingtechnisch instrument, voor de koper een kapstok met volgapparatuur. Vooral handig als ze deze in schoenen gaan doen.

En dan hebben we het DATA-mining, oftewel, het koppelen van verschillende bestanden om verdachte (meestal commerciële) patronen op te sporen. Daarnaast hebben we het ook nog niet gehad over de ontwikkelingen bij de Biometrie en ontwikkelingen als Google Earth.

De Telegraaf mag dan misschien huilie-huilie doen betreffende hun afgeluisterde misdaadjournalisten, maar ze heeft zelf meegedaan aan het creëren van een klimaat waarin dit toegestaan werd. Begin jaren ‘80 sprak de krant nog schande over het feit dat er in de voormalige DDR camera’s in de publieke ruimte werden opgehangen. Dat deden immers alleen dictaturen. Trouwens, wat zeuren ze nou over hun journalistjes? Als het rekeningrijden en de OV-chip geïntroduceerd zijn, bestaat er geen ontsnappingsroute meer. Binnen vijf jaar kan de AIVD elke journalist (iedereen) op afstand volgen en zien met wie of wat hij of zij contact heeft. Je weet dus nooit of iemand over je schouders meekijkt en of Google Earth misschien een camera op je richt.

Aan alle naïeve en eencellige ‘Als Je Niets Te Verbergen Hebt’-sukkels adviseer ik eens de film Das Leben der Anderen te bekijken…

En natuurlijk zijn deze ontwikkelingen niet één op één te leggen met de zogenaamde War on Terror. Maar deze nepoorlog heeft de overheid wel een motief gegeven en een klimaat gecreëerd waarbij grenzen al te gemakkelijk opgeschoven konden worden en deze handschoen is met volle overtuiging opgepakt. De War on Terror kwam de Nederlandse overheid erg goed uit.

Delen van het overheidsapparaat, zoals de Nederlandse Stasi de AIVD, hebben een eigenbelang voor het versterken en in stand houden van het vijandbeeld. Ze koesteren hun vijand als hun grote liefje, hun existentiële bestaansgrond. Er is voor hen niets erger dan een veilige samenleving zonder bommen en granaten. Het zou mij niets verbaasd hebben dat, toen van Gogh vermoord werd, op de burelen van de AIVD de feestmuts opging en de champagne opengetrokken werd. Meer onveiligheid betekent immers meer geld, meer status, meer bevoegdheden en meer mankracht. Een beloning voor falen. Een AIVD is vanwege zijn georganiseerdheid, oncontroleerbaarheid en middelen gevaarlijker dan duizend Mohammed B.’s bij elkaar.

Het ergste is dat de oncontroleerbare informatie van de AIVD in de rechtsgang gebruikt mag worden. Selectieve bewijsvoering met de AIVD als bepaler. Een totale ondermijning van de rechtstaat. Osama zou trots op ze zijn.

Eigenlijk had het hele Nederlandse politieke spectrum na de opkomst van Fortuyn belang bij een fictieve oorlog tegen het terrorisme. Een bliksemafleider die ook nog gebruikt kon worden om de duimschroeven aan te draaien. Vooral onze christenvrienden hebben zich deze kans gegrepen.

De aanslagen hebben het christelijke deel der natie zelfvertrouwen en kracht gegeven om uit hun schulp te kruipen. De aanslagen hebben hen geleerd dat als je maar hard genoeg trapt de normen en waarden vanzelf gaan schuiven. Donner zou op de moord op van Gogh heel anders hebben gereageerd zonder de War on Terror. Eigenlijk was christelijk Nederland het wel eens met Mohammed B. om godslasteraar Van Gogh te elimineren. Men moet het hok weer in! Niet goedschiks, dan maar kwaadschiks!

Momenteel leven we qua controlemaatregelen nu al in overtreffende trap van een Stasi-regime en zolang we ons flatscreentje aan de muur hebben hangen, laten we ons de ketenen met liefde aanmeten. Op dat punt is Nederland een land van sukkels. In Duitsland, dat weet waartoe een controlerende overheid in staat kan zijn, worden veel maatregelen als ongrondwettelijk verworpen, maatregelen die hier zonder enig protest ingevoerd zijn en worden.

Denkt u nou werkelijk dat deze maatregelen teruggedraaid worden als ‘de oorlog’ gewonnen is?

Het is een oorlog die nooit gewonnen kan worden, een oneindige oorlog. Er zullen altijd Volkert van der G.’s en Mohammed B.’s blijven bestaan. Een uitbanning van de idioterie door een controlesysteem over elke burger te leggen, betekent dat de overheid elke burger als potentiële verdachte (terrorist) ziet. We moeten gewoon leren leven met het feit dat een samenleving nooit honderd procent veilig kan zijn. We moeten dit ook niet willen.

De oorlog tegen het terrorisme heeft niets te maken met een paar woestijnstrijders in Afghanistan, maar alles met een poging van de overheid de controle over haar eigen burgers te vergroten met ‘veiligheid’ als lokkertje. Een veilige samenleving zonder elk risico betekent een terroristische overheid en een totalitaire staat. Daarbij zullen onze nationale idiootjes in wreedheid verbleken…

Volgens Frans Smeets is fotografie geen kunst. Lees ook De oneindige oorlog (1).