Verzet is zinloos

Peter Breedveld

Omdat ik op de middelbare school bezeten raakte van Nederlands-Indië, las ik onder andere Louis Couperus’ roman De Stille Kracht. Ik ben de broeierige seksualiteit van het boek nooit meer vergeten:

En om haar heen was de zonnemiddag éen gloed en de sambal prikkelde haar droog verhemelte. Een licht zweet parelde aan hare slapen, hare borst perelde onder de kant der kabaai. En zij had tegelijk henbeiden willen omhelzen, Theo en Addy, in eene omhelzing, in éene mengeling van verschillende lust, ze beiden drukkende tegen haar lijf aan van liefdevrouw…

Ook het einde van De Stille Kracht heeft zich onwrikbaar in mijn geheugen vastgezet. Daarin zoekt Eva Eldersma haar ex-baas Otto van Oudijck op, die zich heeft teruggetrokken in een dorp op West-Java. De bestuursambtenaar heeft zijn hele familie uit elkaar zien vallen door botsende karakters, gedoemde liefdesaffaires en een psychologische oorlogsvoering met de lokale bevolking die de autistische rechtlijnigheid van Van Oudijck niet pikt.

Van Oudijck was altijd een principiële bestuurder die de inlandse bevolking van de Nederlandse kolonie de westerse beschaving kwam bijbrengen. Dat is hem duidelijk niet gelukt en hij leidt een teruggetrokken bestaan met een Indische vrouw. Als hij Eva naar het station brengt, is het daar een drukte van belang vanwege de terugkeer van een aantal haji’s, Mekkagangers, die door de bevolking als heiligen worden onthaald:

En vreemd was het in dit land van diep geheimzinnig sluimerend mysterie, in dit volk van Java, dat zich als altijd verborg in het geheim van zijn ondoordringbare ziel – wel onderdrukt maar toch zichtbaar, te zien rijzen eene extaze, te zien oogstaren een dronkene dweping, te zien zich openbaren een deel van die ondoordringbare ziel in hare vergoddelijking van wie het graf des Profeten had gezien, te hooren zacht gonzen een godsdienstverrukking, te hooren optrillen, plotseling onverwacht, een niet te onderdrukken kreet van glorie, die weêr dadelijk verzonk, versmolt in het gegons, als angstig om zichzelven, omdat het heilige tijdstip nog niet daar was…

En dan voelen Eva en haar baas het plotseling ook; Hèt, Dàt:

Zij voelden het beiden, het onuitzegbare: dat wat schuilt in den grond, wat sist onder de vulkanen, wat aandonst met de verre winden meê, wat aanruischt met den regen, wat aandavert met den zwaar rollenden donder, wat aanzweeft van wijd uit den horizon over de eindelooze zee, dat wat blikt uit het zwarte geheimoog van den zielgeslotenen inboorling.

Van Oudijck beseft dat zijn pogingen om Indië te vernederlandsen, waren gedoemd te mislukken. Hij heeft nooit de harten van de Javaanse bevolking weten te winnen zoals die arrogante, zelfingenomen haji’s in een ogenblik hebben gedaan. In plaats daarvan heeft hij zich overgegeven aan de Stille Kracht, die hem heeft gebroken en opgeslokt en hij heeft er vrede mee.

Zo zal het Nederland ook vergaan. Nu probeert de overheid nog om de cultuur van immigranten te vervangen door een pakket van Nederlandse normen en waarden (immigranten worden zelfs geacht allerlei Verlichtingsidealen te onderschrijven), maar dat is natuurlijk onmogelijk. Ook Nederland zal in plaats daarvan islamiseren en daar vrede mee hebben. Niet dat hier ooit de sharia zal worden ingevoerd, en de Nederlanders zullen zich ook niet massaal bekeren tot de islam. De politieke islam, die een harde, mannelijke islam is, maakt geen schijn van kans.

Maar zie de recente omslag van Leon de Winter. De hardliner stond op het station op zijn vrouw te wachten, zag daar al die vrolijke Marokkaanse meisjes lopen en beseft toen plotseling dat er een proces gaande is “dat zonder enige twijfel zal leiden tot een lossere omgang tussen de Nederlandse niet-islamitische meerderheid en de islamitische minderheid.”

“Is dat niet meer een man/vrouw-ding?” vroeg presentatrice Hatice Kurşun van het programma Oba Live, toen ik daar vorige week mijn bijdrage leverde aan de Islamitische Canon. En of dat een man/vrouw-ding is. Steeds meer moslims en niet-moslims gaan met elkaar naar bed en daar vindt dan ook de islamisering plaats, zoals Nederland in de jaren vijftig en zestig gestaag verindoïseerde. Niet alleen in bed, trouwens, maar ook in de katholieke jeugdsozen, waar Indische jongens de kiem legden voor de Nederlandse beatmuziek en zo voor The Golden Earring, Gruppo Sportivo en Anouk.

Couscous is al zowat een Nederlands gerecht geworden, en verdomd als Nederlandse vrouwen niet weer vrouwelijk aan het worden zijn, en dat dit niet onder de dwingende invloed is van de heupwiegende, zwartogige, Marokkaanse Sheherazades.

Aan de andere kant zullen conservatieve imams steeds minder te vertellen krijgen, ook al omdat ze onder druk worden gezet door de Marokkaanse overheid, die ingrijpt waar de Nederlandse overheid het er steevast bij laat zitten en bij Odin, wat zullen we achteraf blij zijn met die ongevraagde buitenlandse bemoeienis met binnenlandse aangelegenheden. Die Marokkaanse spionnen bij de Nederlandse politie verrichten mooi werk, wat ik u brom.

Het resultaat zal uiteindelijk een agnostische islam zijn, waar wellevendheid hoog in het vaandel staat en de sensualiteit weer in ere is hersteld. Een hedonistische islam ook, want vluchtig genot en oppervlakkig materialisme zijn bijna deugden in de islam: Bezit en zonen zijn de pracht van het tegenwoordige leven, staat er in de koran (18:34). Niet dat sikkeneurige gezeik over rentmeesterschap in dienst van God en Max Havelaar-koffie enzo. Ik zie niet veel moslims die zich druk maken om hun ecologische voetafdruk.

Ik kijk ernaar uit, naar die islamisering. Ja, Barry en Paardestaart, kom er maar in.

Zie Peter Breedveld eens enthousiast De Stille Kracht aanprijzen in Oba Live.

« terug naar home