Ich bin kein Berliner

Frans Weerts

Illustratie: Hans Sebald Beham

Het zal de PVV-leider zijn reet roesten waar hij spreekt. Ground Zero of hotel Berlin. Zijn boodschap is dezelfde: de islam is allerwegen een bedreiging. En die boodschap staat mede in het teken van zijn voornemen een internationaal netwerk op te bouwen, namelijk de ‘Geert Wilders International Freedom Alliance’. Op het moment dat 4800 CDA’ers zich in de Arnhemse Rijnhal het klamme zweet debatteerden over het al dan niet doorgaan van de gedoog-constructie met de PVV, liet Wilders zich fêteren door een club die zich Die Freiheit heeft gedoopt en die het blonde orakel uit Venlo als voorganger onthaalde bij de voorziene oprichting van een partij naar PVV-modellering.

Het zal de meesten gisteren vast ontgaan zijn, want in de media was maar mondjesmaat aandacht voor de Berlijnse rede. Alle aandacht ging uit naar de worsteling van het christen-democatisch deel der natie, dat zich in een veel te krappe hal had samengeperst. En waar Wilders feitelijk een veel grotere impact had, dan in dat hotel met amper 500 toehoorders. Over die impact kom ik nog te spreken.

Slaapverwekkend
Even Wilders afgewerkt, die een vol uur lang mocht oreren over zijn zieleroerselen. Dat op radio en tv slechts enkele soundbites werden uitgezonden, is uit twee zaken te verklaren. Allereerst hield hij dezelfde riedel als altijd, slechts verrijkt met een sneer naar Angela Merkel die zich eerder weinig opgetogen uitliet over de beoogde samenwerking.

Ten tweede vulde Wilders zijn spreekuur met een slaapverwekkende en uitputtende reeks van citaten en publicaties, die moeten aantonen dat binnen en buiten de islam harde bewijzen te vinden zijn, dat de islam niet louter een religie is maar een bedreiging van de chistelijk-joodse traditie. Het lijstje komt ongetwijfeld uit de koker van pleitbezorger Bram Moszkowicz, die dit morgen in het strafproces naar voren zal brengen.

Terug naar Arnhem en de Rijnhal waar Wilders eigenlijk veel meer een rol speelde dan in de stad, die net als New York een melting pot is van allochtone komaf. De demonstranten tegen de oprichting van een Duitse PVV waren bijna even talrijk als het klapvee in de gehoorzaal. Tekenend: naar verluidt, schijnt Wilders direct na zijn betoog te zijn vertrokken om de afloop van het CDA-congres via internet te volgen.

Ik betwijfel of Wilders dezelfde juichstemming had na afloop van alle gloedvolle pro’s en anti’s, als Maxime Verhagen, die na afloop sprak: “Dit is een feest. Dank voor uw vertrouwen!”.

Anti-Wilders
Daarmee zijn we weer terug in de Rijnhal, met het CDA in gespletenheid. Zelden vertoond bij deze partij, die gewend is om de CDA-top – wat die ook doet – op congressen met Noordkoreaanse meerderheden te steunen. Nou nee. Wilders mocht in Berlijn dan nog de handen op elkaar krijgen bij gelijkgestemden: op het congres kreeg hij er flink van langs. Ik heb het nooit zo zout meegemaakt bij deze CDA-congressen. Verhagen trachtte de onrust onder de gelederen nog wel te bezweren door zelf harde taal te bezigen (iets van: “We zullen die gasten wel onder de duim van ons regeerakkoord houden!” )

Maar de sfeer was en bleef anti-Wilders, zelfs bij de voorstanders van samenwerking. Dat mag curieus heten. Net als de einduitslag van de stemming: ja of nee met Wilders in een gedoogkabinet. 32 procent stemde tegen samenwerking in een minderheidskabinet met gedoogsteun van de PVV. Ik denk dat Geert vannacht een rusteloos gevoel heeft, nu twee

CDA-Kamerleden in deze ‘substantiële minderheid’ tegen samenwerking vooralsnog reden zien om hun bezwaren tegen samenwerking niet te laten varen.

Wilders haalde in Berlijn eigenlijk niet meer dan een pyrrusoverwinning, zoals Maxime Verhagen dat in de Rijnhal deed. Beiden zijn nog allerminst zeker dat hun politieke experiment– dat in democratische zin gerust een gruwel genoemd mag worden – ook leidt tot een stabiele regering.

De Berlijnse rede is hier terug te lezen in het Engels en Duits.

Frans Weerts is journalist in onruste, die vanaf gezonde afstand beziet hoe zijn thuisland politiek, sociaal en maatschappelijk aan lager wal raakt. Die zich in Polen voelt als een vis op het droge, happend naar adem en spartelend in een glas Vodka.