Kennis
Andere Richard
Illustratie: Walter Sickert
Het argument van de islamitische Gouden Eeuw is veel te sleets geworden. En bovendien is het niet helemaal ‘waar’ op de manier waarop je dat zou verwachten. Het tiende eeuwse Al-Andaluz (om maar een zijstraat te noemen) was voor zijn tijd beslist het meest vrije en vooruitstrevende stukje van de wereld, maar wij zouden er nu zonder aarzelingen politieke vluchtelingen uit opnemen. Het is een beetje als wanneer je de Inquisitie voorstelt als het meest humane straftrechtsysteem van zijn tijd. Dat is feitelijk volkomen juist, maar iedereen voelt op zijn klompen aan dat het tegenwoordig geen argument meer kan zijn.
Maar het argument wordt meestal gebruikt om aan te tonen dat de islam wel degelijk iets goeds kan voortbrengen. Het is al ooit gebeurd, dus het kan weer gebeuren.
De sleetsheid is dus mede een afgeleide van het al even sleetse idee dat het met de islam nooit wat kan worden, tenzij je het geheel of half afschaft. Dat is namelijk wat moslims steeds maar weer voor de voeten geworpen krijgen. Logisch trouwens, want wie de bronnen letterlijk leest (en een westerse niet-moslim kán haast niet anders) schrikt zich kapot.
Ik zou willen dat secularisten zich wat meer realiseerden dat een geloof niet gelijk staat aan wat er in de bronnen letterlijk lijkt te staan, dat moslims van precies evenveel goede wil zijn als de rest van de wereld (want: mensen) ook al hangen ze een raar geloof aan. En ik zou willen dat moslims zich beter realiseerden dat het misschien niet terecht, maar wel verdomde logisch is dat westerlingen zich kapot schikken als ze zich in de islam verdiepen en dat dat niet per se getuigt van anti-islamitische tendensen.
Islam = wat moslims geloven/ervan maken. Dat is ook mijn definitie (niet die van gelovige moslims, trouwens), maar het is wel een érg onhandige. Kennis van wat ‘moslims ervan maken’ doe je namelijk niet op door dat aan alle moslims te vragen en ook niet met een representatieve steekproef. Die kennis doe je ‘haphazard’ op: krant, TV, opiniestukken in tijdschriften, privécontacten met moslims. Die bronnen bij elkaar zijn al snel gebiased.
Maar dat is een sociologische observatie die ik dan ook maar terzijde plaats…
Dit stuk is vier jaar geleden al op deze site gepubliceerd, en in het licht van de huidige hype rond ’taqiyya’ lijkt het nuttig het weer eens onder de aandacht te brengen.
RSS