Marco de Baar

Naakt omdat het moet

Een paar weken geleden werd op het blog van Bart Verheggen een interessante discussie gestart door Hans Custers. Hans Labohm, econoom en zelfbenoemd klimaatscepticus, had een stukje geschreven over de vermeende afwezigheid van de tropische hot spot. Dit is een convectief transportmechanisme, dat warme lucht naar grote hoogten transporteert alwaar, onder meer door straling, energieverlies plaatsvindt. Een discussie brak los van in totaal 285 reacties (still counting).

Ik ga hier niet in detail de discussie herhalen. U kunt immers alles nalezen op het blog.  Maar ik wil hier vier zaken benoemen.

Ten eerste:

Hans Labohm probeert de discussie alle kanten op te trekken, naar Michael Mann en Ben Santer, naar de economische impact van klimaatbeleid, naar de wetenschappelijke mores van klimaatwetenschappers, de prijs van steenkool, een mogelijk vervolg op Kyoto, de uitstoot van CO2, de vlinder van Lorenz en nog veel veel meer. Maar inhoudelijk gaat hij niet in op de simpele vragen die hem over de hot spot zijn gesteld.

Ten tweede:

Labohm wordt keer op keer door Bob Brand gevraagd, uitgedaagd, gesmeekt om de vier duidelijke vragen te beantwoorden. En dat doet hij niet. Na enig duwen en trekken verbergt hij zich achter zijn journalistenstatus. Hij schrijft over wat ‘er langskomt.’ Ik heb het originele artikel van Labohm gelezen. Labohm rapporteert niet, maar hij neemt duidelijk stelling en suggereert dat hij kan oordelen over de vermeende afwezigheid van de hot spot en de relevantie daarvan voor klimaatmodelering.

En precies op die punten wordt hij aan de tand gevoeld, en op precies die punten kan hij gewoon geen antwoord geven.

Complexiteitstheorie

Wel verwijst Labohm naar de reacties van Arthur Rörsch. Zo van: ‘Op de meer wetenschappelijke vragen heeft Arthur Rörsch inmiddels gereageerd.’ Ook Rörsch haalt er van alles bij (limit cycles en de Navier-Stokes-vergelijking, een nieuwe editie van het tijdschrift Energy and Environment en -natuurlijk- Michael Mann).

Rörsch stelt dat klimaatwetenschappers de verworven kennis in de complexiteitstheorie ongebruikt laten (jawel). Dat lijkt een zware claim, maar ook Rörsch beantwoordt de vragen over de hot spot simpelweg niet, en hij slaagt er niet om het onderwerp, de hot spot, te verbinden aan zijn grand sweeping statements.

Ten derde:

De balans opmakend: mijn vooroordelen zijn volledig bevestigd. Zelfbenoemde klimaatsceptici trekken een grote broek aan, schermen met grote begrippen, maar als je eens concreet wilt worden en het over basisfysica wilt hebben, laten ze het afweten. Labohm heeft zichzelf echt gediskwalificeerd als participant in de discussie. Inhoudelijk kan hij eenvoudigweg niet meedoen. Vaak toont Bob Brand zelfs aan dat de door Labohm ingebrachte off-topic statements ook weer onjuist zijn.

Ten vierde:

Na dit gratis college vond Labohm het nodig om een rapportje te schrijven over de discussie. De subtitel is: ‘Website ‘Klimaatverandering’ als uitlaatklep voor gefrustreerde broeikasgelovigen‘. Hij gaat dan ook niet in op zijn eigen brevet van onvermogen. Hij bedankt Bob Brand, Bart Verheggen en Hans Custers niet voor hun geduld. Hij biedt niet zijn excuses aan voor het ontwijken van de concrete vragen, en het starten van allerhande off-topic sub-threads, waarin hij keer op keer op onjuistheden moet worden gewezen.

Een paar participanten hadden na ongeveer honderd posts, de nodige verdachtmakerij en flauwekul hun neus vol van het geëmmer van Hans Labohm. En dat mochten ze niet uiten, vond Labohm, of sterker nog, Verheggen had hun frustraties niet mogen plaatsen.

De belastingbetaler

Labohm besluit dan ook met: ‘En dan nog iets. Bart Verheggen is de beheerder van de website ‘Klimaatverandering’. Hij is een door de belastingbetaler gefinancierde ambtenaar/wetenschapper verbonden aan het PBL. Men kan zich afvragen of deze status wel verenigbaar is met die van webmaster, die podium geeft aan malicieuze en intimiderende aanvallen op degenen die van mening zijn dat AGW niet klopt.’

Kijk, zo tikt de scepticus. Alles moet gezegd kunnen worden. Hij vindt het oké dat e-mails gehackt worden. Hij blijft klimaatcomplotten suggereren en probeert individuele wetenschappers of zelfs hele velden in diskrediet te brengen. Hij laat lulverhalen – niet onderbouwd door enige inhoudelijke kennis – rondzingen. Hij wil graag wauwelen over grand non-linear theories en eist serieus genomen te worden.

Ontmaskerd als onbenul

De scepticus wil het allemaal. Maar o wee als je ‘m de aandacht geeft waarom hij vraagt, en inhoudelijk ingaat op zijn argumenten. Dan blijkt hij vier simpele vragen niet te kunnen beantwoorden en is hij ontmaskerd als onbenul.

En dan moet er maar eens geklaagd worden bij je baas.

Marco de Baar is als liberaal voor de volle ontplooiing van het individu, inclusief een rijke intellectuele en culturele ontwikkeling. Hij kan niet accepteren dat de VVD de anti-intellectuelen en de cultuurbarbaren van de PVV gedoogt. Bovenstaand stuk is eerder gepubliceerd op activescience, blog over Wetenschap en Wetenschapsbeoefening.