Stevig Ouderschap

Frans Smeets

De discussie over schaamhaar bij het nieuw in te voeren Elektronisch Kinddossier heb ik altijd als iets marginaals gezien. Een exces. Nu ik zelf kinderen heb, blijkt de informatiezucht en controledwang van de overheid voor het EKD nog veel erger dan ik dacht. De overheid wil niet alleen de structuur van het schaamhaar van mijn mijn zoon weten, maar ook tot in detail wat voor vlees ze met pa en main de kuip heeft.

Zo kreeg ik van de week een madam van het Consultatiebureau op bezoek. Ik ben namelijk weer vader geworden. Ik had bij mijn eerste zoon al aangegeven dat ik het consultatiebureau alleen zou gebruiken voor de inentingen. Schaamtevol en met grote tegenzin vroeg ze of ik wat vragen wilde beantwoorden en een formulier wilde invullen.

Nadat ik duidelijk had gemaakt dat ik niks zou gaan invullen, is ze vertrokken, het formulier achterlatend voor het geval dat ik me zou bedenken. Normaal gooi ik zoiets direct in de prullenbak, maar omdat ik op het moment zorgtaken heb, ben ik het gaan doorsnuffelen. Ik was met stomheid geslagen.

Het formulier heet ‘Stevig Ouderschap’ en bestaat uit vier delen: deel één, waarin onder andere gevraagd wordt om de hoogst voltooide opleiding aan te kruisen die pa en ma gevolgd hebben. Deel twee: zeventien vragen voor ma. Deel drie: zeventien vragen voor pa. Deel vier: de verklikpagina; door de jeugdverpleegkundige zelf in te vullen – die moet de afzonderlijke gezinsleden etnisch registreren, waarbij er vijf opties zijn: Nederlands, Surinaams, Antilliaans/Arubaans, Turks/Marokkaans en overig. De jeugdverpleegkundige behoort een oordeel te geven over de woonsituatie. Bijvoorbeeld: woont het gezin in een onveilige buurt? Als laatste klikt de jeugdverpleegkundige of de moeder tijdens de zwangerschap heeft gerookt en/of het kind in een ruimte verblijft waar regelmatig gerookt wordt.

Het meest interessant zijn natuurlijk de vragen voor pa en ma. Het is de bedoeling dat de ouders de vragen onafhankelijk van elkaar invullen, (over stoken in een goed huwelijk gesproken). De vragen:

1. Ik verwacht dat ik genoeg steun zal krijgen bij het verzorgen van onze kinderen.

17. Het gaat me makkelijk af om te vragen om hulp of raad wanneer ik daar behoefte aan heb.

Dit is dus het gevolg van vier jaar Rouvoet en een ministerie van Jeugd en Gezin. Een onnavolgbare poging om achter de voordeur te kijken.

Wat is dat toch met die Christenen en hun obsessie met misbruik, geweld, kind en controle? Ze pruttelen de hele dag door over fatsoen en keurig taalgebruik om vervolgens als geile opdringerige colporteurs te gaan hengelen naar details aangaande iemands privé-domein. Ik moest aan Knevel denken. Die man zit in zijn programma ook altijd bij misbruik en geweld te hengelen naar smeuïge details of beeldrijke uitleg.

Natuurlijk heeft zo’n initiatief ook een website waarin de noodzaak van deze nieuwe bureaucratische laag wordt aangeprezen. ‘Wetenschappelijk onderzoek heeft het nut aangetoond’, laat de wetenschapper nu net ook bestuurssecretaris van de vereniging zijn. De ‘wetenschapper’ is (financieel) belanghebbende bij de organisatie en de implementatie van haar eigen onderzoek. Waarschijnlijk zijn de andere bestuursleden bekenden van de onderzoekster of door haar aangesteld. De jaarrekening ontbreekt op de webpagina. Controleurs willen zelf nooit gecontroleerd worden.

Geniaal is de argumentatie waarom ook mensen, waarvoor hulp niet bedoeld is, dit formulier moeten invullen:

‘Uw consultatiebureau moet dan ook regelmatig onderhandelen over de voortzetting van Stevig Ouderschap als aanbod in hun pakket. Dit is één van de redenen waarom het belangrijk is dat alle ouders, ook ouders die geen belangstelling hebben om deel te nemen aan het programma, de vragenlijst invullen die zij na de geboorte van hun kind uitgereikt hebben gekregen. Als iedereen de vragenlijst invult is precies duidelijk hoeveel ouders er voor Stevig Ouderschap in aanmerking komen. Hierdoor weet uw gemeente ook precies waar ze financieel aan toe is. Dit maakt de beslissing om Stevig Ouderschap te behouden gemakkelijker.’

Ik moet dus invullen of ik mijn vrouw af en toe een mep verkoop, omdat anders Stevig Ouderschap haar bestaansgrond (lees subsidie) verliest en de gemeente niet weet waar ze aan toe is. ‘Dit is misschien niet in uw eigen belang, maar wel in dat van een aantal andere ouders’, meldt het Consultatiebureau. Eigenlijk wordt er gesuggereerd dat ik verantwoordelijk ben voor misbruik en mishandeling als ik het formulier niet invul. Over fatsoen gesproken!

Wie het convenant leest, ziet vooral een organisatie die meer bezig is met het afschermen van de eigen methodiek en belangen dan met misbruik of mishandeling. Het convenant dient het eigen gelijk en het bestrijden van ander initiatief, laat staan kritiek. Het bestuur heeft schijnbaar graag alle touwtjes in handen. Zelfs aan de journalistiek wordt gedacht:

‘Wanneer een journalist, ongeacht het type media, u benadert in het kader van een geplande publicatie welke het lokale implementatieniveau van uw eigen organisatie overstijgt dient u deze journalist te verwijzen naar (een lid van) het bestuur van de Vereniging Stevig Ouderschap. Het is voor leden van de Vereniging Stevig Ouderschap niet toegestaan materialen behorende bij de Methode aan derden te verstrekken.’

Het toont in ieder geval aan dat Stevig Ouderschap, nog voordat de inkt droog is, de zoveelste bureaucratische moloch zal worden die ons kikkerlandje rijk is. Alsof iemand, die een pakje sigaretten per dag naast zijn baby rookt of zijn wederhelft tot moes slaat, dit keurig zal invullen op het formulier. De praktijk zal eruit bestaan dat er software ontwikkeld zal gaan worden, (misschien is die er al) die combinaties van vinkjes eruit zal pikken. De zware gevallen meppen gewoon door, terwijl de naïeve dwaas als werkgelegenheidsproject van Stevig Ouderschap mag gaan dienen.

Het verzamelen van databestanden van dit soort gegevens zal op geen enkele manier iets bijdragen aan het voorkomen van kindermishandeling. Het is slechts de zoveelste absurde en gevaarlijke opeenstapeling van data door een onmachtige en doorgedraaide overheid die niets anders meer weet te verzinnen dan gebruik te maken van opportunistische wetenschappers die dom Freudiaans lopen te leuteren. Met als gevolg het verder opkalefateren van de bureaucratische kerstboom.

Frans Smeets heeft de vreemde opvatting dat hedendaagse kunst behalve oeverloos gezwets en geld ook nog schoonheid in zich mag herbergen.