Peter Breedveld

De Balie stond altijd bekend als één van de bolwerken van de Linkse Kerk, maar daar is verandering in gekomen nu Yoeri Albrecht er directeur is geworden. Albrecht lijkt er belang aan te hechten het debatcentrum in één klap te vestigen als bolwerk van de Rechtse Kerk. Vandaar het debat, dat er gisteren werd gehouden, onder de titel ‘Is de islam gevaarlijk?’

Het antwoord op die vraag was al besloten in de lijst met sprekers: van Frits Bolkestein, die onlangs veel heisa veroorzaakte met zijn opmerking dat Joden vanwege de Marokkanen maar beter uit Nederland kunnen vertrekken, tot islamvreters als Machteld Allan, Benno Barnard en Wim van Rooy.

Daar was dan Sjoerd de Jong van het NRC Handelsblad tegenover gezet, door Theo van Gogh terecht getypeerd als een ‘lakei van de politiek-correcte gemeente’, net zo slordig in zijn denken als hij hypocriet is, want hoewel hij ons graag de les leest dat we toleranter moeten zijn jegens de moslims, wreef hij zich verlekkerd in zijn zweterige handjes toen Hafid Bouazza zijn befaamde islamkritische stukken bij de NRC-redactie afleverde, want “jij mag als Marokkaan zeggen wat wij niet mogen.”

Sjoerd de Jong kon alleen maar dienen om het hartstochtelijk ‘JA’ te benadrukken op de vraag of de islam een gevaar is. Benno Barnard en Wim van Rooy betogen al jaren niks anders dan dat de islam ‘een gruwelijke lijdensmachine’ is, een ‘uiterst agressieve vijand in ons midden’, dat er ‘een bloedbad’ staat aan te komen, ‘Een burgeroorlog’, een ‘tweede Holocaust, een nucleaire deze keer.’ Lees het stuk dat de Vlaamse auteur Tom Naegels schreef over een clubje Vlaamse ‘intellectuelen’, Barnard en Van Rooy voorop, dat elkaar dagelijks per mail ophitst in zijn koortsachtige islamofobie.

Deze angstige stakkers verschillen in toon en boodschap niets van gecertificeerde haatzaaisites als Het Vrije Volk en Artikel7, maar in De Balie kregen ze een zweem van respectabiliteit vanwege eminence grise Bolkenstein, die evenwel de laatste tijd steeds sterker de indruk wekt dat-ie ze niet allemaal meer op een rijtje heeft.

Barnard herinneren we ons allemaal van afgelopen voorjaar, toen hij zeven kleuren diarree scheet omdat er wat moslims stonden te schreeuwen toen hij een lezing gaf. Dit ondanks de lijfwachten die hij voor zichzelf had geregeld via zijn contacten met Het Vlaams Belang. Gisteren heeft Barnard afgezegd omdat hij weer bedreigd zou zijn, maar daar geloof ik dus geen ene moer van. Ook de maatregelen tot extra beveiliging van De Balie lijken me een publiciteitsstunt.

Toen De Balie een paar weken geleden reclame begon te maken voor het debat, begon het gezeur over ‘bedreigingen’ al, en dat was nog voordat iemand zelfs maar de kans kon hebben gehad op de verzendknop van zijn dreigmailtje te drukken. Onder andere Kustaw Bessems van De Pers zat lekker stemming te maken op Twitter. Als je bang bent dat er geen nieuws komt, moet je het zelf maar maken, zal Bessems gedacht hebben.

Mij doet het denken aan Gregorius Nekschot – ik ken geen Nederlander die zo wanhopig edoch vergeefs naar bedreigingen heeft zitten jengelen als deze cartoonist. Zelf opereerde hij anoniem, maar hij publiceerde bij mensen die gewoon met naam en toenaam in het telefoonboek te vinden waren, onder andere bij Mij Zei De Gek, en twee bundels met zijn werk verschenen bij uitgeverij Xtra, die ook gewoon is ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. Er is nooit één bedreiging binnengekomen, al wordt dat keer op keer hardnekkig gesuggereerd als het over Nekschot gaat.

En we hebben het hier toch wel over de één na bekendste moslimbasher van het land – niet één bedreiging. Of Hans Jansen, de Arabist, is die ooit bedreigd? Dan had ik dat toch allang in geuren en kleuren op Hoeiboei kunnen lezen?

En dan zouden er aan het adres van een nagenoeg onbekend prutsschrijvertje uit Vlaanderen wèl ernstige bedreigingen worden geuit? Omdat hij een praatgroepje van bange oude heren en één dame voorzit? Barnard liegt het gewoon. In Nederland wordt al zes jaar lang opzichtig de angst voor de islam en voor moslims beleden, en sinds de moord op Van Gogh is er nooit meer iets engs gebeurd. Moslims halen er hun schouders over op. “Ik was geschokt toen ik me op zeker moment realiseerde dat ik en iedereen om me heen het heel normaal vinden dat er zo over ons wordt gepraat”, zei onlangs een jonge Turkse moslima nog tegen me. Het is ruis geworden. Als je er niet bij stilstaat, hóór je het niet eens meer.

Ze wíllen te graag, de Vlaamse islamofoben. Een maand geleden liepen ze te blèren dat geen uitgever hun islamofobe boek durfde uit te geven, maar daar was ook al niks van waar. De uitgeverijen waren simpelweg te laat benaderd en hen werd geen enkele eigen inbreng gegund, dus zagen ze ervan af. Maar ja, dat is niet zo’n sexy verhaal als de mare dat je zo’n geweldig gevaarlijk boek hebt geschreven, waar niemand z’n vingers aan durft te branden.

Hou toch op. Islamofobe boeken worden hier door moslims zelf op gezellige feestjes gepresenteerd – denk aan dat boek van meneer Stok-in-de-Reet, Frans Groenendijk, waarvoor Tofik Dibi een praatje is komen afsteken. Niemand wilde het kopen. Niemand wilde Frans Groenendijk bedreigen. Ik denk dat de moslims hem in Rondom Tien zagen optreden en toen intens medelijden met hem kregen.

Zie, dat is het hele probleem met die Barnard en Van Rooy en die andere bangebroeken die de godganse dag een e-mailguerrilla tegen de islamisering voeren. Ze worden niet gehóórd, niemand luistert naar ze. En dus schrijven ze van pure ellende zichzelf maar dreigmails. Omdat je nooit kunt rekenen op die kutmoslims, als je ze nodig hebt.

Peter Breedveld wordt regelmatig bedreigd door islamofoben. Hij stelt dan altijd een plaats en tijd voor, maar er komt nooit iemand opdagen.