Sargasso

Peter Breedveld

Foto: Justine Kurland

Ik zal nooit meer vergeten dat ik in 1997 zat te lunchen met wat collega’s van De Haagsche Courant, toen de chef van de stadsredactie zich tot mij richtte en vroeg: “Maar zeg dan eens, Peter, wat voegt dat Internet nou daadwerkelijk toe? Wat kon je niet wat je nu wel kunt, dankzij het Internet?”

Ik stak een betoog af over de beschikbaarheid van allerlei informatie, waarvoor je vroeger was aangewezen op de knipselmappen in de Openbare Bibliotheek, en op de volledigheid van de samenstellers daarvan. En van informatie waarvan je helemaal niet wist dat je die nodig had. Ook stelde ik dat dankzij het Internet een enorme groep mensen, die tot voor kort onzichtbaar was, een stem had gekregen, en een gezicht.

Ik werd niet uitgelachen. Dat zou betekenen dat er naar me was geluisterd. Mijn eerste zin was al weggehumpft door mijn tafelgenoten. De vraag aan mij was natuurlijk retorisch. Dat Internet een eendagsvlieg was, een kortstondige rage, dat leek de heren zo klaar als een klontje. Pikkies als ik moesten niet denken dat mijn generatie nog iets toe te voegen had aan de vooruitgang die was ingezet, – en voltooid – door hun babyboomgeneratie.

Nou ja, De Haagsche Courant bestaat inmiddels al jaren niet meer – je schijnt de stoffelijke resten nog ergens in een bijlage van het AD te kunnen bezichtigen – en vandaag de dag praat iedereen over het Internet. De vraag is niet meer wat het Internet toevoegt aan jouw bestaan, nee, wat heb jij toe te voegen aan het Internet, dáár gaat het om. En wie dat nog niet duidelijk is, kan maar beter wegkwijnen in het hart van het AD, het olifantenkerkhof van de oude journalistiek.

Ik weet niet hoelang ik Sargasso al volg. Het verbaasde me wel te horen dat het blog alweer tien jaar bestaat. Zelf heb ik het bloggen relatief laat ontdekt. Ik hield me vooral onledig op allerlei message-boards, waar ik – moet ik bekennen – een zekere kick kreeg van het feit dat ik blijkbaar maar een stelling hoefde te posten (bijvoorbeeld: Maaike Hartjes tekent altijd dezelfde kutpoppetjes) om hele volksstammen compleet over de zeik te krijgen. Ik heb hele burgeroorlogen veroorzaakt op het Viva-forum (met de stelling: Vrouwen kunnen niet pijpen) en ruzie gehad met David Bowie himself vanwege een interview dat hij had gecensureerd. Een miljard Bowiefans over de hele wereld viel over me heen, waarna Bowie me heel snarky vroeg: “How does it feel to be famous, Peter?”

Bloggen was de oplossing voor het probleem waarmee ik steeds weer werd geconfronteerd op die message-boards: een hechte gemeenschap die het niet accepteert als iemand tegen de stroom inzwemt en moderators die – niet geheel onterecht natuurlijk – mij als de verstoorder beschouwden van de zo geliefde pais en vree en die me om die reden nogal eens een ban aan mijn broek gaven. Na de moord op Theo van Gogh was mijn mening helemaal nergens meer welkom dus zat er niks anders meer op dan de publieke opinie voortaan te bestoken vanaf mijn eigen rots: Frontaal Naakt.

Sargasso zag ik in die tijd als een Internetverkenner van de gevestigde orde, met socialisme, duurzaamheid en de multiculturele heilstaat als geloofsartikelen. Eén van de vaste Sargasso-medewerkers – ik geloof dat-ie inmiddels verdwenen is – beet me eens toe dat ik het afgeknipte kutje van Hirsi Ali moest gaan likken en er was dat rotsvaste geloof in staaf- en taartdiagrammen en grafieken en zo. Zo van: ‘Kijk maar naar dit staafdiagram’, en dat er dan niemand was die nog twijfelde aan de verdwijnende gletsjers, het gelijk van Trotski of de van nature nobele inborst van de moslim.

En dan was daar Steeph, de verpersoonlijking van de bezadigde zelfgenoegzaamheid waaraan de hele intellectuele elite decennialang heeft geleden en die ik als één van de hoofdoorzaken zie van de opkomst van Geert Wilders en zijn PVV.

Maar goed, dat is allemaal achter de rug. Er is in een paar jaar zo ongelofelijk veel veranderd, in zo’n duizelingwekkend tempo – de demoniseerders van Wilders zijn z’n slippendragers geworden, moslims zijn het nieuwe extreemrechts, PVV’ers zijn de nieuwe moslims en de SGP het nieuwe D66 – dat mijn gewezen vijanden NRC Handelsblad en Sargasso mijn enige overgebleven bondgenoten zijn. Sargasso eigenlijk vooral door zijn oude zelf te blijven: progressief en zelfgenoegzaam – vijf jaar geleden was dat conformistisch, nu is dat pure rebellie.

Zelf ben ik door de tsunami van verwilderisering uit het extreemrechtse kamp pardoes het linkse kamp ingeslingerd. Ik ben niet overgelopen of zo, zoals vaak wordt gesuggereerd. Het is alleen zo dat je het vroeger, als je voor onbeperkte meningsuiting pleitte, aan de stok kreeg met types als Anja Meulenbelt en Steeph en zo, en nu met de PVV en de hele gelijkgeschakelde media.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik Sargasso niet heel vaak lees. Ik kijk wel elke dag even en soms lees ik twee of drie alinea’s. Ik las eens een citaat van een schrijver – ik weet bij God niet meer wie – over Sumatraanse berggorilla’s – geloof ik – en het lijkt me wel toepasselijk om dat in verband met Sargasso’s verjaardag te parafraseren: “Al lees ik Sargasso zelden, toch voelt de wetenschap, dat het blog bestaat, als een verrijking van mijn leven.”

Sargasso, van harte gefeliciteerd met je tiende verjaardag!

Dit stuk is, op verzoek van Sargasso, geschreven ter gelegenheid van de tiende verjaardag van het duurzame blog. Werd op zaterdagmiddag 24 december op Sargasso geplaatst, dus door niemand gelezen. Daarom plaats ik het hier nog eens, want ik heb het niet voor de kat ze kut geschreven.

Overigens vind ik dat mensen, die andersdenkenden intimideren en bedreigen, geen democratieprijs horen te krijgen.