Peter Breedveld

Hebt u ook gelezen over die boswachters die op de vlucht sloegen voor een paar naakte vrouwen? Ik geloof dat het ergens in India was. Boswachters betrapten daar laatst een aantal illegale houtkappers, maar kozen het hazenpad toen de vrouwen van die houtkappers opeens tevoorschijn kwamen en zich begonnen te ontkleden.

Het bericht deed me denken aan iets wat een goede vriendin me eens vertelde over een machtig leger dat ook op de vlucht sloeg voor een groep naakte vrouwen. Het zou zich ergens in de oudheid hebben afgespeeld, maar ik heb er nooit iets over kunnen vinden. Dát verhaal deed me weer denken aan een aangrijpende passage uit het boek Blood of Spain van Ronald Fraser, over de Spaanse burgeroorlog (de vertaling is van Cees Nooteboom, uit De omweg naar Santiago):

De rest van de week dat ik dienst had werden er elke ochtend twaalf mensen doodgeschoten. Er waren nog drie vrouwen bij. Twee van hen tilden, toen het peloton zijn geweren richtte, hun rokken tot over hun hoofden en lieten zo alles zien. Was dat uitdagend bedoeld, was het wanhoop? Ik weet het niet: maar het was vanwege zulke tonelen dat de mensen kwamen kijken.

Er is een mooie strip van de Vlaamse stripauteur Ilah, Miezerige Misogyn, waarin een vrouw krampachtig ineengedoken zit. Ze sluit zich zelf hermetisch af voor de boze buitenwereld. Dan ontspant ze zich en uiteindelijk toont ze de wereld uitdagend haar geslacht, dat je zowat kunt ruiken. Als kijker voel je je bijna aangerand. Het slachtoffer is een meedogenloze agressor geworden.

Ik heb een nieuwe website ontdekt. Het is één van de meest fascinerende websites die ik ooit zag en heet I shot myself. Het is een website vol blote meisjes. Nu zijn er blote meisjes in overvloed op het internet, dat weet ik ook wel. Maar deze website is anders. De meisjes zijn geen professionele modellen, of pornosterren, of Oost-Europese of Filippijnse ongehuwde moeders die op alle mogelijke manieren een inkomen voor zichzelf bij elkaar proberen te scharrelen.

Deze meisjes zijn tandarts, onderwijzeres, kunstenaar, ze studeren economie, werken voor de ambassade in Tokyo. Er is ook een schrijfster uit Den Haag bij. Het zijn doodnormale jonge vrouwen, misschien zit uw zus of nicht er wel bij, of die muizige collega die nooit iets zegt. Ze fotograferen zichzelf, van onder, van boven, ze fotograferen hun kut, hun aars van dichtbij, ze kennen geen genade. Niet voor zichzelf en ook niet voor ons.

We krijgen alles te zien: de omdraaiingen der heupen als kostelijke ketens, navels als ronde bekers, dien geen drank ontbreekt, buiken als hopen tarwe; rondom bezet met leliën, borsten als twee welpen; tweelingen van een ree, halzen als elpenbenen torens. Maar ook de zwembandjes, de iets te bleke huid, de acne, de moedervlekken, de wondjes op de geschoren schaamstreek, het haar tussen de billen, de witte afscheiding, de flapachtige, binnenste schaamlippen. Alle onvolkomenheden die in de glamourfotografie worden weggeretoucheerd. En weet u wat? Het maakt de foto’s alleen maar pittiger.

Er zijn ook videofilmpjes. Van een vrouw die naakt yoga-oefeningen doet, een vrouw die masturbeert in haar achtertuin, een vrouw die met zichzelf speelt en onderwijl allerlei pseudo-filosofietjes spuit, een vrouw die haar eigen aanrecht onderpist, om wraak te nemen op haar huisbaas, een vrouw die zichzelf, overduidelijk op van de zenuwen, naakt in openbare liften filmt, een vrouw die probeert een Barbiepop in haar kut te stoppen.

Je vraagt je af: waarom doen ze dit? Waarom sparen ze zichzelf niet? Is het politiek? Is het kunst? Het lijkt wel therapie. Wie zichzelf zó op de foto zet en daar ook naar kijkt, en daar anderen naar laat kijken, die heeft geen negatief zelfbeeld meer. Die heeft vrede met haar lichamelijke tekortkomingen, zit lekker in haar vel. Ik moet u bekennen dat ik, als lijder aan lichaamsdismorfie, stinkend jaloers op ze ben.

In een blad waarvoor ik werk had ik eens een foto geplaatst van een naakte vrouw, die volkomen op haar gemak in een stoel zit met één been over de leuning, zodat je haar vagina goed kunt zien. De begeleidende tekst ging over de vele beproevingen die de vrouw in haar nog jonge leven had moeten doorstaan, en over de littekens die ze daaraan had overgehouden. De foto maakte bij een aantal lezers enorm veel agressie los. Eén van hen stuurde me een kopie van de foto waarop hij met viltstift een pijl had geklad, wijzend naar die vagina. ‘Dit is het échte litteken’, had hij erbij gezet. Dat de aanblik van een vagina, een doodgewone vagina, de oorsprong van de wereld nota bene, zoveel negatieve emotie kon losmaken, daar had ik niet bij stilgestaan.

De angst voor de vagina zit diep bij de mensen. Daarom zijn de drie monotheïstische religiën zo vrouwvijandig. Daarom is vrouwenonderdrukking zo wijdverbreid en zo agressief. Daarom zijn er mannen die hun vrouwen dwingen zich in doeken en tenten te hullen. Daarom zijn er vróuwen die vrouwen dwingen zich in doeken en tenten te hullen. Daarom zijn er vrouwen die de vagina’s van hun eigen dochters verminken en dichtnaaien.

De vrouwen op I shot myself weigeren nog langer zich te schamen voor hun natuurlijkheid. Ze weigeren zich zedig te bedekken uit angst voor de toorn van de grote bekken. Integendeel, ze duwen je hun kut in je gezicht en zeggen: ‘Als het je niet aanstaat, dan kijk je maar niet’. Ze vormen het schaamteloze verzet tegen de alomtegenwoordige, voor mij onverklaarbare vrouwenhaat. Ze zijn heldinnen in mijn ogen. Godinnen zelfs. Ik aanbid ze.

www.ishotmyself.com

Peter Breedveld is tegenwoordig helemaal idolaat van Juana Molina.