Hassnae Bouazza

Illustratie: Phil Henderson

“Gaan jullie naar Sex and the City?” vroeg de jonge bediende van het zeer goede Utrechtse restaurant Opium ons. “Ik studeer filmwetenschappen en ik vond hem heel goed”.

Ere wie ere toekomt, als een film zoveel vrouwen zoveel plezier geeft, dan heeft-ie bestaansrecht, maar goed vond ik hem niet, al studeer ik geen filmwetenschappen. En om er dan ook maar eens een autoriteitsargument tegen aan te gooien: de twee vriendinnen met wie ik was, vonden er óók niets aan. Zo.

Sex and the City, de film, is een voortzetting van het laatste gaapseizoen van de televisieserie met heel veel flauwe grappen, een tenenkrommend, voorspelbaar plot, goedkope romantiek, en vooral mode. Heel veel mode. SATC is één lang uitgesponnen reclamefilm voor Vivienne Westwood, Louis Vuitton, Dior, Gucci, Vera Wang, Manolo Blahnik en meer collega-couturiers, en dat was zelfs voor een couture-adept als ik teveel van het goede.

De vier hoofdpersonen hadden ditmaal ook iets meno-pauzaals: 40-plus en toch hardnekkig doorgaan met een leefstijl die al lang niet meer bij hun leeftijd en fysieke uiterlijk hoorde. Het script begon met het geforceerd bij elkaar brengen van de vier dames; drie van hen hebben een topbaan, maar veel hoeven ze er niet voor te doen, want ze brengen hun dagen al winkelend en lunchend door. En hup, daar is Samantha weer overgevlogen vanuit L.A. met twee flessen champagne. De bel gaat: hé, kijk wie we daar hebben; de dames zijn weer compleet.

In hun dik aangezette enthousiasme konden de vier het vleugje bejaardendom niet verbergen. Het vroegere seksbeest Samantha liep rond in een hoogzittende bikini, waarschijnlijk omdat haar lichaam een kleine bikini niet meer aankan. De roodharige Miranda (de enige die nog seksscènes aandurfde) droeg een ceintuur om haar jurk die net onder haar borsten hing, zoals oudere vrouwen wel vaker plegen te doen. Het had iets gênants: vier van die oudere vrouwen die elkaar “meisje” noemen en uitgaan alsof ze twintig zijn.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de vele kotsmomenten: Charlotte die tijdens het vrijen tegen haar man zegt “thank you for being you”. Of wat te denken van de assistente van Carrie, zwart en rondborstig (uiteraard, zwart en rondborstig) en naar New York gekomen ‘om verliefd te worden’. Als bewijs laat ze haar sleutelhanger zien die bestaat uit het woord LOVE. Om het af te maken, blijkt de assistente het woord ook als wachtwoord voor haar postvakje te gebruiken. Bitte!

Het is zoeter dan zoet; het is mierzoet, het is honing plus heel wat scheppen suiker. Zo zoet, dat het glazuur van je tanden springt.

Maar… Bij ieder grappig en minder grappig bedoelde scène barstte de zaal in lachen uit en bij de verdrietig bedoelde momenten leefde ze innig mee. Het vermakelijkst was toen hoofdpersoon Carrie haar zonnebril uit deed en haar betraande, doorlopen ogen in de spiegel bekeek. De zaal reageerde geschokt. Een enkeling liet zich “oh, my God” ontvallen. Ik heb zelden een zaal zo mee zien leven. Voor ons zat een meisje dat de film al een paar keer had gezien en bij elke scène zei ze tegen haar vriendin: “O, dit wordt leuk!”

Mijn vriendinnen waren zich ondertussen aan het opvreten: ze vonden zich te oud voor die onzin en te cynisch. Al na een half uur bekende één van hen dat ze het niet erg zou vinden om weg te gaan; tijdens de pauze van de tweeënhalfuur (!) durende film zat de frustratie er goed in: de hele zaal vol jonge vrouwen genoot van de film, maar wij niet.

Terwijl ik me vrolijk maakte om het publiek, concludeerden mijn vriendinnen deemoedig dat het aan ons lag en niet aan de film, want alle rest vond hem goed. Ik bleef ferm volhouden: “Te gemakzuchtig gemaakt, er zit geen enkele diepgang in, alle plotwendingen zie je ruim van tevoren aankomen en hij is ook gewoon veel te sentimenteel.” Het mocht niet baten: de schade was geleden, het chagrijn had zijn intrede gedaan.

Carrie sluit uiteindelijk de ondoenlijk lange film af met: “Love, the only label that never runs out of fashion.” Een kotszakje was niet overbodig geweest.

Ik beschouwde mezelf altijd een verstokte romantica: prinsen op witte paarden, tomeloze liefde, ik kon er geen genoeg van krijgen, maar wat de makers van SATC ons voorgeschoteld hebben slaat toch wel alles: alsof vrouwen niet kritisch kunnen kijken en geen goede romantische komedie kunnen waarderen.

Maar wat weet ik nu helemaal? Een zaal vol jonge vrouwen vond het prachtig. Ze schaterden en klapten en daar gaat het toch om bij een avondje film, dat je even de zorgen over de hypotheek vergeet, even niet denkt aan de knurft thuis, die scheten in bed laat, alleen maar over voetbal kan lullen en na zes jaar samen nóg je clitoris niet weet te vinden. Zalig zijn de armen van geest. Heer, waarom hebt u mij en mijn vriendinnen zoveel hersens gegeven? Wij willen óók van Sex and the City – the Movie kunnen genieten!

Hassnae Bouazza wil trouwen in een jurk van haar favoriete ontwerper Christian Lacroix. Overigens bereidt ze in stilte de vestiging van een kalifaat in Nederland voor.