Oeps!

Loor

Illustratie: Alphonse Etienne Dinet

Het blijft modderen met de veiligheid in de ziekenhuizen rond het IJsselmeer. De medische staf van de ziekenhuizen in Lelystad en Emmeloord heeft toegegeven dat ze op de hoogte was van de problemen met de hygiëne in de operatiekamers. Volgens de Inspectie voor de Gezondheidszorg hebben de snijdende specialisten hun patiënten blootgesteld aan vermijdbare risico’s, terwijl ze wisten dat de luchtbehandeling op beide operatiekamercomplexen niet voldeed.

Van dit soort berichten wordt een smetvrezende hypochonder als ik altijd heel erg bang. En sinds ik zelf een paar keer slachtoffer ben geworden van medische blunders, ben ik alerter dan goed voor me is.

Zo haalde ik ooit een recept op bij de plaatselijke apotheek; mijn huisarts had mij pilletjes voorgeschreven die bij dagelijks gebruik een migraineaanval moesten voorkomen. Bloeddrukverlagers in dit geval, en dus relatief onschuldig. Een hoofdpijnvrije toekomst zag ik al voor me, en dankbaar nam ik de magische pillen in ontvangst.

Nog dezelfde avond slikte ik braaf mijn eerste tablet en viel vol vertrouwen in slaap naast mijn nieuwe liefde van dat moment, die besloten had die nacht voor het eerst te blijven logeren.

De volgende morgen werd ik met een zwaar verdoofd gevoel en een volledig uitgedroogde mond wakker. Langzaam probeerde ik op te staan en de situatie te plaatsen, maar ik zakte meteen door mijn benen. Kruipend en stervend van de dorst begaf ik me richting de waterkraan. Voor uw informatie: ik had de avond ervoor géén alcohol gedronken.

Omdat ik immer en tot de laatste snik een goede gastvrouw wil zijn, sleepte ik mezelf vervolgens naar het koffiezetapparaat en bleef geheel naakt op de keukenvloer liggen wachten tot de koffie klaar was.

Terwijl ik me probeerde op te hijsen aan het aanrecht, in een poging de koffie in twee kopjes te krijgen, liep mijn slaperige logé de keuken in. Hij was allesbehalve gecharmeerd van het tafereel dat hij daar aantrof, en kort daarna vertrok hij richting onbekende bestemming. Te apathisch om de vernedering te voelen, zakte ik terug in een eindeloos durende roes.

Pas tegen de avond was ik in staat de apotheek te bellen en mijn verhaal te doen. Het leek me toch zinnig om nog eens het gebruik van mijn nieuwe medicijn met ze door te nemen. Nadat ik aan de apotheker de naam van de tabletten en het aantal milligrammen per tablet had doorgegeven, bleef het lang stil. Heel erg lang.

Met een klein stemmetje meldde hij uiteindelijk dat ik per ongeluk een zware dosering morfine naar binnen had gewerkt, in plaats van de onschuldige bloeddrukverlagers. De pillen moesten onmiddellijk retour, maar ik hoefde me vooral geen zorgen te maken. Met een paar dagen zou ik me vast weer de oude voelen, en gelukkig had ik nog het hele weekend om bij te komen, meende de in zijn broek poepende gifmenger.

Later bleek dat de dosis morfine die ik toegediend had gekregen, gebruikt wordt bij ernstig psychisch verwarde en suïcidale patiënten, die vastbesloten zijn van een flatgebouw of de Waalbrug te springen. Vandaar dat even niet kunnen lopen dan heel effectief is.

Dat ik een schadevergoeding heb geëist en gekregen, was een kleine pleister op de wonde. Mijn lijf en zenuwstelsel hadden ondertussen een flinke opdonder gekregen, om maar te zwijgen over mijn liefdesleven.

Toch bleef ik klant bij de bewuste apotheek, want hoe groot was de kans dat het in mijn geval nog eens mis zou gaan?

Nog geen vier jaar na dit incident schreef een dermatoloog mij een zalfje voor om een paar pigmentvlekjes in mijn gezicht op te bleken. In het volste vertrouwen overhandigde ik het recept aan mijn inmiddels wijzer geworden apotheker, en smeerde even later zorgvuldig de wonderzalf op mijn gezicht. Binnen een uur kon ik niet meer uit mijn ogen kijken en mijn hele gezicht was vuurrood en pijnlijk. Hysterisch belde ik de apotheek. “Was de zalf er maar met koud water af en neem morgen contact op met uw dermatoloog”, luidde het verveelde advies.

Om een lang verhaal kort te maken: de apotheker en zijn drie kippige assistenten hadden per abuis een flinke overdosis teer aan de zalf toegevoegd, waardoor ik tweedegraads verbrand raakte en nog maandenlang met de meest vreselijke rode plekken, blaasjes, bulten en ontstekingen in mijn gezicht heb moeten rondlopen.

Welke ezel in dit verhaal had zich nu niet voor een tweede keer aan dezelfde steen moeten stoten?

Wederom werd aan mij een schadevergoeding toegekend, maar het is me niet gelukt de pillendraaiers voor het Medisch Tuchtcollege te slepen. Blijkbaar worden dit soort fouten ingecalculeerd en de verzekering dekt de schade. Foutje, bedankt.

Gelukkig is alles goed afgelopen en mijn gezicht is weer glad en gezond, maar de onzekerheid over de afloop was een ware kwelling. En voor hoeveel mensen loopt het minder goed af?

De conclusie is dat we min of meer aan de goden zijn overgeleverd. Maar ik sta na twee keer een medische misser (met goede afloop) op scherp. Mijn letselschadeadvocaat ook.

Loor (1967) is een in alle opzichten lekker wijf. Lees meer op haar eigen webstek, Loor schrijft!