Profeet Vogelaar

Ozymandias

Ella Volgelaar heeft van haar functie als minister een aaneenschakeling van blunders en mislukkingen gemaakt. Wetenschappers bekritiseerden haar om de arbitraire keuzes bij de selectie van 40 probleemwijken. Ze verloor het vertrouwen van kabinet en corporaties bij de onderhandelingen over het geld voor wijkverbetering. In haar eigen ministerie maakte ze zich onbemind door slecht leiderschap. Voor het volk zette ze zich regelmatig voor schut met haar onbeholpen mediaoptredens. Maar het meeste verontwaardiging kwam na de uitspraak dat ze de islam zal helpen nestelen in Nederland. En dat we maar te wennen hebben aan de Joods-Christelijk-Islamitische samenleving.

Paranoïde bloggers die hierin een teken van zelfislamisering herkennen, hebben er geen snars van begrepen. Haar uitspraken hebben niets met toewijding voor de islam te maken, maar zijn kenmerkend voor het ouderwetse politieke correctheidsdenken.

Ik stel me Vogelaar voor als iemand die altijd in een veilig wereldje van gelijkgestemden heeft verkeerd. Haar ganse carrière heeft ze doorgebracht in de hypercorrecte kringen van de CPN, vakbonden, en de Taskforce Inburgering. Zij en haar geestesverwanten hadden onder elkaar altijd grote schande gesproken van het harteloze rechtse klimaat in Nederland tijdens Balkenende I, II, en III. Want een rechts klimaat staat natuurlijk voor domheid, schreeuwerigheid en intolerantie. Vooroordelen zijn ook de correcte medemens niet vreemd.

En wat moest ze zich verheugd hebben op het moment dat het tij weer zou keren. Op het moment dat de linkse partijen weer aan de macht zouden komen. Want dan kunnen de multiculturalisten als Mozesfiguren het Nederlands volk weer door de woestijn leiden, op naar het beloofde land van respect en tolerantie.

Niet lang na het aantreden als minister maakte profeet Vogelaar van haar positie gebruik om direct weer de multiculturalistische boodschap te prediken. Ze vertelde dat er maar eens wat meer begrip moest komen voor die vreemde religie van de immigranten. Met de polarisering in het integratiedebat kon het wel wat minder, want al die harde woorden zouden alleen maar averechts uitpakken. Van buurtbarbecues konden er nooit genoeg zijn, want dat die zijn perfect om buurman Henk’s vooroordelen over buurman Ali weg te nemen.

De boodschap die ze uitdroeg maakte duidelijk hoe de verhoudingen volgens haar lagen. Vogelaar legde de schuld van de falende integratie vooral bij de autochtonen. Nooit was het in haar opgekomen dat er ook goede redenen waren voor het groeiend onbehagen over de nieuwe medelanders.

Het was ook geen wonder dat juist na het aantreden van Vogelaar de Wetenschappelijke Raad voor Regeringsbeleid kwam met hun omstreden rapport over De Nederlandse Identiteit. De Raad wist immers ook wel wat ze met Vogelaar voor vlees in de kuip hadden. Dus publiceerden die het rapport waar Vogelaar altijd op zat te wachten. Een rapport dat erop hamert dat we vooral niet van mensen kunnen verwachten dat ze de banden met het land het herkomst opgeven. En we moeten ook niet zo moeilijk moeten doen over meervoudige identiteiten van de migranten, want wij zijn zelf toch ook gelijktijdig Nederlander en Europeaan? Dat deze conclusies wetenschappelijke quatsch waren maakte niet uit. Het was de boodschap die WRR graag wilde leveren, en Vogelaar graag wilde aanhoren. Maxima deed er nog een schepje bovenop door te stellen dat De Nederlandse Identiteit niet bestaat.

Vogelaars ontmoeting met Rutger van Geenstijl is beroemd en berucht. Minstens zo gênant vond ik haar optreden bij Pauw en Witteman van december vorig jaar. Ella Vogelaar, Henk Kamp, politiecommissaris Bernard Welten en anderen waren in de studio aanwezig om met jongeren uit Slotervaart te praten.

Op een gegeven komt er het onvermijdelijke verwijt dat de jongens gediscrimineerd werden. Sinds Marcouch de hardere aanpak bepleitte, zou de politie zou massaal onschuldige jongeren oppakken. Commissaris Welten zelf zei dat het flauwekul was, maar Vogelaar was het natuurlijk niet met hem eens. Ze vertelde: “als je aan de orde stelt dat iemand onterecht opgepakt wordt, dat hoeft dan geen opzet te zijn van de politie, maar de politie kan ook een fout of een vergissing maken. En daar moet je het met elkaar over kunnen hebben. Want dat is de enige manier waarop je met elkaar in gesprek kunt komen.”

“Het probleem in de wijk is niet het optreden van de politie,” wierp de nuchtere Kamp tegen, “het probleem is het gedrag van een aantal bewoners. En daar moet de politie op reageren.”

“Natuurlijk moet de politie daarop reageren,” zei Vogelaar, “maar dat wil niet zeggen dat diezelfde politie nooit een verkeerde inschatting maakt. Heb je wel eens gehoord van wederzijdse erkenning?” Dit terwijl die commissaris naast haar zich merkbaar zat te ergeren. Wist hij ook weer hoeveel steun hij van de zittende politiek mocht verwachten.

Op 13 november jongsleden, de dag van respect, werd er eindelijk een punt gezet achter het ministerschap van Vogelaar. Eberhard van der Laan is haar opvolger. Hopelijk iemand van de lijn Marcouch-Aboutaleb-Scheffer. Maar laat het alsjeblieft geen nieuwe Marcel van Dam zijn. En geen nieuwe Ed van Thijn. En geen nieuwe Vogelaar. Voor zulke types kan valt er bij mij geen respect en tolerantie meer op te brengen.

Ozymandias vraagt zich af of het bekritiseren van een reeds afgetreden minister staatsrechtelijk correct is.