Gratuit cynisme
Peter Breedveld
Foto: Agent Provocateur
Het is nu dertien jaar geleden dat ik in de bioscoop Pulp Fiction zag. Het is één van mijn favoriete films, maar toen in de bioscoop kreeg ik er een enorm naar gevoel van. Dat kwam door het overige publiek. Dat lachte zich te barsten op naar mijn bescheiden mening precies de verkeerde momenten. Bijvoorbeeld wanneer Bruce Willis midden op straat betrokken raakt bij een schietpartij waarbij onschuldige omstanders geraakt worden.
Er zat een vent naast me met een hoogzwangere vrouw, die steeds bijna van zijn stoel afrolde van het lachen wanneer er weer iemand op een afschuwelijke manier aan zijn einde kwam. God, wat vond hij dat grappig. Hij zag op zeker moment de verbijstering op mijn gezicht en begon tegen me te schreeuwen: Als je het niks vindt, moet je lekker oprotten!
Ik vraag me af wat voor mensen dat zijn, die het geweldig grappig vinden als iemand door een kogel wordt geraakt en in elkaar zakt.
Van de week zag ik de nieuwe film van de Coen Brothers, Burn after reading. Daarin sterft een aantal personages een volstrekt zinloze, gruwelijke dood, ook nu steeds weer tot grote hilariteit van de andere mensen in de zaal. En deze film zag ik in een filmhuis, mind you, dus we hebben het over intellectuele GroenLinksstemmers, voornamelijk nog middelbare vrouwen, ook.
Wat de neuk is er zo leuk aan een goeiige sukkel die op straat met een bijl de schedel wordt gekliefd, waarbij je het bloed eruit ziet spatten? Er werd echt gebulderd van het lachen. Is gratuit geweld opeens grappig als de Coen Brothers er hun handtekening onder hebben gezet?
Ik ben trouwens wel klaar met de Coen Brothers. Ik weet nu wel dat iedereen lelijk en dom en slecht is en het leven zinloos en absurd. Dat volstrekt misplaatst zelfvoldane, kille cynisme waarmee de broers hun boodschap steeds dikker aanzetten, begint behoorlijk vervelend te worden. In hun oudere films was tenminste nog ruimte voor warmte en hoop. In Fargo wordt een alternatief geboden voor de domme wreedheid van Peter Stormare, die zijn maat Steve Buscemi in de houtversnipper staat te duwen. Politie-agente Frances McDormand wacht een warm huis met een lieve man, die samen met haar opstaat om iets te eten voor haar klaar te maken, als ze bij nacht en ontij wordt opgeroepen voor haar werk.
Het ergste in Burn after reading is nog de overacterende George Clooney, die zichtbaar zijn best staat te doen om net zo lelijk te zijn als de overige acteurs, wat een beetje pathetisch uitwerkt. Brad Pitt is hier de betere acteur, geestig en innemend. Maar ik zou de film gewoon links laten liggen, als ik u was. Ga liever naar Body of Lies van de bijna altijd opvallend genuanceerde spektakelregisseur Ridley Scott. Al was het maar voor de ogen van de betoverende Golshifteh Farahani. Dát is een film met een warm kloppend hart.
RSS