Ondernemers haten ons

Bert Brussen

Illustratie: Peter Fendi?

Zojuist aangifte gedaan tegen een boze CV-ketelinstallateur die dreigde mijn site te hacken. Niet omdat ik zo hou van aangifte doen, maar omdat ik een statement wil maken. Ik ben “ondernemers” die niet met kritiek kunnen omgaan, ook al leveren ze prutswerk en beunhazen ze halve flats van de watervoorziening af om na twee mailtjes al te gaan dreigen, spuug- en spuugzat. Als consument moet je je in Nederland keer op keer als lauwe stront laten behandelen om achteraf de schuld te krijgen van leegloop in de horeca en dalende omzetten in de detailhandel, of gewoon bedreigd te worden. Niet dus.

Begrijp me goed, ik ben me altijd bewust geweest van de risico’s die schrijven en publiceren met zich meebrengen. Ik ben ook geen Wakker Nederland-kijkende frustraat die als een Els Lucas naar de politie rent om aangifte te doen van laster, aanzetten tot haat of weet ik wat voor PvdA-argumenten er zijn om de vrije meningsuiting te beperken.

Maar ik ben onderhand wel hondsberoerd van die verschrikkelijk agressieve burgermansmentaliteit van de immer klagende middenstander. Die intellectloze jokers in hun klusbusjes die wel standaard te hard rijden om daar vervolgens weer over te gaan jammeren in Hart van Nederland. Die hersenloze dommekrachten die onder het uitroepen van “ik werruk tachutich uur per week en mot alles aan de blasting en uutkeringstrekkerts gevuh” menen dat zij veel meer recht hebben om buitenlanders te haten en met 160 door rood te rijden.

Die intens trieste inspiratie- en motivatieloze houding van Nederlandse horecahouders. Als je in Nederland in een restaurant zit en je wordt bediend door iemand die weet dat je rechts moet inserveren en beseft dat een ober ook gastheer is, dan schrik je je gewoon kapot, zo diep zijn we reeds gezonken. En noem mij één terras in de Amsterdamse binnenstad waar je niet minstens twee uur zit te wachten op je doodgeslagen biertje en waar het afrekenen van die twee euro vijfenzeventig per fluitje Heineken godsonmogelijk is omdat de bedienende werkstudente het te druk heeft met kauwgum kauwen en ouwehoeren met haar gezellige collegaatjes.

Ik wil niet meer worden geholpen door arrogante types in een kledingwinkel waar de muziek zo hard staat dat mijn trommelvliezen spontaan de arbo-dienst bellen. Moe, nee, afgemat raak ik na een avondje poging tot schoenen kopen in Amsterdam. Het is me gebeurd dat ik een vestiging van Boss aan de Herengracht 430 binnenliep en om überhaupt een schoen te kunnen passen eerst naar achteren moest lopen om de twee druk kwebbelende en agressief kijkende meisjes te moeten storen met de vraag of het misschien mogelijk was mijn geld bij hun achter te laten.

Voor het gemak laat ik alle, en het zijn er veel, trieste anekdotes over taxi-chauffeurs in Amsterdam maar achterwege. Papier is dan misschien geduldig, er zijn grenzen aan wat je een lezer kunt aandoen.

Uiteraard hebt u zelf ervaring met de talloze gekmakende, blaartrekkende en tot suïcide stemmende pogingen tot contact met een helpdesk van Ziggo, Casema, KPN, UPC, GVB, NS, Nuon, T-Mobile, Vodafone, Veolia, TNT en noem al die semi-mafiose, al dan niet monopolistische grootgrutters maar op. U heeft het zelf al lang en breed ervaren. De situatie is al jaren hopeloos, en al jaren beweren al dat soort organisaties zonder enige géne dat “het echt gaat verbeteren”. En al jaren verandert er helemaal niets.

Die bedrijven haten u. Ze verachten u. Klanten zijn in Nederland namelijk K-U-T, en het feit dat er van concurrentie in Nederland van oudsher nauwelijks sprake is (concurrentie op het spoor, muhahahaha!), als dat er wel is wordt er meteen huilend naar de overheid gebeld, maakt van de hardwerkende jongens van Jan de Wit met die bekende VOC-mentaliteit laffe, luie, karakterloze en volstrekt passieloze prutsers. Kruideniers dus. Typisch Hollands.

Maar natuurlijk ligt het allemaal aan u. U zou zich moeten schamen dat u voor die ene winkel kiest en uw geld niet bij de concurrent achterlaat. De FNV Horecabond heeft zulks onlangs nog laten weten: de klanten zijn hufterig, en geven te weinig fooi, daar ligt het aan! En zo is het! Stelletje hufters! Een beetje in café De Jaren gaan zitten en eisen dat u binnen drie kwartier geholpen wordt. Het is een schande. U bent maar een klant, die arme hardwerkende horecamedewerkers zijn daar koning.

Trouwens, die arme winkelier kan er ook allemaal niets aan doen. Die gemene overheid zuigt hem aan alle kanten uit en daar valt niet tegenop te werken. Tachtig uur werken voor een minimumomzet en dan nog moet je belasting betalen, diefstal is het.

Of dacht u soms dat die (ronduit schandalige) winkeliers die nog steeds geld durven te vragen voor pintransacties er soms op uit zijn om u te tillen? Welnee! Pintransacties kosten gewoon heel veel geld in de eenentwintigste eeuw, is allemaal de schuld van de overheid en de banken enzo, vandaar dat er extra moet worden betaald. Maar natuurlijk. Dat zal dan ook de reden zijn dat sommige horecaondernemers of publieke instellingen het in hun zieke hoofd hebben gehaald om een euro (of meer, echt waar, dat komt voor) te vragen voor toiletbezoek. Dat is natuurlijk niet om u te tillen, welnee, water is tegenwoordig heel erg duur. Allemaal de schuld van de overheid en de waterleidingsbedrijven.

Zoals ik al meerdere malen ben weggelopen uit een winkel omdat ik weiger geld te betalen voor pintransacties, ben opgestaan van een terras en weggegaan zonder te betalen (ze hadden tenslotte een heel uur de tijd om mij die rekening te brengen), amok heb gemaakt over steenkoude omeletten of ronduit treurige Thaise wokgerechten zonder ook maar enige smaak, demonstratief uit een lange rij voor een Albert Heijn-kassa (“Meer dan drie wachtenden in de rij? Dan doen wij er een kassa bij!“. Yeah. Right.) ben gestapt terwijl ik hardop “dan ga ik wel naar de Lidl!” riep, heb geweigerd mijn kaartje te laten controleren in de trein omdat ik eerst drie uur moest wachten op diezelfde trein, liever ga lopen dan met de bus, gezien de consequente aanwezigheid van Marokkaanse jongetjes die niet meer weten wat oordopjes zijn en hun halaltakkeherrie door de speakers van hun mobieltjes laten schallen zonder dat ook maar iemand een kik als klacht durft te geven, woedend met een zojuist aangeschafte maar dik beschimmelde magnetronmaatlijd de Albert Heijn ben binnengestormd en een gesprek met de manager eiste (die er natuurlijk niet was, stelt u zich eens voor), een hypotheekverstrekker ooit heb gewaarschuwd dat als hij werkelijk “iets kwijt was” van mijn anderhalve ton hypotheek en ik dus mijn huis niet kon kopen hij dan met naam en toenaam heel erg lang op het Internet te googelen valt en van veel bedrijven heel wat gedaan krijg als ik ze vertel dat ik journalist ben (dan is de klant wél ineens keizer)…

…zo weiger ik mij nu ook te laten intimideren door een of andere randdebiele CV-installateur.

CV-installateurs moeten CV’s installeren. Als ze dat doen en het blijkt noodzakelijk om een flat van het leidingwater af te sluiten dan zullen ze dat tijdig moeten aankondigen. Doen CV-installateurs dat niet, dan kunnen ze kritiek verwachten. Van mij wel althans, want ik laat me werkelijk niet zonder slag of stoot van mijn water afsluiten.

Kunnen dergelijke sleutelaars niet tegen die kritiek dan hebben ze pech. Ik kan dan weer niet tegen vroeg opstaan zonder voldoende water voor mijn koffie, zo hebben we allemaal wel eens wat. Gaan ze vervolgens dreigementen uiten, in welke vorm dan ook, dan doen ze iets heel erg doms.

Want alle dreigementen van pitbullbezitters, christenen, moslims, laffe naamloze HetVrijeVolk-bruinhemden die beweren dat anonimiteit belangrijk is omdat ze anders bedreigd worden maar in werkelijkheid te bescheten zijn achter hun eigen teksten te staan, marketingtypes zonder humor, exvriendinnen of Jezus zelf zie ik als een ingecalculeerd risico. Wat dat betreft is de vrijheid van meningsuiting in Nederland niets meer dan de vrijheid van prehistorische junglewetten: wie de grootste bek heeft en het gevaarlijkst kan dreigen heeft de absolute macht over meningen. Prima, mooi spel, doe ik aan mee. Maar ik laat me principieel niet bedreigen door zure koopmannetjes, mbo-gasfitters die nog geen letter kunnen spellen maar zich wel “eigenaar” van een heuse B.V. noemen. Als we aan dat soort “ondernemers” gaan toegeven is het einde helemaal zoek. In de huidige door en door verrotte staat van Nederland rest je als consument maar één ding: keihard kritiek leveren en waar voor je geld eisen. Daar valt niet over te onderhandelen.

Bert Brussen is schrijver, journalist en columnist en de uitvinder van de Eerste Wet van Lucas. Kort gezegd houdt die wet in dat tachtig procent van de reaguurders op websites mongool is.