Hassnae Bouazza

Illustratie: Fred de Heij

Eén van de zaken waarover extremistische moslims en islamhaters het roerend eens zijn, is dat de profeet Mohammed met een negenjarig (volgens anderen zesjarig) meisje trouwde, genaamd Aïcha. De seculiere extremisten gebruiken het om te wijzen op de perfiditeit van de profeet en zijn islam en de islamitische extremisten om ook met een hyperjong meisje te kunnen trouwen, want hé de profeet deed het ook en zij willen graag zijn voorbeeld volgen.

In het programma Al Beit Beitak (‘Doe of je thuis bent’), gepresenteerd door Mahmoud Saad, kwam dit onderwerp een tijd geleden aan de orde. Ik had het gemist, maar gelukkig is daar YouTube, waarop twee delen van de uitzending terug te zien zijn.

Saad had de geestelijke Khaled al Joundi te gast die hem vertelde over een Saoedisch blad, Al Faisal, dat onderzoek doet naar de koran en de hadith en dat opmerkelijke bevindingen had gepubliceerd over de ware leeftijd van Aïcha toen zij met de profeet trouwde. Die was niet zes of negen, maar lag tussen de veertien en achttien jaar.

Haar leeftijd hadden ze onder andere berekend aan de hand van de vele overleveringen, de slagen die destijds plaatsvonden, en de leeftijden van haar broers en haar vader Abou Bakr (de vertrouweling van de profeet).

In Saoedie-Arabië reageerden de extremisten zoals het hen betaamt: “Dit is anti-islamitisch!” Terecht vroeg Al Joundi zich af wat er zo islamitisch kan zijn aan het trouwen met een heel jong meisje.

Eenzelfde soort reactie kun je verwachten van de islamhaters hier die graag mogen strooien met sjieke termen als PEDOPROFEET! Maar het is stil gebleven, terwijl dit toch zeer actueel en relevant nieuws is. Dit kan ermee te maken hebben dat hun bron voor al het nieuws uit de islamitische wereld, MEMRI, dit soort berichten niet gretig overneemt. Ze staan natuurlijk wat flauwtjes naast horrortitels als “Saoedische geestelijke leert kinderen Joden haten”. Maar het geeft wel te denken.

Over de Egyptische geestelijke Yusuf al Qaradawi bestaan veel teksten in het Engels waaruit moet blijken dat hij voor vrouwenbesnijdenis is, maar op zijn eigen site staan Arabische teksten van zijn hand waaruit hij onomwonden de praktijk veroordeelt en wijst op de gevaren voor de vrouw, op haar recht op lichamelijke integriteit en seksueel genot.

Zo heeft Qaradawi ook artikelen over de noodzaak aan mensen die de dialoog en verbale confrontatie aangaan in plaats van geweld gebruiken en predikt hij begrip voor Joden en het onderscheid maken tussen de politiek van Israel en het zionisme en de Joden als volk (toegegeven, dat is zeer glad ijs, want ook in Nederland ben je al gauw anti-semiet als je kritiek hebt op de enige democratie in het Midden-Oosten).

Kennelijk vinden veel mensen en een organisatie als MEMRI dat de moslims zich nog niet genoeg belachelijk maken en helpen ze graag een handje om het daar waar mogelijk aan te dikken of te verdraaien. Maar echt mensen, dat kunnen ze prima zelf af, zichzelf voor schut zetten. Extra hulp is niet nodig, maar bovenal zeer oneerlijk, omdat het de discussie vertroebelt. Er is genoeg mis in de islamitische en Arabische wereld, en daarom is het zo jammer dat de weinige positieve zaken onderbelicht blijven of verdraaid worden om het monstrueuze karakter van dat werelddeeld in stand te houden.

De zender Het Gesprek zendt sinds een tijd het Arabische vrouwenprogramma Kalaam Nawaem uit onder de naam Satellite Queens. Misschien is het een idee als ze Hamdi Qandil, de politiek commentator, een programma geven. De Egyptenaar die zijn land niet in mag vanwege te felle kritiek op de regering en jarenlang vanuit Dubai mocht fulmineren, moest zijn programma, Qalaam Rasaas (‘potlood’), staken vanwege zijn harde woorden. De laatste omstreden uitzending is helaas van YouTube gehaald.

Moet Het Gesprek zich niet alleen verheugen op zijn harde woorden over Arabische politici, maar ook alvast slikken vanwege zijn ongezouten kritiek op Israel. Wie durft?

Hassnae Bouazza (حسناء بوعزة) schrijft voor Vrij Nederland, De Volkskrant, nrc.nl, de website van het Vlaams-Nederlandse huis deBuren en de Arabische site van de Wereldomroep. Dat ze nog tijd heeft om in het geheim voorbereidingen te treffen voor de vestiging van het kalifaat in Nederland, mag een wonder heten. Deze column verscheen eerder in Vrij Nederland.