Straatratten
Hassnae Bouazza
De afgelopen weken stonden er in de kranten vele adhesiebetuigingen voor Ali Eddaoudi. Onder andere Farid Azarkan, Fatima Elatik en Fouad Sidali roerden zich om hun steun uit te spreken voor de omstreden geestelijke verzorger. Deze mensen staan ook altijd vooraan om te klagen over stigmatisering, en dat is prima, maar waarom, waarom zijn ze zo stil als mensen uit de eigen gemeenschap zich misdragen?
Vorige week zag ik namelijk een reportage van Netwerk over de weggepeste transseksueel in Zuilen en het schaamrood stond me op de kaken. Een groep Marokkaanse jongens bedreigde de cameraploeg van Netwerk en één van hen moest zelfs in bedwang worden gehouden door een andere jongen. De geluidsman stond onbeweeglijk voor hem en liet zich niet intimideren. Er werd gescholden, er werd geduwd en gedreigd. Kennelijk wanen de straatratten zich heer en meester over de buurt en moeten journalisten eerst een verzoek in viervoud indienen voor ze toestemming krijgen in hún buurt te filmen.
Eén van de Marokkaanse jongens die wel het gesprek wilde aangaan, legde uit:
Er wordt altijd een slecht beeld gegeven aan de jongens. Die jongens vertrouwen helemaal niks meer. Als eerste willen ze weten waarom er gefilmd wordt. Deze kinderen zijn niet zo dom als jullie denken. Wat er in hun hoofd speelt, dat ken je niet beschrijven. Ze zijn van alles op de hoogte. Als je die transseksueel hebt, worden gelijk die jongens over één kam geschoren. Er wordt gewoon gegeneraliseerd, klaar. Die jongens, dat pikken ze gewoon niet.
Welnu vriend, het interesseert me geen ene moer of die jongens wel of geen mensen vertrouwen. Alsof het aan ons is om hun vertrouwen te winnen, alsof we hen iets schuldig zijn en alsof wij hen iets hebben aangedaan. Niemand hoeft hen toestemming te vragen om te filmen, want de straat is niet van hen, en dát had de politie hen duidelijk moeten maken, in plaats van met de cameraploeg af te spreken dan maar niet meer te filmen. Capitulatie heet zoiets. Zo weten ze dat ze ermee wegkomen.
Om duidelijk te maken dat ze niet fout zijn, niet dom en niet agressief, gingen de jongens zich pontificaal in beeld eens goed staan misdragen. En dan ligt het aan de buitenwacht dat ze zo’n slechte reputatie hebben. Dat is niet dom, inderdaad, dat is hyperdom. Hoewel ik vond dat de jongen die schuimbekte: Kankerleugens! Jullie zijn journalisten! Nee, jullie zijn journalisten! wel blijk gaf van een groot inzicht.
Wie zich eraan stoort dat er gegeneraliseerd wordt, moet ze zich realiseren dat dat is te danken aan deze straatratten, die het kennelijk heel indrukwekkend vinden hun T-shirt over hun gezicht te trekken en twee middelvingers op te steken naar de camera. “Dat pikken ze gewoon niet.” Misschien pikken gewone mensen het hufterige en agresieve gedrag van deze straatratten niet meer. Die jongens lijken echt te denken dat zij de spelregels mogen opstellen.
Waarom hebben Sidali, Azarkan en Elatik niet de pen gepakt om duidelijk te maken dat die jongens niet op hun steun hoeven te rekenen? Waarom zijn ze stil als het tijd is om eens wat zelfkritiek aan de dag te leggen, maar aarzelen ze niet om te klagen over de beeldvorming van de media of om uit te leggen waarom die jongens zo boos zijn?
Een voetbalvandaal vraag je niet waarom hij bushokjes vernielt, dus waarom zou je wel willen weten waarom deze jongens zich misdragen? Een schoft moet je behandelen als de schoft die hij is, en hem geen vergoelijkingen aanreiken als hij zet zich af tegen de maatschappij of hij voelt zich gediscrimineerd.
Hassnae Bouazza (حسناء بوعزة) schrijft voor Vrij Nederland, De Volkskrant, nrc.nl, de website van het Vlaams-Nederlandse huis deBuren en de Arabische site van de Wereldomroep. Dat ze nog tijd heeft om in het geheim voorbereidingen te treffen voor de vestiging van het kalifaat in Nederland, mag een wonder heten.
RSS