Kanonnenvoer
Hassnae Bouazza
Scène uit Hausu (1977)
Er is iets bodemloos afgunstigs aan de hysterische ophef rond vergoedingen aan gasten voor televisieprogramma’s.
Je ziet het plebs gewoon op zijn bank zitten, met verbeten trekken kijken naar De wereld Draait Door zodat ze eens lekker los kunnen gaan op wie er ook maar zit, omdat ze betaald worden!!1!.
Die gasten zitten er ter lering, vermaak en als een soort hedendaags kanonnenvoer vrij beschikbaar voor wie zijn eigen mislukking of ellende op hen wil botvieren. Ze hóeven er niet te zitten, maar blijkbaar kijken hordes mensen als ze aanschuiven en dus is het niet meer dan logisch dat ze een vergoeding krijgen.
Gratis boodschappen
Maar in Nederland denken mensen dat als je schrijft of wel eens commentaar geeft, dat je daar niet voor hoeft te worden betaald. Dat het een deel van je bestaansrecht is dat je gratis komt opdraven om andermans feestjes, lustrums, debatten en bijeenkomsten op te leuken. Want wat stelt dat nou helemaal voor.
Willen al die boze burgers niet ook gewoon netjes aan het einde van de maand hun salaris gestort krijgen? Of denken ze dat er bij de mensen, die op televisie verschijnen, geld uit de kraan komt?
Schilders die ‘s avonds een klus komen doen, krijgen daarvoor toch ook betaald? Als je in de rij staat bij de Albert Heijn, eis je toch ook niet op hoge toon dat je de boodschappen gratis wilt, omdat de supermarkt al genoeg heeft verdiend aan andere klanten? Of dat je niet hoeft te betalen voor de koffiefilters, omdat je al voor de koffie hebt betaald?
hardnekkige kift
Wat is dat toch voor penetrante domheid waar mensen steeds vaker mee besmet lijken? Domheid, met daar bovenop nog een dikke saus hardnekkige kift.
Zit je daar op je bank je leven zin te geven door te luisteren naar anderen en je tegelijk nijdig op te vreten, omdat een ander iets lijkt te hebben wat jij moet missen. Je ziet het ook in de vluchtelingendiscussie, van die mensen die niks tekort komen, maar dan gaan krijsen als een varken dat gevild wordt, omdat vluchtelingen, die werkelijk alles hebben moeten achterlaten, iets krijgen. Een gratis stukje taart, of zo. Dat willen zij dan ook wel, want je zal maar iets tekort komen.
Geestdodende rituelen
Dat is het wat die mensen verteert: het gevoel dat zij iets tekort komen wat een ander zogenaamd zomaar krijgt. En dus vullen ze hun leven elke dag met dezelfde geestdodende rituelen: De Wereld Draait Door kijken, zich voeden met de verhalen van anderen waar ze tegelijk ontevreden op schelden.
Nou, dat is prima, maar daar moet je dus voor betalen.
Hassnae Bouazza, Duistere Kracht van het Internet, is regisseur en eindredacteur van Femke Halsema’s serie Seks en de Zonde, schreef een boek over Arabieren, Arabieren Kijken. En ze heeft haar eigen hedonistische site, Aicha Qandisha. Deze zomer heeft ze in Beiroet de Arouwad Award gekregen voor haar stukken over de Arabische wereld. Daar is in KuKluxland, waar je Arabieren moet haten omdat je anders een landverrader bent, niemand in geïnteresseerd. Lees vooral ook haar relaas over het racisme op de progressieve redacties waar zij heeft gewerkt.
RSS