Luisa komt uit de kast

Luisa Batista Samora

Illustratie: Takato Yamamoto

Al jaren let ik op wat ik eet. Niet om af te vallen, hoewel dat tot zeker tot mijn dertigste wel het geval was, maar uit milieu- en gezondheidsoverwegingen. Ik eet zo min mogelijk (half)fabrikaten en ik lees de informatie op verpakkingen, want E-nummers en dingen als palmolie zijn de duivel, dat weet iedereen.

Vier maanden geleden ben ik vegetarisch gaan eten. Dat hang ik niet aan de grote klok, hoor. Tot vandaag dan in dit blog. Ik ben wie ik ben, ik doe wat mij goeddunkt en wat ik wil. Ik ben vegetariër geworden, omdat ik de bioindustrie verafschuw. Ik wil niet meewerken aan de marteling waar miljoenen dieren dagelijks aan blootstaan. Een marteling die door mensen overal ter wereld wordt uitgevoerd. Zoals je kunt zien in deze video. Viewer discretion advised. Oftewel: niet geschikt voor teerhartige zieltjes.

Eigenlijk wil ik veganist zijn, want melk, boter, yoghurt en kaas zijn producten van diezelfde bioindustrie. Ook zou ik leer en wol moeten afzweren. In de praktijk blijkt dat echter niet zo eenvoudig. Ik wil wel, maar soms kan het niet. Nu ik dit opschrijf, besef ik dat het wel kan. Het is alleen lastig.

Angstige stier

Je moet anders gaan koken, want je kunt niet zomaar vlees of vis uit je voeding schrappen. Mensen die mij kennen, weten dat ik koken haat – omdat ik het een opgave vind om elke dag weer iets te moeten verzinnen. En het kost veel meer tijd om het klaar te maken dan om het op te eten.

Daarnaast moet je andere dingen inkopen. En mensen die mij kennen, weten dat ik boodschappen doen vreselijk vind. En die andere dingen zijn vaak duur(der), meestal omdat er nu eenmaal minder vraag naar is. 

Daarbij woon ik op het platteland in Portugal, waar het grootste deel van de bewoners een hond aan de ketting heeft staan – een hond die dag en nacht, het hele jaar door, alleen is, buiten leeft en geen aandacht krijgt. Waar men een varken in een schuurtje achterin de tuin heeft – een varken dat altijd alleen is, nooit buiten komt, en geen daglicht te zien krijgt, behalve als de deur even opengaat als het voedertijd is. Waar men voor amusement van het publiek – gesteund door politici en uitgezonden op televisie – nog steeds een verwarde angstige stier in een arena door nationale ‘helden’ laat kwellen en opjagen en pesten. 

Biologische boeren

In de supermarkt is het dus vaak zoeken naar iets wat ze niet hebben, en in de meeste restaurants hebben ze nog nooit van vegetariërs gehoord. Een omelet dan maar. Met kaas. Veganisme? Wat is dat voor vies woord?

Natuurlijk zijn er in de steden wel restaurants of andere eetgelegenheden waar vegetarische gerechten op het menu staan, net zoals er in Portugal ook biologische boeren zijn, maar in mijn omgeving heb ik ze (nog) niet gevonden. Behalve mijn buurvrouw, wier kippen overdag door haar enorme tuin scharrelen en van wie ik eieren en af en toe een kip krijg.

Koken is leuker

In de afgelopen drie maanden, waarin ik zo veel mogelijk een veganistisch dieet heb gevolgd, ben ik vijf kilo afgevallen. Zomaar. Niks voor gedaan. Alleen zo min mogelijk dieren (dus ook geen vis) of dierlijke producten zoals kaas en melk geconsumeerd.

Koken is tot mijn verrassing leuker geworden. Het is een uitdaging en ook een avontuur gebleken om allerlei andere voedingsmiddelen en vleesvervangers te ontdekken. Zo had ik bijvoorbeeld nog nooit van aquafaba gehoord, en ik vind sojaburgers nu zo fantasieloos! 

Eten is een belangrijk onderdeel van het leven. Niet alleen maar noodzaak. Lekker eten is genieten. In je eentje fijn voor de televisie of met een boek, of met je geliefde, je familie en of vrienden. Het bereiden van dat eten zou geen saai dagelijks terugkerend corvee moeten zijn.

Doorgefokt vlees

Als mensen mij vragen hoe ik toch zo slank blijf, en dat op mijn leeftijd(!), antwoordde ik tot voor kort: genen en Zumba. Nu voeg ik daaraan toe: en geen vlees eten.

Maar wat eet je dan, vraagt men belangstellend. Er wordt geknikt, en voordat ik ben uitgesproken, komt het weerwoord. “Ja, inderdaad, verschrikkelijk. Maar… ik zou nooit zonder vlees kunnen”; “Mijn man lust alleen vlees en aardappelen”; “Het is zo ingewikkeld”. En men komt met argumenten die ik zelf ook al gaf: het is ingewikkeld, duur, lastig… En men is bezorgd om de gezondheid. Om mijn gezondheid, natuurlijk. Niet die van zichzelf. Want geen vlees eten is ongezond, denkt men.

Vlees is niet per se gezond. Het doorgefokte vlees, vol hormonen en antibiotica, het bewerkte vlees, het vlees dat het overgrote deel van de mensheid in veel te grote hoeveelheden tot zich neemt, is niet gezond. De Wereldgezondheidsorganisatie heeft vleeswaren aan de lijst van kankerverwekkende stoffen toegevoegd, en tal van onderzoeken hebben uitgewezen dat de moderne (westerse) mens verkeerde voeding tot zich neemt. Google gerust nog maar wat.

Werkende mens

Iedereen heeft wel een buurman of familielid dat bijna honderd is geworden terwijl hij/zij alles deed wat god-of-wie-dan-ook heeft verboden. Volgens mij heb ik alle argumenten die er te verzinnen zijn al eens gehoord.

Maar tijd… tijd is toch wel het voornaamste waar de gemiddelde werkende mens te kort aan heeft. Geen tijd om “dat allemaal uit te zoeken, om uren in de keuken te staan”. Men heeft immers “wel wat beters te doen”. In Nederland kun je boodschappen thuis laten bezorgen, mensen! In bijna elk gehucht is wel een eco-winkel te vinden. En als je vlees niet wilt missen, kun je naar de biologische slager. 

Zoete lekkernij

Soms reageert iemand bijna vijandig of met afkeer. Het leek wel kots, was een reactie op een foto op Facebook van een zoete lekkernij die ik aan het bereiden was. Eh… Deeg van kikkererwten met cranberries en chocolade ziet eruit als kots? Een bak met gehakt wel eens goed bekeken? Laat ik verder maar niet uitweiden.

Natuurlijk zijn vega’s geen verdwaasde goeddoeners die met bomen knuffelen, er ongezond uitzien, geitenwollen sokken en sandalen dragen, uit hun mond stinken en verder sowieso gewoon helemaal van het padje zijn. En we proberen onze vleesetende mede-aardbewoners geen schuldgevoel aan te praten. Nou, ja, in ieder geval niet allemaal.

Deze wannabe vegetariër/veganist probeert gewoon haar kleine beetje aan een betere wereld bij te dragen.

Luisa Batista Samora is tolk/vertaalster, zumba-instructrice, juwelenontwerpster en stoer wijf. Ze is naar Portugal geëmigreerd maar u kunt haar gewoon blijven volgen (behalve hier op Frontaal Naakt) op Twitter.