De flexibele islam

José Carmo da Rosa

Moslims hebben in de verste verte niet de (religieuze) strengheid van protestanten. De rellen worden dan ook niet veroorzaakt door gekwetstheid.

De spotprenten die in september 2005 gepubliceerd zijn in een Deense krant, zouden zeer waarschijnlijk onopgemerkt zijn gebleven, want de Jyllands-Posten wordt vermoedelijk nauwelijks door moslims gelezen! Hetzelfde deed zich een paar jaren geleden voor met Salman Rushdi. Zonder de fatwa van de imam Khomeiny, gepaard met het hysterische lawaai van de in het westen levende moslimvoorhoede, had slechts een relatief klein aantal lezers kennis genomen van de Satanische Verzen. Na demonstraties van geveinsde verontwaardiging werd het boek een bestseller, en zelfs gehersenspoelde analfabeten waren bereid het te verbranden en de schrijver te doden. Idem dito met de film Submission, niets meer dan een geëngageerde kunstfilm, die normaliter alleen VPRO-publiek bereikt. Maar met een stevige dosis misplaatste woede aangewakkerd door hier wonende reactionaire moslims, is er altijd een fanatiekeling te vinden die de regisseur vermoordt en de scenarioschrijver verplicht ondergedoken te leven.

De strategie van de politieke islam wordt gekenmerkt door een
gemeenschappelijke vijand aan te wakkeren om alle moslimneuzen, van de zeer verdeelde moslimgemeenschap, de oemma, in dezelfde richting te wijzen – naar Mekka. In feite waren er, tot nu toe, maar twéé thema’s waar de moslimgemeenschap zich achter kon scharen om verenigd ten strijde te trekken: Israël en de VS.

Zonder gemeenschappelijke vijand worden in Pakistan net zo makkelijk, en om allerlei duistere redenen, sjiieten door soennieten (en vice-versa) zonder pardon, en zonodig binnen de moskee, aan flarden geschoten. In Irak Idem dito, waar heilige schrijnen nauwelijks gespaard worden.. In Palestina gaat het niet lang meer duren voor de Fatah de Hamas te lijf gaat, of andersom, en of dat binnen, of net buiten de rotsmoskee plaats vindt, is voor ‘de’ moslim om het even… Zelfs Mekka werd (tijdens de Hadj) in november 1979 niet gespaard, toen Saoedische militairen tien dagen lang een felle strijd met pantservoertuigen moesten aangaan tegen muitende opposanten met duizenden doden ten gevolg. Er werd zelfs de hulp ingeroepen van een Franse antiterroristische eenheid. Pikant detail, voordat de Fransen in actie zouden komen moesten ze een spoedbekering ondergaan zodat ze de heilige plekken konden betreden! Ze moesten zelfs de chaada ten overstaan van een imam opdreunen: ‘er is maar één God en Mohammed is zijn profeet’. In dit buigzaam omgaan met het heilige zie ik een parallel met de in krantenpapier gewikkelde flesjes bier die obers in Marokko te voorschijn kunnen toveren om de al kuhuls-wet te omzeilen; of de kortstondige huwelijkse verbintenissen in Iran om prostitueebezoek religieus in te dekken…

U ziet het, als ze het echt willen, hebben moslims doorgaans minder moeite met het heilige dan westerlingen, en zeker veel minder respect dan ze ons willen laten geloven.

Nog een paar recente voorbeelden van dit soepele omgaan met het heilige. Het duizend jaar oude 55 m hoge boeddhabeeld dat de Taliban in 2001 hebben laten ontploffen, ondanks de smeekbeden van UNICEF en de westerse wereld! Of anders de drollen en etensresten naast het altaar in de Geboortekerk in Bethlehem die vluchtende Palestijnen daar in 2002 achterlieten! Gezien dit curriculum kan makkelijk geconstateerd worden dat moslims zeer creatief omgaan met het religieuze.

En wat als ergens een intelligente moslim met een baard en met gezag zou opstaan – ik denk bijvoorbeeld aan Tarik Ramadan – en zou zeggen dat de spotprenten over de profeet juist goed zijn voor het, volgens moslims dan, tolerante imago van de Islam? ‘Eindelijk worden wij serieus genomen, eindelijk staan wij op gelijke voet met het Christendom.’

En wie waren er ook weer tegen deze ontwikkeling? Precies. Amerika en Israël! En wat doen de moslims? Zij branden de verkeerde vlaggen…

José Carmo da Rosa is een in Marokko geboren Portugees die in 1972 vanwege de koloniale oorlog tegen Angola, Mozambique en Guinee-Bissau naar Nederland vluchtte. In zijn jeugd was hij Marxist, maar George Orwells Animal Farm en Jung Changs Wilde Zwanen hebben uiteindelijk geleid tot zijn ontnuchtering.