Rozificatie
Rena Breed
Illustratie: Eldon Dedini
Al lange tijd vraag ik mij af hoe meisjesachtig een vrouw zich mag kleden. Zijn er voor de ouder wordende vrouw restricties? Mag je bijvoorbeeld nog wel alle kleuren dragen? Hoe kort mag het rokje zijn als je als vrouw de veertig gepasseerd bent?
Korte rokjes, daar doe ik dus niet meer aan, hoewel mijn benen er best mogen zijn. De haren lang en los kan nog maar net. Ik vind het namelijk een beetje vreemd als een vrouw er van achteren twintig jaar jonger uitziet dan aan de voorkant. Als het op kleuren aankomt, sla ik aan het twijfelen bij de kleur roze. Een echte meisjeskleur, toch?
Ik ken een vrouw die zich, sinds zij een baby kreeg, schaamteloos op een Hello Kitty-verzameling heeft gestort. Alsof ze eindelijk een vrijbrief kreeg bij de geboorte van haar dochter. En alles, maar dan ook alles waar ze mee in aanraking komt, moet roze zijn. Neem de kerstkaarten. En uiteraard het speelgoed voor haar kindje is bijna allemaal kittig en roze. Ik merk dat ik het raar vind, zelfs enigszins verontrustend. De meeste meisjes lijken, naarmate ze ouder worden, juist over hun voorkeur voor deze kleur heen te groeien.
Ik ben kennelijk niet de enige vrouw die roze een moeilijke kleur vind, twee moeders in Engeland hebben er pas echt problemen mee. Zij zijn boos op speelgoedwinkelketen Early Learning Centre (ELC) die ‘pinkification‘ van meisjesspeelgoed in de hand zou werken. Om daar verandering in te brengen, roepen ze zelfs op tot een heuse boycot van roze speelgoed. Volgens de Britse moeders zou al dat overdreven schattige speelgoed een remmende werking hebben op de ontwikkeling van meisjes.
De tweelingzussen Abi en Emma Moore zijn begonnen met een Facebook-pagina om mensen te laten weten dat volgens hen roze speelgoed een bekrompen en schadelijke boodschap uitdraagt. De zussen vinden dat door het aanmoedigen van klanten om roze spullen te kopen schoonheid boven kennis wordt gesteld. Hun Facebook-campagne heet Pink Stinks.
Zij zien in speelgoedwinkels veel educatief, actief, avontuurlijk en wetenschappelijk speelgoed voor jongens en een veel beperkter en beknottend aanbod voor meisjes. Ze vinden dat het ELC niet alleen seksisme aanmoedigt door ‘leuke’ roze dingen op te dringen aan kleine meisjes, maar ook de gender-stereotypen versterkt. ELC verkoopt namelijk roze speelgoedwasmachines, roze kassa’s, en zelfs roze wereldbollen!
Een woordvoerster van het ELC verwerpt de kritiek. “Klanten kunnen kiezen voor een rode keuken, een blauwe keuken, een blauwe kassa, een geel poppenhuis of een prachtige boerderij” De kritiek van de zusters op roze speelgoed heeft in Groot-Brittannië een landelijke discussie ontketend.
Hoe zit het nu? Houden meisjes gewoon van roze? Is het een deel van hun onschuldige charme en geen teken dat ze op het punt staan om hun leven en talenten te verspillen aan nietszeggende baantjes of carrières? Het meest wonderlijke is namelijk dat vóór de Tweede Wereldoorlog roze meestal geassocieerd werd met jongens, terwijl blauw, van oudsher de kleur van de Maagd Maria, bij meisjes hoorde.
In de feestelijke decembermaand heb ik aardig wat tijd doorgebracht in speelgoedwinkels en ik moet zeggen dat het inderdaad opvallend is. Van grote afstand kun je zien aan welke kant van de winkel je niks te zoeken hebt als moeder van twee zoontjes.
Bij mij dan ook weinig roze in huis. Maar ik heb wel roze schoenen. En het zijn nog mijn favoriete schoenen ook! Zou het nog goed komen met me?
Rena Breed (1967) pleit op My favourite shoes voor meer levensvreugde door het dragen van mooie schoenen.
RSS